เสียงเตือนเบา ๆ ดังขึ้นในห้องพักชั้นสี่สิบสองของหอคอย ‘ลูเมนซิตี้’ ปรีชาเหยียดกายตื่นจากฝันราง ๆ มือเคลื่อนไปคว้าภาชนะเลี้ยงน้ำค้าง สัมผัสความเย็นเฉียบของละอองหยดแรกในรอบหลายสัปดาห์ ดวงตาอมเทาของเขาทอปริบแสงจาง ๆ จากเครื่องกรองอากาศ เสียงหอบหายใจยังชวนให้นึกถึงแม่ที่นอนล้มป่วยอยู่ในอีกห้องหนึ่ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ยังไม่ได้อีกหรือ ปรีชา” เสียงแม่กรอกลับมาจากเครื่องสื่อสาร ปรีชาหน้านิ่ง รีบลุกขึ้นไปช่วยประคองร่างผอมบาง ที่ทุกข์ใจยิ่งกว่าโรคร้าย คือความรู้สึกผิด—เขาไม่สามารถหาแสงแดดแท้จริงมาให้แม่ได้
โดมแก้วขนาดยักษ์คลุมเมืองไว้จากหมอกพิษ ด้านนอกคือทุ่งรกร้างไร้ผู้คน มีเพียงควันสีเทาตลบอบอวล เทคโนโลยีในเมืองลูเมนซิตี้แทนที่เกือบทุกอย่าง—แสงสังเคราะห์ น้ำจากอากาศ พืชบนฟาร์มแนวตั้งที่หยั่งรากจากแรงงานคนรุ่นใหม่ เด็กหนุ่มสาวเริ่มเบื่อโลกที่ไร้ความฝัน ขณะที่ผู้สูงวัยกลับผูกพันแต่กับอดีต
อีกฟากของเมือง วันทนา นักวิจัยสาวนั่งอยู่ในห้องแล็บ เต็มไปด้วยหลอดไฟนีออนกับโพรงหลุมตรวจสารผิดปกติ เธอก้มหน้าฟังข่าวประกายบนหน้าจอโฮโล หน่วยงาน ‘ฟ้าใหม่’ ที่เธอร่วมงานตัดเงินสนับสนุนงานทดลองของเธออีกครั้ง
“หยุดมั่วสุมอยู่กับฝันกลางวันได้แล้ววันทนา!” เสียงหัวหน้าก้องในความทรงจำของเธอ “สิ่งที่เราอยากได้คือผลจริง ไม่ใช่ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ”
วันทนาถอนหายใจ ก่อนกดปิดสวิตช์ จ้องมองต้นกล้าที่ปลูกไว้ใกล้กระจก มันคือ ‘ฟอเรซิยา’ พืชโบราณที่แม่ฝากให้ดูแลก่อนจากไปหนึ่งปีเต็ม สะท้อนรอยยิ้มขื่น ๆ ในกระจก ก่อนปาดหยดน้ำที่ไหลซึมจากขอบตา
เมืองใต้โดมเคลื่อนไหวเหมือนกลไกขนาดยักษ์ ถนนแคบซ้อนด้วยทางเท้าลอยฟ้า ปรีชาถีบจักรยานไฟฟ้ากลับจากโรงฟาร์ม ร่างสูงโปร่ง ผิวสีแทนจากแสงเทียม เขารีบไปซื้อยารักษาให้แม่ แต่หมอประจำซอยส่ายหน้าทันที “โรคแบบนี้ต้องได้อะไรใหม่จริง ๆ ไม่ใช่แค่ยา” หมอเขียนใบสั่งงานส่งต่อศูนย์ทดลองกลาง
ในวันเดียวกัน วันทนาเดินผ่านตลาดกลางเมือง แวะเลือกซื้อใบไม้สำหรับเพาะทดลอง เจอแม่ค้าแก่ที่จ้องหน้าเธอนิ่งเฉย ก่อนหลุบตาแล้วเอื้อมส่งแบ่งพืชแปลก ๆ ซึ่งบอกว่า “เก็บไว้ใช้ในวันที่สิ้นหวัง”
