หนี้รักภายในใจสลาย

บรรยากาศในหมู่บ้านชนบทอบอวลไปด้วยกลิ่นดินชื้น ๆ หลังฝนตกใหม่ ๆ แสงอาทิตย์ลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางหมู่บ้าน ความสงบสุขที่ดูเหมือนจะมีมานานนั้นถูกทำลายลงเมื่อเสียงตะโกนของลุงจันทร์ดังลั่นมาตามลม “กูจะไม่ให้ใครมาตัดสิทธิ์พวกมึง!” เขายืนอยู่ตรงหน้าบ้านไม้เก่าของตัวเอง คิ้วขมวดมั่น สายตาเรียวคมทอแสงแข็งกร้าว ไม่ต่างจากความดื้อรั้นของเขาในช่วงที่ยืนอยู่ที่คณะกรรมการในวันนั้นเมื่อห้าปีก่อน

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เมื่อรำไพ พี่สาวของเขาและเป็นแม่เลี้ยงเดียวท่ามกลางการแย่งชิงการรักษาแผ่นดินที่เขายังมีอยู่ ถูกขัดขวางจากลุงจันทร์ จนในที่สุดเธอได้แค่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ พร้อมน้ำตาที่ไหลริน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า

“เราเคยบอกว่า เราจะไม่ปล่อยให้ใครมาตัดขาดพวกเราหรือลุกลามไปไหนต่อไหน ไม่ใช่เหรอ?” รำไพเอ่ยถาม ขยับเข้าไปใกล้ขณะที่เสียงเคาะประตูบ้านที่ไม่มีใครตอบได้ยินอยู่เบา ๆ จากคนที่เธอซึ่งรักสุดหัวใจ

วันเวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างช้า ๆ คณะกรรมการก็ออกมาลากคอเขาไปพร้อมกับการประมูลที่มาพร้อมกับชื่อของชนบท นับตั้งแต่ก่อนหน้านั้น ลุงจันทร์ที่ถูกหนี้กดทับอยู่ มักจะเพียงหวังแค่ให้ตัวเองสามารถสร้างบ้านใหม่ให้กับลูกหลานได้ และเสียงตะโกนที่เขาใช้พูดมาตลอดทุกวันนั้นสะท้อนถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่จะอยู่รอด

ความซับซ้อนของชีวิตนั้นค่อย ๆ เล่าออกมาในมุมมองของบัว ตัวละครลูกสาวคนเล็กที่ยังไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะยืนเคียงข้างใคร บัวคือพยานของความรักระหว่างพ่อและแม่ที่เคยมีในอดีตที่มีแต่ความงดงาม เธอจดจำโอบอุ้มในวันแห่งความสุขที่ดูไม่มีที่สิ้นสุด

“ทุกคืน ฉันต้องได้ยินเสียงทะเลาะกัน ขอโทษที่ทำให้แม่เสียใจ ขอโทษที่ทำให้พ่อไม่เข้าใจ” บัวพึมพำในใจขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตรงระเบียงบ้าน เห็นภาพแม่เดินไปมาในสวนมะลิ ยิ้มงามผ่านแสงไฟที่ติดอยู่ ทว่าเสียงร้องไห้ในห้องอีกด้านกลับมีไว้ท้าทายเธอทุกวัน

ช่วงเวลาที่ทำให้บัวเรียนรู้ถึงความจริงข้างในของผู้ใหญ่ เกิดขึ้นในวันที่เธอหอบบางสิ่งของออกจากบ้าน รถเก๋งคันหนึ่งจอดอยู่ข้างๆ ขณะที่เธอส่ายหน้า ยิ่งรู้สึกว่าครอบครัวเริ่มแตกแยก แต่ไม่มีใครรู้ว่าเธอได้เก็บหนี้รักในใจไว้ขนาดไหน การคืนดีก็คือการยืนยันที่จะทำให้พ่อแม่มีชีวิตร่วมกัน

ความเศร้ากระจายไปทั่วทั้งบ้านและหมู่บ้าน มันไม่ได้แค่สร้างคำถามในใจกับบัว แต่ยังประกอบไปด้วยเรื่องราวของคนอื่นไว้เยอะแยะ มันคือการเดินทางที่ต้องเลือกข้าง การเดินไปสู่จุดหมายที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน ทุกคนต้องตัดสินใจมากมายในชีวิต

จุดเปลี่ยนคล้ายจะเกิดขึ้นตามตัวประกันคือเวลาที่ลูกชายคนโตของเขาเลือกดิ่งลงไปในความยุ่งเหยิงทางการเงิน ลุงจันทร์เห็นเพียงว่าตนได้ให้โอกาสที่ดีที่สุดแก่ลูกหลาน โดยมีการจัดการทางกฎหมายให้มีความปลอดภัย

ความเห็นที่มาจากญาติกลายเป็นแหล่งสร้างแรงกดดันให้บัวและรำไพตลอดทุกมุม ซึ่งสวิตช์Violet-lightจากนอกบ้านนั้นค่อย ๆ ส่องสว่างมากขึ้น ขณะที่เหล่าผู้เข้าข้างตนก็เริ่มนินทาในเสียงที่ฟังไม่ชัด

เพื่อให้เรื่องราวของพวกเขาค่อย ๆ ถูกตีแผ่ ช่วงเวลาต่อจากนี้คือการแก้ไขความผิดพลาดทุกรูปแบบที่พวกเขาได้ก่อขึ้น ที่กล้ายืนอยู่กลางแสงแดดและเห็นว่าตนมีความผิดพลาดและความอดทนที่ต้องควบคุมมัน

บัวจึงตัดสินใจ ลึก ๆ ในใจให้ทุกคนที่อยู่ในบ้านมากางใจ เป็นที่พึ่งพิง ข้อมูลที่เธอมองเห็นจากการสังเกตเห็นการกระทำของพ่อและแม่เธอนั้น เป็นสิ่งที่บัวพยายามบอกออกมา แม้จะมีทั้งเสียงหัวเราะและร้องไห้ที่ดังมาจากที่ต่าง ๆ

“เราจะไม่ให้ความรักของเราหายไป” บัวย้ำกับตัวเอง ครอบครัวไม่กำลังแตกแยก แต่สั่นคลอน เพราะความรักนั้นเริ่มหายไปในเส้นทางของหนี้สินนี้

เสียงลมพัดผ่านแสงแดดที่เปลี่ยนเป็นเฉดสีทองเมื่อเวลากลางวันเริ่มจะหมด นักวิจัยในโรงเรียนแนะนำให้เด็ก ๆ ชาวบ้านหันมาสนใจ โดยฟังเสียงตลอดทั้งวัน เพื่อลดแรงเสียดทาน….

แต่ละวันนับตั้งแต่วันนี้ไปจะมีทางเลือกที่ต้องถูกตัดสินใจ ว่าเราจะไม่ปล่อยให้เงินและเรื่องทางการเงินมาทำให้เราต้องมีทางเดินที่อื่น และในท้ายที่สุดเมื่อหนี้สินนั้นมีแต่การรวมกัน จะต้องเดินผ่านสิ่งที่เป็นอยู่และยืนยันในความรักของครอบครัวให้ต่อไป