สายลมจากริมหน้าต่างกระทบเบา ๆ ที่ใบหน้าภาวัต ขณะที่เขาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงไม้ในห้องแคบของหอพักหมายเลข 17 กลิ่นไม้ผสมกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดจาง ๆ แต่น่าระแวง หัวใจของเขาเต้นแรงกว่าเดิม เพิ่งย้ายเข้าที่ใหม่ ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีใครต้อนรับ นอกจากกล่องกระดาษสีน้ำตาลใบเดียวกับรูปครอบครัวเก่า ๆ ในนั้น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงกระทบพื้นจากห้องถัดไปดังขึ้น ภาวัตหลุบตามองมือของตนเอง ก่อนจะโขกหัวกับหมอน ชายหนุ่มไม่กล้าส่งเสียงหรือเปิดไฟ เพราะกลัวจะถูกรบกวน “ต้องอยู่ให้ได้…แค่ปีเดียว” เขาบ่นพึมพำท่ามกลางความเงียบ
พลันไฟในห้องดับพรึ่บ ความมืดทิ่มแทงสายตา เขาตั้งใจจะหยิบโทรศัพท์ก็เจอข้อความ “คืนนี้อย่าออกนอกห้อง ไม่ว่าได้ยินอะไร” ส่งมาจากเบอร์ประหลาดที่ไม่มีชื่อ เขาเม้มปากแน่น ลมหายใจติดขัด
ประตูถูกเคาะ สามครั้ง …ช้า ๆ สม่ำเสมอ
“ใคร?” เสียงเขาสะท้อนในอก ลังเล ไม่แน่ใจจะเดินไปหรือควรซ่อน
รอยเงาบางอย่างลอดผ่านขอบประตู ภาวัตยืนแข็ง แต่เสียงหัวเราะเบา ๆ จากผู้ชายคนหนึ่งดังจากทางเดิน สายตาลอดลอดรูตาแมวเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาขี้เล่นผมฟู มือถือถุงขนม
“เปิดเถอะพี่ คืนแรกน่ะ – ผมพีท ห้องข้างๆ” เด็กหนุ่มกระซิบบอก ภาวัตหายใจโล่งนิดหน่อยก่อนค่อย ๆ เปิดประตู
“คนเขาเตือนกันเล่น ๆ นะ อย่าออกนอกห้อง…” พีทยิ้มกว้าง “แต่ผมหิวววว เอามาม่าไหม?”
“ขอผ่าน…” ภาวัตพูดเสียงอ่อย สายตากวาดดูพีทจนแน่ใจอีกฝ่ายไม่มีพิษภัย แต่ใจยังไม่ไว้ใจ จากในห้องเงียงงัน อารมณ์แปลกประหลาดแฝงอยู่ในบรรยากาศรอบตัว
เช้าวันถัดมา ภาวัตเดินไปห้องน้ำรวม พบหญิงสาวสองคน: นิชา สาวผิวเข้มหน้าเรียบเย็น กับเหมยกัลยา เด็กหอผู้ติดตุ๊กตา นิชาชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง
“เมื่อคืนรู้สึกมั้ย เหมือนมีคนเดินหน้าห้องเรา” นิชากระซิบกับเหมยกัลยา
“อย่าพูดอย่างนั้น มีแต่จะอยู่ไม่เป็นสุข” เหมยกัลยาตอบ นิชาลอบมองภาวัตเหมือนจับผิด
มือของภาวัตสั่นเล็กน้อยขณะแปรงฟัน ภาพสะท้อนกระจกจับสายตาตัวเอง พลันนิชาหันมาทัก
“นายเด็กใหม่เหรอ กลางคืนถ้าได้ยินเสียงอะไร แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นนะ ไม่งั้นนอนไม่หลับแน่”
“ทำไมล่ะ?” เขาถามเสียงระวัง นิชาหรี่ตา “ลองไปถามคนที่สองดูสิ ถ้ายังเจอเขานะ” เธอยักคิ้ว ก่อนหมุนกลับไปล้างหน้า ภาวัตก้มหน้างุด
หลังเลิกเรียน เขากลับมาหอ เห็นเหมยกัลยานั่งพึมพำอยู่หน้าห้อง เด็กสาวน้ำตาซึม มือกอดตุ๊กตาแน่น ภาวัตหยุดมอง เธอแอบยัดกระดาษแผ่นเล็กใต้ประตูห้องที่ไม่มีชื่อ
“ขอโทษนะ คือ เอ่อ … ห้องที่ไม่มีชื่อ ใครอยู่เหรอ?”
เหมยกัลยาลุกพรวด ถอยห่างไปสองก้าว “ไม่มีใครอยู่ ห้ามเอ่ยถามอีก” เสียงเธอสั่น เธอก้มหน้ากลบเกลื่อนน้ำตา แล้วรีบเดินกลับห้อง
ก่อนภาวัตจะปล่อยผ่าน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ข้อความใหม่ “ระวังห้องนั้น” เขาหันขวับไปดูประตูห้องปริศนา ลมเย็นปะทะเข้าหน้า
กลางคืนที่สอง ท้องฟ้าสีหม่นเมื่อไหร่ ภาวัตมักรู้สึกว่ารอบหอเต็มไปด้วยสายตา เงาร่างเดินไปเดินมา หัวใจของเขายิ่งหดแคบเมื่อเสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีใครนอกจากเงาดำหลังบานประตู
นิชา กับพีทเดินมาหาเขาระหว่างกินข้าวใต้ตึก
“ได้ยินข่าวยัง คนที่อยู่ห้องไม่มีชื่อ…เขาหายตัวไปเมื่อปีก่อน ไม่มีใครเจอศพ” พีทพูดค่อย ๆ นิชาขมวดคิ้วเสริม “นายกลัวผีมั้ย?”
