เสียงของแมลงกลางคืนขับไล่ความเงียบเหงาปกคลุมบางเหมันต์ บ้านไม้หลังทรุดโทรมยังอิงอยู่กับชายป่าซึ่งถอยห่างจากตัวเมืองมานานแล้ว รัตติกาลกำลังจะตกลงสู่คืนเดือนดับอีกครั้ง ที่ระเบียงมืด สาวน้อยวัยสิบหกอย่าง "หงส์" นั่งกอดเข่ามองลงพื้นด้วยแววตากังวล มือข้างหนึ่งบิดผิวบนแขนเล่น คราบน้ำตายังอาบแก้ม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!มีเสียงฝีเท้าเบา ๆ ขึ้นบันไดมา พอเห็นเป็น "ภูผา" น้องชายอายุสิบสาม หงส์รีบเช็ดตาแล้วทำเป็นยิ้มให้ แสงไฟในบ้านส่องริบหรี่จนเห็นเงาสองพี่น้องซ้อนกันเหมือนเงาจากอดีต
"แม่ร้องอีกละ?" ภูผาถามเสียงเบา จ้องพื้นราวกับไม่กล้าสบตา ใต้ตาบวมคล้ำจากการนอนไม่หลับหลายคืน หงส์พยักหน้า ก่อนถอนหายใจยาว
"เมื่อคืน…แม่คุยกับพ่ออีกแล้ว พี่ได้ยินเสียงพ่อ" หงส์กระซิบ นัยน์ตานั้นหวาดหวั่น ภูผาส่ายหน้า "พ่อไม่ได้อยู่แล้วพี่ ไม่ใช่แบบนั้น" เขาบอกเสียงเบา เงียบไป เหมือนกลัวอะไรบางอย่าง
เสียงกรีดร้องสั้น ๆ ทะลุออกจากในบ้าน กลบเสียงลมและเสียงแมลง ทั้งสองสะดุ้ง รีบพากันเข้าบ้านทันที
ภายในบ้าน มารดากำลังยืนจ้องกระจกเงาขุ่นมัว ท่าทีแปลกประหลาด ริมฝีปากขยับเหมือนพูดกับคนที่อีกฝั่งหนึ่งของโลก หงส์เดินเข้าไปจับบ่า "แม่…ไปนอนเถอะค่ะ"
แม่เบือนไปหาหงส์ ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา "ลูกต้องฟังพ่อ…วันนี้คืนเดือนดับ พ่อจะกลับบ้าน" เสียงนั้นสั่นกร้านแต่แน่วแน่ ภูผาหลบสายตาไปทางประตูราวกับอยากหนีออกไปจากตรงนั้น
หงส์เห็นน้ำตาแม่ เธอฝืนยิ้มจับมือแม่ไว้แน่น เพิ่งรู้ตัวว่ามือแม่เย็นผิดปกติ "แม่หนาวเหรอ?" เธอถามเบา ๆ
แม่ไม่ได้ตอบ มองเลยผ่านหน้าไปยังจุดว่างไร้เงาที่ใกล้ระเบียง "พ่อจะมาแล้ว…ลูกๆ ต้องเตรียมตัว" ชั่วขณะหนึ่ง บ้านเงียบจนได้ยินหัวใจตัวเองเต้นแรง
ตกดึก ยามทุกอย่างเงียบสนิท หงส์ออกมาเดินที่ระเบียงเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่าน อากาศเย็นจัดจนขนลุก หน้าต่างบ้านอีกฝั่งมีเงาเคลื่อนไหว เธอหยุดกึก เพ่งมอง ก่อนเสียงประตูหน้าบ้านจะดังเอี๊ยด
"ภูผา! นั่นแกใช่มั้ย?" หงส์ตะโกนผ่านความกลัว หัวใจเต้นโครม ภูผาตะโกนกลับ "พี่รีบเข้ามา เปลวไฟในครัวดับหมดแล้ว!"
