เสียงแตรมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นหน้าหอพักดามพ์ดาวขับไล่ความเงียบสงบหลังสอบกลางภาคจบใหม่ ๆ กันต์เดินย่องเข้าประตูอย่างมั่นอกมั่นใจ มือหนึ่งถือถุงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป อีกข้างรับโทรศัพท์ที่โป้งโทรมาตามตัว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“กันต์! กลับมายังวะ ห้องเละสุด มึงปล่อยเฟิร์สล้างจานคนเดียวไม่ได้ไง รายนั้นเขาจะเอาชีวิตรอดจากชามข้าวเมื่อไหร่ก็ไม่รู้” โป้งพูดเสียงเร็วจี้
กันต์อมยิ้ม กดลิฟต์ “ใจเย็น โป้ง เดี๋ยวกูเคลียร์เอง มึงแม่บ้านไง ไม่ต้องห่วงไรมากหรอก ปล่อยใจให้สบายเหมือนชื่อหอพักหน่อย”
ประตูห้องเปิดออกภาพแรกที่เห็นคือ เฟิร์สกำลังละเลงน้ำยาล้างจานกับข้าวเปื้อนเต็มซิงค์ แล้วกำลังจิ้มโทรศัพท์ดูสูตรล้างจานแปลก ๆ ที่น่าจะได้ผลเฉพาะในโลกคู่ขนาน
โป้งเอาผ้าเช็ดโต๊ะยืนเท้าสะเอว “กันต์! นี่คือสิ่งที่กูบอกว่าสบายเกินไป! ซิงค์ใกล้กลายเป็นฟองโชว์รูมยาสระผม!”
กันต์ทิ้งตัวลงบนโซฟา “เฟิร์ส สูตรมึงนี่ได้ผลมั้ยหรอ?”
“มาก! ฟองเยอะ ทางช้างเผือกยังอาย” เฟิร์สยิ้มตาเป็นประกาย
โป้งหันมาทางกันต์ “ไอ้กันต์ มึงสัญญาว่าจะคุมสถานการณ์! นี่มันคืออะไร—แก้วน้ำแพทเทิร์นซากฟองคลื่น!”
กันต์ลุกขึ้นหมายจะจัดการ บอกโป้ง “ใจเย็น นี่แค่เริ่มต้น อะไร ๆ ก็คุมได้หมด” แต่จังหวะนั้นมีกริ่งประตูดังขึ้นรัว ๆ
เสียงจากหน้าห้องคือ “ขอความร่วมมือผู้พักอาศัยทุกคน… ใครมีของต้องสงสัยโปรดแจ้งผู้ดูแลหอพักด้วยครับ มีรายงานว่าพบของต้องสงสัยหน้าห้อง 406”
โป้งกับเฟิร์สหันมาหากันตื่น ๆ กันต์กลับตีหน้าตาย “406 ห้องเราปะวะ นับดูหน่อย” เฟิร์สดึงเลขหน้าห้อง “ชิบล่ะ 406 ของเราเป๊ะ!”
โป้งรีบเดินไปเปิดประตู พบกระเป๋าสะพายสีดำใบหนึ่งตั้งอยู่ กลางประตูห้อง!
กันต์บอก “ของใครวะ เอ็งใครเอามาวาง” เฟิร์สรีบพูดแทรก “หรือจะเป็นของเจ้าหอ?! เขาอาจจะซ่อนทอง!”
โป้งปาดเหงื่อ “ทฤษฎีไม่เมกเซนส์! เอางี้ ใครเป็นคนเอาของวางหน้าห้องเรา รีบรายงาน!”
