เสียงนาฬิกาปลุกเก่าแก่คลอเคล้าไปกับเสียงสายลมเยือกเย็นของเช้าวันหนึ่ง ม่านหมอกนอกหน้าต่างยังคงหนาแน่น หยาดน้ำค้างเกาะพราวบนช่องหน้าต่างไม้ แอช ไกรฤทธิ์ เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปี หมอบตัวบนพื้นห้องเล็ก ๆ สอดนิ้วมือสำรวจซองจดหมายสีจางที่ตกลงข้างหมอน เห็นชื่อผู้เขียนเป็นลายมือบรรจง “จาก…ถึง แอช คนเก็บหมอก” เขาหรี่มองชื่อผู้ส่ง ไม่มีแม้แต่รอยลายเซ็นเล็กน้อย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เขาเดินลงบันไดไม้เสียงดังเอี๊ยด ร่างสูงโปร่งของแม่ยืนอยู่หน้ากระจก ถามเรียบเฉย “จะไปส่งจดหมายที่มีชื่อผู้ส่งแบบนี้อีกแล้วเหรอ แอช?” เด็กหนุ่มพยักหน้าอย่างอึดอัด แม่ถอนใจเบา “จดหมายนั่นจะนำเรื่องวุ่นวายมาให้ลูก ระวังตัวให้มาก” เธอกระซิบในขณะที่ยื่นแซนด์วิชให้
แอชรับมาแล้วเดินออกจากบ้านหลังเล็กสู่ถนนหินขรุขระที่ถูกกลืนด้วยม่านหมอก เสียงกริ่งจักรยานเล็กของใครบางคนดังลั่นในความเงียบ ลิซ่า เพื่อนสาวทรงผมสั้นกระโดดลงจากจักรยาน “ส่งจดหมายอีกแล้วสิ?”
“อือ… ของวันนี้แปลกหน่อย มีแต่ชื่อถึงคนเก็บหมอก”
“คนเก็บหมอกงั้นเหรอ? เอามาดูหน่อย” ลิซ่าก้มอ่าน ดวงตาสีดำสนิทฉายแววสงสัย “เมืองเรานี่ลึกลับเหมือนในนิยายเกินไปนะ”
ทั้งคู่เดินลัดเลาะเข้าสู่ตรอกแคบข้างร้านขนมปัง กลิ่นขนมอบใหม่หอมคลุ้ง เส้นทางนี้มีแต่ผู้สูงวัยพูดคุยกันเบา ๆ และสายตาหลบ ๆ ซ่อน ๆ เมื่อเห็นจดหมายในมือแอช
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเดินถึงที่ทำการไปรษณีย์ หญิงสูงวัยชื่อป้าโสภา พนักงานไปรษณีย์รุ่นพี่ดูลุกลี้ลุกลน เดินเข้ามาสะกิด “วันนี้พอเหอะ ตรงนี้อากาศไม่ดี เดี๋ยวจดหมายนั่นจะนำโชคร้าย”
สายหมอกหนาจนมองอะไรไม่ถนัด แอชลังเลแต่ใส่จดหมายในกระเป๋า “ถ้าโชคร้ายจะมาหาใคร สงสัยจะเป็นผมนี่แหละ ป้าโสภา”
ลิซ่าหัวเราะจนติดสำลัก “นายโชคร้ายมาตั้งแต่เกิดแล้วป่ะ? ที่บ้านนายตอนนี้ยังทะเลาะกันเรื่องเดิมอยู่ไหม?”