ในความมืด หงส์รู้สึกถึงอากาศหนักอึ้ง เธอรีบวิ่งเข้าบ้าน เสียงประตูปิดตามลมแรงชวนสยอง เหลือไว้เพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของตัวเอง
ภูผายืนรอในครัว มือถือไฟฉายมือเก่า แสงสั่นเทาไปตามผนัง มีรอยมือเปื้อนดินขึ้นอยู่บนประตูหลังบ้านใหม่ ๆ "ใครเอาดินเปื้อนแบบนี้?" ภูผานิ้วสั่น หงส์ขยี้ตาเร็ว ๆ "ไม่มีใครเข้ามา…หรือแม่"
เสียงบางเสียงเริ่มดังขึ้น – เหมือนเสียงกระซิบแผ่วใต้บ้าน ทั้งสองยืนนิ่งหอบ หัวใจเต้นแรงพร้อมกัน ฝุ่นปลิวว่อนตามแสงไฟ ในเงามืดยิ่งหนาขึ้น ภูผาคว้ามือพี่สาวไว้แน่น "อย่าทิ้งกันนะพี่"
เสียงฝีเท้าจากใต้ถุนบ้านเคลื่อนไปใกล้ประตูหลัง หงส์กระชับมือแน่นพร้อมพยักหน้า ย้ำว่า "พี่อยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน" เธอพูดเสียงเบา แต่ในใจเริ่มหวาดระแวงว่าคืนนี้พ่อจะกลับบ้านอย่างที่แม่ว่า…
เมฆดำครึ้มเหนือยอดไม้ เงาในบ้านเหมือนขยับขยาย ภาพถ่ายเก่าในกรอบผนังส่งเสียงคล้ายกระซิบ คนทั้งสองแอบมองหน้าแม่ที่จมอยู่ในเงามืดกลางห้องรับแขก นิ่งสงบผิดมนุษย์ พวกเขาใจสั้น ค่อย ๆ เขยิบเข้าไปใกล้จะปลุก แต่ก็ลังเล
หงส์กลัว…กลัวว่าแม่จะคลุ้มคลั่ง ทำร้ายตัวเองอีก เธอหวนนึกถึงคืนเมื่อสามเดือนก่อนที่แม่จุดไฟเผาภาพถ่ายพ่อทั้งน้ำตา นั่นคือครั้งแรกที่แม่พูดว่า "พ่อจะกลับมา" นับจากนั้นพฤติกรรมก็เปลี่ยนไปมาก พูดกับกระจก หัวเราะคนเดียวในมุมมืดของบ้าน
"พี่ พ่อไม่หายไปใช่มั้ย?" ภูผาถาม ทั้งที่เสียงสั่น หงส์พยายามกอดน้องทั้งแขนข้างเดียว ไม่พูดอะไร เธอเองยังไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน
จากในห้องรับแขก เสียงกระจกขูดกับผนังดังขึ้นอีกครั้ง แสงจันทร์ไม่มี เงามืดยิ่งหนาแน่น ราวกับกลืนกินเข้าใกล้คนทั้งบ้านไปทีละนิด
ภูผาลุกพรวด พยามดึงหงส์ออกไปนอกห้อง "เราออกไปรอที่วัดดีมั้ย" เขาเสนอ เปล่งเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความกลัว หงส์ลังเล ก่อนจะพยักหน้าจนใจที่ม้วนปลายเท้าแล้วหยิบผ้าคลุมมาคลุมแม่ไว้ แม่ยังคงแน่นิ่งในความเงียบ
เสียงประตูหน้าบ้านปิดลั่นตามลมอีกครั้ง สองพี่น้องสะดุ้ง พยายามแบกข้าวของจิปาถะอย่างลนลาน เตรียมออกจากบ้านไปหาที่พึ่งในวัดตอนใกล้รุ่งเช้า ทว่า ภูผาหยุดชะงัก หันไปมองกระจกเงาในห้องแม่
ในกระจกที่ดำมืด เงาของพ่อยืนเคียงคู่อยู่หลังแม่จริง ๆ สายตามืดมน สองพี่น้องถึงกับผงะ แต่พวกเขายังคงตัดสินใจต้องช่วยแม่ ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับอะไร
"ใจกล้านะภู เราต้องอยู่ด้วยกัน" หงส์ปลอบและผลักน้องออกไปข้างนอกก่อนตัวเองจะหันกลับไปคว้าแม่เพื่อพาเดินออกไปจากบ้าน
เสียงเงาในกระจกเหมือนดังก้องขึ้นกว่าเดิม "อย่าทิ้ง…อย่าทิ้งแม่ไว้คนเดียว" หงส์ลังเลแต่กัดฟันลากแม่ออกประตูไป อากาศเย็นจัด กลิ่นดินชื้นจากป่าไหลบ่าตามลม เสียงร้องไห้ของแม่สะท้อนไปกับความมืด
สองพี่น้องถูลู่ถูกังกันพาแม่ออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังวัดเล็ก ๆ ท้ายหมู่บ้าน ท่ามกลางป่าทึบและเสียงฝีเท้าล่องลอยตามหลัง
ในวัดเงียบงัน พระชรานั่งรอเหมือนรับรู้เหตุการณ์ ผ้าจีวรเหลืองอร่ามสะท้อนเงาในเปลวเทียน สองพี่น้องเล่าทุกอย่างให้ฟังอย่างสั่นเทา พระท่านพยักหน้าช้า ๆ วางมือบนหัวภูผา "ทุกบ้านมีผีของมันเอง ทุกคนมีอดีตที่ต้องให้อภัย"
หงส์เงียบ น้ำตาหลั่งพราก เธอร้องไห้ต่อหน้าพระครั้งแรกด้วยความรู้สึกผิด กังวลถึงแม่ที่ยังผวาอยู่ในอ้อมแขน แต่เธอสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทอดทิ้งครอบครัวอีก
ในคืนเดือนดับนั้น เงาดำที่ตามมาหยุดรอหน้าวัด ภาพเงาพ่อ ค่อย ๆ ละลายไปกับแสงแรกของอรุณ ขณะที่แม่หลับสนิทอยู่บนตักลูก หายใจช้า ๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน
ตอนเช้า สองพี่น้องเดินกลับบ้านพร้อมกัน แดดจ้าไล่ความหม่นมนัสออกจากบางเหมันต์ หงส์กล้าสบตากระจกบ้านตนเอง สะท้อนความกลัวและความผิดที่เรียนรู้จะรับมือ คำกระซิบที่เคยหลอกหลอนเงียบสงบ ก้าวแรกของพวกเขาคือการเผชิญหน้าอดีต ไม่หนีอีกต่อไป