กันต์พยายามจะเอากระเป๋าเข้าไปเช็กเอง โป้งเบรก “มือเปล่าแบบนั้น! ลืมดูหนังหรือไง ของต้องสงสัยต้องเอาผ้าห่มห่อไว้นะ”
เฟิร์สเอาผ้าขาวม้ามาพาด ศีรษะตัวเอง สมมุติว่ากำลังระมัดระวังที่สุดในโลก กันต์พึมพำ “นี่ยังกับภารกิจสายลับ” โป้งตึงเครียด ทุกคนเกร็ง
ท้ายสุดกันต์เปิดกระเป๋าทันที เสียงโป้งร้องลั่น “อย่า! เดี๋ยว—” แต่ไม่ทัน กระเป๋ากลับว่างเปล่า… มีแต่ขวดโหลเล็ก ๆ กับจดหมายปริศนาเขียนว่า “ขอให้โชคดี”
เฟิร์สขำ “ใครมาอวยพรช่วงสอบวะ” โป้งปาดเหงื่อ “หรือจริง ๆ จะมีคนทำอะไรหลอก?” กันต์บอก “เห็นไหม ไม่มีอะไรอันตราย!” แต่จังหวะนั้น โทรศัพท์หอพักโทรเข้ามาคาดโทษทุกห้องว่าห้ามแตะต้องสัมภาระ ทุกคนจับผิดกันต์ทันที
กันต์จ้ำอ้าว “ก็บอกไม่มีอะไร!” โป้ง “เดี๋ยวคุมเอง แผนกันต์พังตั้งแต่เริ่ม” เฟิร์สหัวเราะ “อย่างน้อยก็มีของขวัญปริศนา 1 ชุด”
ไม่ทันไร ทั้งชั้นก็แตกตื่น มีหลากคนเดินสำรวจหน้าห้องปลุกระดม คนข้างห้องนามว่า “ต้น” ที่ขี้ระแวงมาแต่ไหนแต่ไร ชะโงกหน้ามา “มีระเบิดจริงเปล่า อย่าเอามาแถวห้องฉันนะ!”
กันต์พยายามอธิบาย “ไม่มีใครเอาระเบิดโผล่ฝากใครในหอหรอกต้น สบายใจ” ต้นยังไม่เชื่อ เดินโวยวายทั้งชั้น ทำให้ข่าวลือเรื่องกระเป๋ากระจายทั่วหอ
แก้วเพื่อนผู้หญิงคนเดียวบนชั้น ปรากฏตัวพร้อมโทรศัพท์ “นี่…หอเราติดเทรนด์ทวิตเตอร์ละ!” เฟิร์สค้อน “ไวฟุไม่มา ไวรัลมาแทน”
โป้งถอนใจ “กันต์…ลองใช้แผนมึงหน่อย เดี๋ยวกูโทรไปแจ้งผู้ดูแลเองก็ได้” กันต์พยายามจะแก้สถานการณ์ด้วยการไลน์หาเจ้าของกระเป๋าในกลุ่มไลน์หอ
ข้อความกันต์: “ของใครหล่นไว้หน้าห้อง 406 มาเอาด่วน”
สักพักมีข้อความตอบ “เอ๊…คิดว่าของเพื่อนแต่อาจเป็นของแม่บ้านก็ได้ พรุ่งนี้ลุยสอบต่อ อย่ากังวลน้า”
โป้งบ่น “เอ้า เจอของแปลก ให้แค่นั้น? ปัญหายังไม่ไปไหน!” กันต์พยายามพูดบ่ายเบี่ยง “พักก่อนดีกว่า ปล่อยของไว้หน้าเดิม!”
กลางคืน เสียงโป้งกับกันต์เถียงกันจนเฟิร์สตะโกน “จะนอน นี่ต้องฝันว่ากระเป๋านั่นเป็นของวิเศษเลยมั้ย” กันต์กลับจินตนาการ “เออ อาจเป็นกระเป๋าเปลี่ยนดวง ถ้าเราไม่เปิดมัน พรุ่งนี้อาจโชคดีกว่า”
เช้ามา โป้งตื่นมาเห็นกระเป๋ายังอยู่ เกิดความเครียดมากขึ้น ต้นมาวุ่นวายอีกรอบ “เมื่อคืนรู้ไหม ไฟดับแวบนึง ชั้นอื่นโอเค แต่ชั้นสี่เหมือนมีของแปลกให้โชว์ตัว!”
เฟิร์สบ่น “จากลูกหอบ้านร้างสู่คอนโดลึกลับ” กันต์พยายามรวบรวมเพื่อนทั้งชั้นประชุมลับ
แก้ว (หัวไวสุด) เสนอ “ให้เวรยามเฝ้าเวียนดูจดหมายปริศนา” ทุกคนมองตากันปริบ ๆ
โป้งหาจานไปล้างแก้เครียด เฟิร์สเถียง “มันแฟนตาซีไปปะน่ะ” แก้วถามกันต์ “ผู้นำกลุ่มไหวเปล่า?” กันต์ยิ้มเจื่อน “ไม่เคยเรื่องไหนคุมไม่ได้ เชื่อดัก ๆ …มั้ง?”
จังหวะนั้น เสียงแจ้งเตือนในกลุ่มไลน์ใหม่ “ใครไปยุ่งของหน้าห้อง 406 สมาคมแม่บ้านจะมาตรวจเย็นนี้!” กันต์ซีดทันที “เอายังไงดีวะ”
เฟิร์สยื่นข้อเสนอให้ส่งของไปวางหน้าห้องอื่นสลับสายตา “แบบซ่อนพรางของ” โป้งส่าย “มุกนี้ หอแตกแน่!”
กันต์ยังยืนกรานจะทำเองทั้งหมด จึงอาสาเอากระเป๋าลงไปให้ผู้ดูแล แต่พอถึงโต๊ะประชาสัมพันธ์ กลับเห็นป้ายเขียนว่า “หยุดงดเว้นการฝากของ แจ้งต่อเจ้าหน้าที่โดยตรงเท่านั้น” กันต์ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ กลับมาห้อง
โป้งกัดฟัน “ยิ่งแก้ยิ่งขวาง” กันต์ “ชีวิตคนมันต้องลองกันบ้าง” เฟิร์ส “เป็นกรณีศึกษาไปทั้งหอ…”
ตอนบ่ายผู้ดูแลประกาศประชุมด่วนเรียกทั้งชั้น 4 ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความระแวง กันต์โบ้ยเฟิร์สเอากระเป๋าไปวางมุมห้อง โป้งขยับผ้าเช็ดปาก “มั่นใจปะวะที่แกทำ!”
ระหว่างประชุม ต้นแจ้งสถิติ “ตั้งแต่กระเป๋านั้นมา ชั้น 4 ไม่หลับไม่นอน” ผู้ดูแลเข้ามาด้วยสีหน้าเครียด
โป้งทอดเสียง “เห็นไหม ไอ้กันต์… ก็เพราะความมั่นใจของแกไง!” กันต์กลืนน้ำลาย “เอาไงก็เอาอ่ะ”
ผู้ดูแลกลับเปิดกล่อง แล้วเผยว่าทั้งหมดคือแผนเซอร์ไพรส์วันเกิดให้กับแม่บ้านที่ช่วยเหลือนักศึกษามาตลอด!
เฟิร์สหลุดหัวเราะ “ฟีลพลิกฟ้าฟื้น พวกเราวุ่นวายอยู่กับปริศนาแทบทั้งคืน” แก้วยิ้ม “แต่ของขวัญก็ปลอดภัยนะ!”
โป้งถอนใจยาว “กันต์…มึงน่าจะปล่อยให้คนอื่นช่วยคิดบ้าง”
กันต์ยิ้มเขิน ๆ “ครั้งหน้า…จะมั่นใจให้น้อยลง แล้วฟังเพื่อนมากขึ้น” เฟิร์สสรุป “แต่รอดกลายเป็นฮีโร่แบบไม่ได้ตั้งใจแฮะ”
ทั้งหมดหัวเราะ บรรยากาศเบาใจ หอพักดามพ์ดาวกลับมาครื้นเครงอีกรอบ ก่อนเฟิร์สจะแหย่ส่งท้าย “ครั้งหน้ากระเป๋าลึกลับเป็นของจริงเมื่อไร จะขอให้แก้วเป็นผู้นำบ้างนะ!”
ทุกคนอมยิ้ม ชีวิตหอพักยังคงวุ่นวายต่อไป…