แอชเงียบ ลิซ่ารู้ดีเรื่องพ่อของเขาซึ่งทิ้งบ้านไปเพราะความผิดพลาดในอดีต ทอดสายตาสู่ฟ้า “ฉันอิจฉาลูกบ้านอื่นนะ ไม่มีอะไรน่ากลัวเท่าการรอใครบางคนกลับมาเป็นปี ๆ หรอก”
ทุกเสียงดับวูบเมื่อเสียงหวอรถตำรวจแว่วมาแต่ไกล กลุ่มชาวบ้านวิ่งกรูไปยังทางแยกหลัก ตำรวจตั้งป้ายกั้นตรงหน้าสถานีจดหมาย มีคนหายตัวไปในหมอกเมื่อคืนนี้—นายกเทศมนตรี
ทุกคนในเมืองเล็ก ๆ นี้รู้จักกันดี ข่าวนี้เหมือนคำสาป หมอกหนักจนนักสืบจากส่วนกลางยังไม่อาจเข้ามาถึง เมล์แมนคนเก่าแก่เล่าให้แอชว่า นายกเพิ่งได้รับจดหมายปริศนาเช่นเดียวกับเขาเมื่อคืนนี้
แอชนั่งลอบฟังบทสนทนา หัวใจเต้นแรง ความอยากรู้อยากเห็นผสมกับความกลัว เด็กหนุ่มชั่งใจระหว่างการเปิดเผยจดหมายนั้นกับการปกป้องมันไว้
เย็นวันนั้น ลิซ่าตามหาแอชที่สวนกลางเมือง หมอกเย็นยะเยือก แมวตัวใหญ่ป้วนเปี้ยนที่เท้า “นายเอาจดหมายนั่นไปให้ตำรวจเลยดีไหม?”
“ไม่รู้สิ…เหมือนมันส่งถึงฉันมากกว่า”
“บางที…คราวนี้นายอาจจะได้รู้ว่า…ตัวเองต้องการอะไรจริง ๆ ก็ได้นะ”
แอชเงยหน้าขึ้นจากตักแมว สีหน้าสับสน เสียงหมอกเคลื่อนตัวเบา ๆ ซ่อนคำตอบเอาไว้อีกชั้น
รุ่งขึ้น เขาเดินขึ้นเนินเขาคู่กับลิซ่า ไปยังบ้านของนายก หญิงชราร่างผอมมองมาจากหน้าต่าง “อย่าเข้าใกล้เลยพ่อหนุ่ม หมอกคืนนี้เหมือนมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล”
แอชสะดุดหยุดเดิน ลิซ่ารั้งแขน “เรายังมีโอกาสถอยตั้งแต่ตอนนี้นะ นาย”
“ฉันจะไม่หนีอีกแล้ว” เขากระซิบเบา ๆ พลางเดินหน้าต่อไป
ประตูไม้เปิดอ้าเบา ๆ พวกเขาก้าวเข้าไปในบ้านเงียบสงัด เสียงนาฬิกาโบราณเดินช้า แอชส่งเสียงกระซิบ “นายกครับ!…ถ้าท่านได้ยิน… ฉันแค่จะคืนจดหมาย…”
เงาเลื่อนจากชั้นบน เสียงฝีเท้าเบาลงบันได ลิซ่าจับมือแอชแน่นขึ้น ใจเต้นแรง
ชายชราปรากฏตัว ท่าทีลึกลับกว่าที่ใครเคยเห็น ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้า “จดหมายนั่น…มันทำให้ฉันเห็นอดีตของตัวเองที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้”
แอชก้าวไปข้างหน้า ส่งคืนจดหมายนิ่ง ๆ “แล้วอนาคตล่ะครับ…เราจะเขียนมันใหม่ได้ไหม”
นายกนิ่งไป ใช้เวลาหายใจเข้าออกลึก ๆ มองวิญญาณของเด็กหนุ่มตรงหน้า แววตาสะท้อนแสงไฟสลัว “ขอบใจที่กล้าเผชิญกับมัน คนเก็บหมอกแต่ละรุ่นต้องผ่านความมืดมนนี้ทุกคน”
เสียงนาฬิกาดังขึ้น เคล้าไปกับสายหมอก เด็กหนุ่มสองคนเดินจากบ้านหลังนั้น รู้ดีว่าพรุ่งนี้อาจเต็มไปด้วยจดหมายและปริศนาอีกหลายฉบับ แต่พวกเขาไม่ลังเลเหมือนวันวาน
คืนต่อมา แอชนั่งเขียนจดหมายใต้แสงเทียน ลายมือละเอียดส่งไปถึง “คนเก็บหมอกในอนาคต ฉบับแรก” เขาเล่าเรื่องความลับ ใจกล้าที่จะเลือกและอดทนต่อสิ่งที่ไม่อาจควบคุม
เสียงสายลมเงียบลง เมืองทั้งเมืองค่อย ๆ เปลี่ยนไป หัวใจของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไปตลอดกาล
