แสงจันทร์สาดส่องลงมาเหนือหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ติดอยู่กับเทพน้ำรอบ ๆ ป่า แพรไหมเรียวลมแรงพัดผ่านบ้านไม้ที่มีเนื้อสีบรอนซ์เก่า กระจกหน้าต่างสะท้อนความเงียบสงัดในช่วงเย็นแม้ในความมืด ความรู้สึกของความตึงเครียดปกคลุมอากาศขณะที่เพื่อนบ้านต่างก็หลบอยู่ในบ้าน ปกปิดหลุมพรางที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของชุมชน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เดือนมืดกำลังจะมาถึง และทุกคนรู้ดีว่าสัญลักษณ์ของคำสาปเก่าแก่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น พีระ หนุ่มนักเรียนมัธยมปลายเดินไปที่บ้านของเขา มือของเขายกขึ้นเป็นรอยกัดคอยดูแลองค์ประกอบของบรรยากาศ เขารู้ว่าพ่อแม่ของเขาดูเครียด เมื่อเข้าไปในบ้าน แสงไฟในครัวสว่างกว่าเวลาทำให้เขาสะดุดหูขึ้น ในขณะที่สมร แม่ของเขา ยืนอยู่ที่โต๊ะอาหาร สติปัญญาของเธอเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
“พีระ กลับมาแล้ว” เสียงเธอเหนื่อยลังเล ขนมหวานที่เคยเป็นจุดนัดพบในครอบครัวในวันนี้กลับมีรสเค็มจากน้ำตาของเธอ “กินอะไรก่อนนะ ทุกอย่างจะโอเค”
พีระยิ้มให้แม่ แต่ในใจเขารู้สึกได้ว่าไม่ใช่ทุกอย่าง มันมีบางอย่างแปลก ๆ ที่พัดผ่านความสัมพันธ์นี้ เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่การแปรเปลี่ยนในแม่ของเขาและอาการระวังตัวที่ติดตัวมากับวันศุกร์ สภาพจิตใจของผู้คนในหมู่บ้านเริ่มฟุ้งซ่าน
กลางคืนเริ่มคลุมเครือ และเขาตัดสินใจออกไปสำรวจเสียงที่ได้ยินจากข้างนอก。ฮึ้ม! นั่นคือเสียงที่เขาเคยได้ยินเมื่อเขายังเด็ก เมื่อเด็ก ๆ ในหมู่บ้านกล้าท้าพิสูจน์ แต่พวกเขากลับถูกบังคับให้หลบอยู่ในบ้าน ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองกลับคืนสู่วัยเด็ก:
“ถ้าฉันไม่กล้าออกไป ก็จะไม่มีทางรู้” สิ่งที่ทำให้พีระโน้มตัวไปในทางของเสียงคือความอยากรู้เรื่องราวและเหตุการณ์ที่หลงเหลืออยู่ในความลึกของป่าข้างบ้าน เขาตัดสินใจออกไป ข้างนอกเยือกเย็นและมีเสียงลมที่หนักอึ้ง
เมื่อพีระสอดสายตาเข้าไปในความมืด เขาเห็นกลุ่มเด็ก ๆ ยืนเรียงรายอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ เป็นเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน แต่ใครบางคนในกลุ่มทำให้ให้รู้สึกแปลก: นี่ไม่ใช่เสียงที่พวกเขาควรจะออกมา ในเมื่อเดือนมืดมาเยือน.
พีระถือโอกาสเดินเข้าไปใกล้กลุ่มเด็ก ๆ เพื่อถามว่าทำไมพวกเขาถึงอยู่ที่นี่ พวกเขาหันไปยังพีระด้วยสายตาคุณสอน เป็นเหมือนการว่ากล่าวองสานกลางคืนที่ทำให้เขาหมดหนทาง
“เราต้องหาความจริงเกี่ยวกับคำสาป!” หนึ่งในกลุ่มเด็ก ๆ กล่าวเสียงดัง ทำให้พีระหยุดชะงัก เขาไม่เข้าใจว่าคำสาปอะไร แต่ความกลัวที่เคยฝังอยู่ในจิตใจของเขากลับทำให้เขารู้ว่าบางอย่างร้ายแรงจะเกิดขึ้น
เสียงขี้จากกลุ่มเด็กที่สั่นสะท้านอยู่ข้างหู ความใจเย็นตามพีระค่อย ๆ หายไป ไม่มีใครที่มีความเข้าใจกับคำสาปนี้เหมือนเขา ในอดีตพ่อของเขาเล่าว่ามันคือสิ่งที่เกิดขึ้นในเดือนมืดเมื่อ 20 ปีก่อน เมื่อสมาชิกในครอบครัวไปจากการหายตัวไป
พีระสูดลมหายใจเข้าลึก มองตาของคนในกลุ่มแต่ละคนไม่สามารถซ่อนความกลัวจากการไม่รู้บอกความเป็นจริงกันข้ามไป
ด้วยความมุ่งมั่นและความกระตือรือร้น เขาไม่สามารถทิ้งสิ่งนี้ไปไม่ได้ พวกเขาต้องรู้เรื่องราวนี้มิคู่กับโลกที่มีการสร้างขึ้น คำสาปอาจถูกคุมขังมาอย่างยาวนาน ความหวังต้องการปลดปล่อยจากคำสาปนี้
พวกเขาเริ่มต้นการตามล่าสำหรับความจริง เคลื่อนตัวไปกับเงาในความมืดเริ่มคืบคลานอย่างระมัดระวัง ทุกสิ่งทุกอย่างสามารถเข้าใจในแสงของความรู้ความจริง แต่กลับมีการรอคอยผ่านห้วงมโนธรรม
เมื่อพวกเขาล้ำเข้าไปในป่า ความเงียบเกิดจากความรู้สึกว่าทุกคนเริ่มรู้ว่าใครกำลังมีอำนาจและความมืดค่อย ๆ เปิดเผยเบื้องหน้าเป็นความจริง พวกเขาเจอเส้นทางซึ่งเก่ามาก แต่กลับมีความรู้ลึกลับที่ส่งเสียงรั่นออกมา
“อิน” เวลาเดินไปอย่างไม่หยุดนิ่ง เส้นเสียงต่ำทักทายบทฟังไม่รู้จะเป็นอย่างไร!
คำเดิมที่ติดตัวกับการล่มสลาย พวกเขาต้องรวบรวมความกล้า เพื่อประจัญหน้ากับสิ่งที่พวกเขาเชื่อว่าพบเห็นในโลกใบนี้ มันอาจจบลงในความรักและความสูญเสียที่ไม่มีวันย้อนกลับ
ในที่สุดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่มาจากหยดน้ำในอดีตแรงบันดาลใจที่เข้มแข็งในครอบครัว แต่ผลลัพธ์ของสงครามไม่สามารถคำนวณได้ ความกล้าหาญที่ไม่คาดคิดจะทดสอบความรักในครอบครัวว่าจะแบ่งปันอย่างไรกับการหายไปความสำคัญขออาจจะนำไปสู่แห่งการหลุดพ้นหรือบั่นทอนการเกิดใหม่ที่มีได้รัก
เช้าวันใหม่ที่กำลังจะมาถึงแสงอันอบอุ่นทำให้ความรู้สึกทั้งหมดกลับมา ซึ่งขับเคลื่อนระหว่างการรอคอย เมื่อทุกคนเคยคลายความเศร้าลง เสียงไม่สามารถปิดกั้นการปรากฏตัวของการลึกซึ้งไปยังคำสาป
พีระจะต้องยอมเสียสละที่ยิ่งใหญ่เมื่อความรักพ่ายแพ้ต่อความจริง เพื่อทำให้ครอบครัวพ่ายแพ้เพราะความรับผิดชอบจนทำให้เขาเตรียมจนถึงหน้าที่อันยิ่งใหญ่ เหตุการณ์จะต้องเป็นการพบกันที่จบอย่างท้าทายและมีค่าในเศรษฐกิจแห่งรักในครอบครัว อย่างไรก็ตามจดหมายจารึกอาจเป็นโอกาสละม้ายคล้าย หรือบางทีการติดตามมาคำสาปอาจไม่ใช่เรื่องที่สมบูรณ์แบบจนถึงตอนที่ได้รับความจริง หรือจากการหายไปยังสัมผัสกลายเป็นการหายที่เกิดขึ้นระหว่างฟลักกับคำสาปประเสริฐ!
