เสียงกริ่งประตูหอพักดังลั่นกลางดึกน้อยกว่าปกติในค่ำคืนหนึ่งขณะที่ภีม นักศึกษาชั้นปีที่ 1 เพิ่งหอบลังนมถั่วเหลืองขึ้นมาถึงหน้าห้อง 308 “เวรเอ๊ย! มาล่ะ ๆ เดี๋ยว ๆๆ มาแล้ว!” เขารีบเงอะงะเปิดประตู นมถั่วเหลืองแทบหลุดมือ เมื่อเห็นต้น ก็อต และบอล เพื่อนร่วมห้องสามคนยืนรวมตัวหน้าประตู ใครหน้าใครหลังเหมือนรอเข้าห้องสอบ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มึงมาช้านะเว้ย ข้าราชการตรวจหอ ชั้นล่างเลย!” ต้นเอ่ยเสียงงัวเงีย แต่สายตามองไปที่ถุงขนมของภีมมากกว่า “เออ ๆ รู้แล้ว ๆ” ภีมตอบไหวๆ ในใจนึกว่าต้องมีอะไรสักอย่างแน่ พวกนี้ไม่ธรรมดา
บอลพูดออกมาเหมือนตื่นกลัว “กูว่า วันนี้เขาตรวจหนัก เห็นว่าช่วงนี้มีคนแจ้งเรื่องหอเสียงดังกับแอบเลี้ยงสัตว์ด้วยนะ” ภีมหน้าซีด ปากคาบนม เดินไปนั่งขอบเตียง พอดีลืมปิดรองเท้าที่ถอดเกะกะเต็มห้อง ทำหน้ายุ่งเหยิงแบบคนโดนขโมยความสงบโดยไม่ตั้งใจ
ทันใดนั้น ‘เอก’ เพื่อนร่วมห้องรูปหล่อจนได้ฉายาว่า ‘เอกศิลป์’ เดินสวนเข้าห้อง สีหน้าไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด ต้นกับบอลมองหน้ากันเหมือนมีความลับ
เอกปิดประตูดังปึง ไม่พูดจากับใคร ทิ้งตัวใส่เตียง ภีมมองอย่างแปลกใจ ต้นก็เลยกระซิบเบา ๆ “เห็นเอกโดนอาจารย์ฝ่ายปกครองเรียก ไปคุยอะไรไม่รู้ กลับมาทำหน้าเครียดเลย กูว่าอาจจะ…โดนไล่ออกแน่!”
คำว่า “โดนไล่ออก” ทำเอาภีมนั่งไม่ติด มโนภาพทุกอย่างรอบตัวเป็นฉากไล่ออกสุดดราม่า ทั้งหอพากันฮือฮา นักศึกษาหล่อประจำหอต้องเก็บกระเป๋าจากไป ภีมถึงกับคิดไปไกลว่า ต่อไปใครจะช่วยเปิดขวดซอส ใครจะซ่อมก๊อกน้ำรั่ว ใครจะเป็นดาวหอ!
“ไม่ได้! เราต้องช่วยเอก” ภีมพูดจริงจัง ใจเต็มไปด้วยจินตนาการซับซ้อนเกินเหตุ ต้นกับบอลรีบสนับสนุน ทำนองว่า เออ ๆ จะช่วยอะไรก็ช่วยไป แต่ก็ยังห่วงขนมในถุงภีม
แต่ก่อนจะได้พูดคุยกันจบ เอกลุกขึ้นมา ผมหล่อกระเซิง ถามเสียงต่ำ “เมื่อกี๊ใครพูดถึงขวดซอส เอ๊ย! ใครเอาเสื้อในห้องน้ำไปซัก?” สามคนหยุดนิ่ง ต้นกับบอลโทษกันไปโทษกันมา ภีมพึมพำ “เดี๋ยวเถอะ ถ้าโดนจับไล่ออกเพราะเรื่องเสื้อใน ห้องนี้แตกแน่” บอลหัวเราะแต่สายตาดูจริงจัง
คืนเดียวกันนั้น ภีมขอประชุมห้องลับพิเศษ ต้นเสนอ “เดี๋ยวกูปลอมเอกเป็นผู้เข้าใจหอ ดีลเรื่องไล่ออก” ภีมเถียง “นั่นมันแผนบ้าอะไร ผมหล่อยังไงก็ไม่รอด!” บอลยกมือ “ถ้ากูไปขอร้องอาจารย์แทน เดี๋ยวอาจารย์จะไม่เชื่อ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ วางแผนใหญ่เลยดีกว่า!” ทุกคนช่วยกัน brainstorm พลางแทะขนมอย่างเคร่งเครียด สุดท้ายได้แผนลับที่ฟังดูกล้าหาญแต่ฟังยาก
วันต่อมา ต้นเดินหอบกล่องขนมไปยืนรอหน้าห้องฝ่ายปกครอง ปลอมเป็นพนักงานส่งของ “ขนมจีบที่อาจารย์สั่งครับ!” โดนไล่กลับแทบกระเด็น ภีมแอบอยู่มุมตึก ส่งสายตาสนับสนุน แต่พอต้นโดนปฏิเสธหนัก ๆ เริ่มถอดใจเล็กน้อย
บอลลองแผนใหม่ ปลอมเป็นนักข่าวหอ เข้าสัมภาษณ์อาจารย์ลังเล ๆ “จริงหรือเปล่าครับ มีนโยบายไล่นักศึกษาหล่อ?” อาจารย์ทำหน้างงสุดขีด ก่อนตอบ “ถ้ามี ผมคงไม่ได้อยู่ที่นี่!” บอลหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ กลับมาห้องเป็นประสบการณ์ชีวิต
ขณะที่ภีมเครียดจัด จู่ ๆ มีเสียงเคาะประตู “ขออนุญาตตรวจห้องค่ะ” ทุกคนแตกกระเจิง เอกลุกขึ้นมาเก็บอะไรลวก ๆ ต้นซ่อนตัวในตู้เสื้อผ้า บอลยัดขนมลงในกระเป๋า ภีมทำตัวนิ่งที่สุดเท่าที่เคยทำมา เจ้าหน้าที่หอเดินตรวจผ่าน ๆ แต่หยุดตรงลูกอมปลอมรูปทรงแปลก ๆ ที่ต้นแอบซ่อนเอาไว้ “นี่อะไรคะ?” ทุกคนมองหน้ากันไปมา
“เอ่อ… แค่… เป็นโปรเจกต์ศิลปะครับ” ต้นตอบเนียน ๆ เจ้าหน้าที่เงียบไปนิด “ดูไม่เหมือน…” แล้วเดินออกไปด้วยความงง
หลังเหตุการณ์นั้น ภีมยิ่งจิตตกหนัก คิดว่าเจ้าหน้าที่คงจับได้หมดแล้ว ภีมเริ่มแต่งเรื่องในหัว ลากทุกคนไปซ้อมพูดแก้ตัว ยิ่งซ้อมบทสนทนายิ่งเบี้ยว สุดท้ายไม่ได้สื่อสารกันเลย
ตกเย็น ภีมโดนโทรเรียกด่วน “ขอโทษนะ ภีม พรุ่งนี้ช่วยเป็นตัวแทนห้องไปรับของรางวัลผู้รักษาความสะอาดหน่อย” ภีมมึนงง “หะ? ผมทำอะไรดี?” เจ้าหน้าที่บอกว่า ได้คะแนนเพราะมีคนเห็นว่ามีคนเก็บขยะบ่อย ๆ ทั้งที่จริงต้นเก็บขนมที่ร่วงในห้อง
ภีมหันไปบอกเพื่อน “กูว่ามีแผนลับอยู่นะ เจ้าหน้าที่อาจจะแกล้งหลอกเราให้ตายใจ” เอกถอนหายใจ “ภีม มึงคิดเยอะไปเปล่าวะ?” บอลรีบแทรก “ถ้ามีรางวัลอย่างต่ำเราได้ก๋วยเตี๋ยวฟรีหนึ่งชาม!”
คืนต่อมา ทุกคนทำเป็นไปธุระ แต่จริง ๆ ก็วนเวียนเฝ้าดูห้องฝ่ายปกครองเผื่อเห็นอะไรผิดปกติ ต้นลุ้นจนเหงื่อตก บอลพูดเบา ๆ “เราแค่ขอให้ไม่มีใครโดนไล่ออกก็พอ” เอกตบบ่าภีม “ไม่มีใครโดนหรอก อย่างน้อยโชคดีที่ไม่มีใครเลี้ยงสัตว์”
จังหวะนั้นเอง ‘โบ๊ต’ หัวหน้าหอพักเพื่อนข้างห้องวิ่งหน้าตื่นมาแจ้ง “พวกมึง! เต่าญี่ปุ่นกูหายไป!”
ความโกลาหลระลอกใหม่เกิดขึ้น ภีมคิดว่ามีการขโมยเต่าและโยงถึงแผนไล่ออก ต้นเสนอ “งั้นเราต้องพิสูจน์ว่าเราไม่ใช่ขโมย” บอลถอนหายใจ “ตรรกะอะไรวะ…” เอกเฉย ๆ “เต่ามันเดินหนีเองรึเปล่า?”
กลุ่มพระเอกพากันลงไปตามหาเต่าทั้งคืน วิ่งวุ่นตามหาตามบันได โถงทางเดิน ห้องน้ำรวม สุดท้ายบอลสะดุดกับกล่องขนม เจอเต่านั่งอยู่ข้าง ๆ ในกล่อง ต้นยิ้มสบายใจ “ไงเจ้านินจา” ภีมโล่งอกแต่ยังรู้สึกว่าความซวยยังไม่หมด
รุ่งเช้าก่อนวันรับรางวัล เจ้าหน้าที่เรียกประชุมทั้งหอ สายตาภีม อึดอัดสุดในชีวิต คิดถึงอนาคตที่คงกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่ง แต่ที่ประชุมกลับพูดเรื่องความสะอาดเป็นหลัก ภีมซักซ้อมคำพูดในใจ แต่อาจารย์กลับประกาศ “ห้อง 308 เป็นตัวอย่างที่ดี แม้จะเสียงดังบ้าง แต่ช่วยเหลือเก็บขนมหกเป็นประจำ!”
บอลกระซิบ “บอกแล้ว จะได้เตี๋ยวฟรี” ต้นตอบ “แต่กูไม่ได้กินเต่า!” เอกหัวเราะ “เราคงโดนดุแค่เรื่องเสียงดังนั่นแหละ ไม่โดนไล่ออกหรอก”
ภีมถอนใจเฮือกใหญ่ “ชาตินี้กูจะไม่คิดมากอีกแล้ว… เอ่อ ยกเว้นกรณีพิเศษ” ทุกคนหัวเราะให้กับความวุ่นวายที่ผ่านพ้นไป พร้อมรอยยิ้มบนโต๊ะเตี๋ยวฟรีมื้อแรกในรอบเทอม
โต๊ะอาหารค่ำวันนั้น ภีมเผลอพูดขึ้นมา “ถ้าพรุ่งนี้มีการตรวจหออีกล่ะ?” บอลขำ “งั้นเต่าจะโดนไล่ออกแทนมึง!” ทุกคนร้อง “เฮ้ย!” พร้อมเสียงหัวเราะประสานกันดังสนั่นหอ