ปรีชายืนรอคิวรับน้ำประปาในที่มืดแคบ ขุนน้ำที่แจกจากโดมกลาง หน้าชายหนุ่มตึงเครียด มือขยี้ขวดยาในกระเป๋า กำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด แต่เปลี่ยนใจ ปลายนิ้วหยุดค้าง เหลียวซ้ายขวา เห็นเด็กหญิงตัวน้อยถือกระป๋องน้ำเปล่าค่อย ๆ มองมาที่เขาหวาด ๆ
เขาย่อตัวลง ส่งขวดน้ำคืนมือพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “พี่มีให้มากกว่าหนูนะ โตกว่านี้…อย่าลืมแบ่งคนอื่นด้วยนะ” เด็กหญิงไม่ตอบ แต่หัวเราะเบา ๆ ก่อนหายไปในกลุ่มคน
เย็นนั้น ในร้านคาเฟ่ภายใต้ต้นไม้เทียมใจกลางโดม ปรีชาวิ่งชนวันทนาโดยบังเอิญ กาแฟแบบโบราณหกรดข้อมือเขา วันทนาตกใจ รีบขอโทษ พยายามเช็ดผ้าให้เขา ปรีชาโบกมือหยิก ๆ เริ่มมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น หลังทักทายกันต่างฝ่ายต่างนั่งนิ่งไปชั่วขณะ วันทนาเพียงแต่ยิ้มเศร้า ๆ แล้วรีบเดินจากไป
ปรีชามองตามเงียบ ๆ ก่อนหยิบถุงใส่ต้นฟอเรซิยาเล็ก ๆ ที่วันทนาลืมไว้บนโต๊ะ เดินตามออกมา ทันทีที่มือสัมผัสต้นไม้ เขาเหมือนได้กลิ่นดินชื้นจากอดีต…
คืนนั้น ปรีชาเปิดจอมือถือ อ่านข่าวเรื่องการทดลองสร้างท้องฟ้าเทียมล้มเหลวอีกระลอก ความหวังของเขาสั่นไหว เขาครุ่นคิดถึงแม่ กับความฝันในวัยเด็กที่เคยฝังใจ—ภาพดวงอาทิตย์จริง ๆ ที่ยังเคยเห็นตอนเป็นเด็กเล็ก เมื่อม่านฟ้าพิษยังไม่ครอบคลุมโดม
วันทนากลับถึงห้อง ทดลองปักต้นไม้ใหม่ลงดินเทียม อาการหวาดระแวงในใจเริ่มชัดเจน เธอหวาดกลัวการโดนตัดสิทธิ์จากโครงการ และกลัวจะล้มเหลวซ้ำซ้อนเหมือนพ่อที่จากไปเพราะการทดลองครั้งก่อน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาลังเล ก่อนเริ่มพิมพ์ข้อความหา ‘ศุภวิชญ์’ หัวหน้าแล็บ
แต่ยังไม่ทันส่ง ปรีชากดออดที่หน้าห้อง พร้อมยื่นต้นฟอเรซิยาให้ วันทนาตกใจ แต่ยิ้มกว้างขึ้น “ขอบคุณนะ…” มีจังหวะเงียบสั้น ๆ ก่อนต่างฝ่ายต่างปล่อยวางความระแวงลงในอากาศ
ปรีชาถามถึงการทดลอง วันทนาเล่าอย่างระมัดระวัง ยอมเปิดเผยเป้าหมาย—เธอกำลังค้นหาวิธีสร้างกลไกคืนอากาศบริสุทธิ์ให้โดมด้วย DNA พิเศษของฟอเรซิยา ปรีชาอึ้ง ก่อนพูดติดตลก “ถ้าต้นไม้นี้ทำให้แม่ผมหายป่วยได้ก็คงดี”
บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนผ่อนคลายลงปนลุ้นระทึก วันทนาชวนปรีชาร่วมงานทดลอง ปรีชาลังเล กลัวความล้มเหลวซ้ำ เธอพูดช้า ๆ เม้มปากบอก “เราต้องกล้าเสี่ยง ถ้าไม่ลอง อย่างมากก็แพ้…อย่างน้อยอาจมีโอกาสรอด”
วันถัดมา ทั้งคู่ไปยังฟาร์มแนวตั้งใต้สุดของเมือง ท่ามกลางสายหมอกไฟฟ้า เครื่องวัดชื้นเริ่มรวน ควบแน่นจนระบบเตือนภัยทำงาน พวกเขาต้องปีนโครงสร้างอาคารเก่าเข้าห้องทดลองลับซึ่งซ่อนอุปกรณ์รุ่นต้นแบบไว้
ระหว่างปีนขึ้น ปรีชาเผลอลื่นตกลงพื้นชั้นล่าง วันทนาหน้าซีด ตะโกนถามไถ่ “เป็นอะไรมากไหม!” เสียงตอบกลับมาเบา ๆ แต่แน่น “ไม่ตายง่าย ๆ หรอก” วันทนาลงมาช่วยประคอง เขายิ้มเจื่อน “ถ้าผมตายตอนนี้ คงอดดูฟ้าจริง ๆ”
ระหว่างลงมือเพาะกล้ามากขึ้น วันทนาเล่าอดีตให้ฟัง—พ่อเธอเคยโดนใส่ร้ายว่าแอบขายผลการทดลองสำคัญ สุดท้ายอาการทรุดหนักเสียชีวิตในห้องขัง ความกลัวถูกทอดทิ้งหลอกหลอนใจเสมอ ปรีชาเงียบ สนใจฟังอย่างไม่ตัดสิน เขาเพียงบอก “ทุกคนต่างมีอดีต แต่เราจะถูกอนาคตตัดสินด้วยมือของเราเอง”
หลายวันที่ทั้งสองร่วมมือกัน ค้นคว้าทดลองหว่านเมล็ดพันธุ์และปรับส่วนผสมธาตุ พวกเขาเริ่มสนิทและไว้วางใจกันมากขึ้น ผ่านความเงียบงันในห้องทดลอง บางวันมีแต่เสียงเครื่องวัดดังจากมุมห้องจนรู้สึกโดดเดี่ยว บางวันหัวเราะกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกิดระหว่างทาง
วันหนึ่ง เครื่องกลไกที่ใช้เพาะเมล็ดเกิดระเบิดน้ำสังเคราะห์กระเด็นทั่วห้อง
ปรีชาหัวเราะ “สุดท้าย โลกใหม่เริ่มที่ขี้วัวกับน้ำขัง!” วันทนาพยายามเคือง แต่อดขำไม่ได้ “ถ้ามันรอดจริง ๆ วงการวิทย์ต้องกราบพวกเราแน่”
แต่ถัดมาไม่นาน ข่าวการตรวจสอบระบบโดมเมืองเพิ่มมาตรการเข้มงวดขึ้น ใบอนุญาตทดลองถูกระงับ —วันทนาได้รับจดหมายเตือนจะถูกขับออกจากโครงการ หากยังฝืนวิจัยต่อ ปรีชาเสนอให้ย้ายการทดลองไปใต้ดิน เธอส่ายหน้า “มันเสี่ยงเกินไป ถ้ามีคนจับได้ ฉันกับนายอาจโดนขังหรือเลวร้ายกว่านั้น”
“แต่ถ้าไม่เสี่ยง แม่ผม…อาจไม่มีโอกาสรอด” ประโยคนี้ทำให้วันทนาอึ้งนิ่ง เงียบไปพักใหญ่
ในขณะที่ทุกอย่างตึงเครียดขึ้น วันทนาเดินกลับบ้านในสายฝนเทียม ตัดสินใจโทรหาพี่สาวที่ไม่ได้คุยกันนาน “ฉันกลัวล้มเหลวอีกแล้ว ถ้าทุกอย่างผิดพลาด…” ปลายสายตอบกลับด้วยถ้อยคำอ่อนโยน “ล้มก็ลุกใหม่ ไม่มีใครรอดโดยไม่เสี่ยงทั้งนั้น”
ทั้งคู่ตัดสินใจหลบเข้าชั้นใต้ดินของศูนย์วิจัยกลาง แนบแน่นในแสงไฟสลัวๆ ปรีชาบอก “ครั้งนี้ขอเดิมพันไปพร้อมเธอ” วันทนายิ้มอาย ๆ ก้มหน้า เธอเก็บน้ำค้างหยดสุดท้ายเทลงต้นฟอเรซิยา ทั้งคู่ลุ้นผล —แต่เครื่องตอบสนองช้า พลังงานสำรองใกล้หมด ความสิ้นหวังเริ่มลุกลาม
จังหวะนั้น กลุ่มเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยบุกเข้ามา ทั้งคู่รีบเอาต้นไม้หลบ แต่ลืมอุปกรณ์ไว้ ปรีชาถูกกระชากแขน วันทนาเข้าขวาง ถูกจับพร้อมกัน ภาพในดวงตาต่างร่วมกันขอโทษโดยไม่พูดออกมา
ในห้องขังชั่วคราว วันทนาพยายามไม่ร้องไห้ “ขอโทษที่แข็งใจ…ฉันแค่กลัวเสียสิ่งที่รักไปอีก” ปรีชานั่งข้าง ๆ เอามือแตะมือเธอเบา ๆ “บางทีคนเราต้องให้โอกาสตัวเองก่อน ถึงจะรอดคนอื่นได้” เสียงเงียบ ทิ้งแค่เสียงเครื่องปรับอากาศ
ขณะที่ทุกอย่างดูมืดมน หญิงสูงวัยในชุดยูนิฟอร์มวิจัยปรากฏตัวขึ้น เปิดประตูขังเข้าไปหาทั้งสอง “ฉันคือ ผอ.สิริพันธ์” เธอถามแรงจูงใจ—เมื่อได้ฟัง ปรีชายืนยัน “สิ่งที่เราทำเพื่อลองให้มีความหวังอีกครั้ง” วันทนาเติมเต็ม “และไม่มีเวลาเหลืออีกต่อไป โลกนี้กำลังรออะไรใหม่ ๆ”
ผู้หญิงคนนั้นลังเล ก่อนเผยว่าจริง ๆ แล้ว โครงการลับอีกฝั่งกำลังรอฟังวิธีใหม่ หนทางที่กล้าเสี่ยงเพื่อฟื้นฟูระบบอากาศ เธอให้โอกาสสองคนได้ทดลองในแล็บลับสุดท้าย โดยมีข้อแม้ว่าหากล้มเหลวต้องออกจากเมืองนี้
ทั้งสองไม่ลังเล รีบทำงานแข่งกับเวลา กี่ชั่วโมงผ่าน กลไกใหม่เริ่มปล่อยละอองอากาศบริสุทธิ์แรก ประกายแสงอ่อนปรากฏกลางแล็บ ทุกคนในทีมร้องเฮ วันทนาน้ำตารื้น ปรีชาถอนใจยาว พวกเขาเผลอจับมือกันแน่น รับรู้ถึงกันและกันอย่างไม่มีคำพูดใดแทน
ผอ.สิริพันธ์เดินเข้าห้องแล็บ “ขอบคุณที่ไม่ยอมแพ้” เธอพูดใจเย็น “บางทีสิ่งที่เราต้องการในโลกใหม่นี้ ไม่ใช่เทคโนโลยี แต่อาจเป็นกำลังใจของกันและกัน”
ข่าวดีแพร่สะพัด ทั้งสองได้รับทุนก่อตั้งศูนย์วิจัยฟื้นฟูอากาศ ปรีชากลับบ้าน นำข่าวดีไปบอกแม่ ขณะที่วันทนาโทรหาพี่สาว บอกว่าเธอให้อภัยตัวเองได้แล้ว บนชั้นดาดฟ้า เมื่อลมอ่อน ๆ พัดกลิ่นดินจริง ๆ ครั้งแรกผ่านใต้โดม ทั้งสองเดินสวนกัน ท่ามกลางแสงสีทองเหลือบแรกหลังฝนเทียม
ปรีชายิ้มให้วันทนา “ถ้าฟ้าใหม่กลับมา โลกของเราก็คงไม่เหมือนเดิมอีก” วันทนาทำตาหลุบ ก่อนตอบ “แต่ใจคนไม่เคยปิดโดม” ทั้งคู่หัวเราะ ขณะที่แสงแรกยามรุ่งสาดผ่านละอองน้ำค้าง—โลกใหม่เริ่มต้นจากมือของสองคนธรรมดา ที่กล้าฝันอีกครั้งหนึ่ง