“ฉันไม่เชื่อพวกนั้น” ภาวัตพูดกลบเกลื่อน ทั้งที่มือเขาเย็นเฉียบ พีทหัวเราะ นิชายิ้มมุมปาก
“ถ้าไม่กลัว ลองเข้าไปสำรวจห้องดูมั้ย?” พีทท้าด้วยแววตาขี้เล่น นิชาทำเสียงเข้ม “ฝ่าฝืนกติกาหอมีแต่เอาจริง ไม่มีใครกล้า”
“เรากลัวอะไร?” ภาวัตปฏิเสธรัวๆแต่ดวงตาหลบตาทั้งสอง
คืนนั้น เขานอนไม่หลับ ได้ยินเสียงฝีเท้าเหมือนคนลากเท้าไปมา เหงื่อซึม มือกุมผ้าห่มแน่น ใจหวาดกลัวความลับในหอพักนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
ชั่วขณะ ภาวัตตัดสินใจ เขาถือไฟฉายออกไปหน้าประตูห้องปริศนา ประตูนั้นเปิดแง้มเหมือนเชิญชวน เสียงเหมือนคนพึมพำดังลอดออกมา เขาสูดลมหายใจลึกสุดชีวิตแล้วผลักประตู
ภายในห้องอับ ลองแสงไฟฉายส่องไป เห็นกำแพงเต็มไปด้วยรอยขีด ร่องรอยเหมือนคนใช้เล็บขูด เหนือหัวเตียงมีกระดาษแผ่นเก่าเขียนด้วยลายมือหวัด “อย่าไว้ใจใคร”
เสียงประตูปิดเองอย่างช้า ๆ ภาวัตสะดุ้งหันหลังทันที ไม่พบใคร
“นายทำอะไรในนี้?” นิชาโผล่หน้าตามมา กอดอกมองเขา “ถ้าโดนจับได้ นายจะโดนไล่ออกนะ”
“ผม…แค่อยากรู้ว่าจริงไหม…”
“บางครั้งความอยากรู้ฆ่าคนได้” เธอพูดเสียงเรียบ ก่อนเดินไปสำรวจรอยขีดเขียน
เหมยกัลยาตามเข้ามาทีหลัง หน้าเธอซีด มือสั่นระริก เธอกอดตุ๊กตาเหมือนมันจะตอบได้
“หนูเคยเห็นผู้ชายในห้องนี้ คนที่ไม่ยิ้ม…เขาซ่อนอะไรไว้ใช่มั้ย” เสียงเธอสั่นพร่า ภาวัตเงียบ ไม่กล้าตอบ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้อง วันนั้น “ออกไปเดี๋ยวนี้” ข้อความจากเบอร์นิรนามเดิม เขาไม่ตอบ แต่สายตากวาดจับรายละเอียดบางอย่าง มีร่องรอยรูปหัวใจขูดไว้กับลิ้นชักใต้เตียง
นิชากำลังเปิดลิ้นชักนั้นขณะเหมยกัลยายืนเบียดอยู่ข้างเขา ก้องเสียงในหัวย้ำว่า ‘ความอยากรู้ฆ่าคนได้’
ในลิ้นชักพบโหลแก้วใบหนึ่ง ข้างในมีกระดาษบันทึก “ฉันไม่ได้หายไป…พวกเขาผลักฉันออกเอง”
นิชานิ่ง หันมาพูดเสียงต่ำกับภาวัต “นายรู้ไหม บางทีห้องนี้คือที่คนถูกทอดทิ้ง ความลับก็คือ … ไม่มีใครปลอดภัยที่นี่”
ก่อนทั้งสามจะเดินออกจากห้อง กลิ่นอับกับลมหายใจของความลี้ลับยังคงคลออยู่รอบตัว
วันต่อมา ภาวัตพบว่าโทรศัพท์มือถือของตนมีเบอร์ใหม่แอดเข้ามา “ฉันยังอยู่” และภาพเซลฟี่มุมมืดที่มีเงาคล้ายคนยืนด้านหลังหน้าห้องตัวเอง
เขาเอาไปเล่าให้พีทฟังขณะกินข้าว พีทขมวดคิ้วยักไหล่ “บางทีไอ้คนที่หายไป…อาจยังวนเวียนอยู่รอบๆเรา”
“นายชอบกลัวอะไรบ้างไหม?” ภาวัตถาม
“กลัวคนตอแหล” พีทตอบทันควัน อารมณ์ทึบ หัวเราะกลบเกลื่อน
กลุ่มเด็กหอตั้งวงเล่นไพ่ใต้ถุนหอ พีทยิ้มแซว “ใครแพ้ต้องไปยืนหน้าห้องปริศนาแป๊บหนึ่ง” ทุกคนโห่ร้องยกเว้นนิชาที่นั่งเงียบใส่หูฟัง เหมยกัลยาขอถอนตัว
พีทแพ้ เขากำไฟฉายยักไหล่เดินไปหน้าห้องปริศนา “เฮ้! ผีห้องไม่มีชื่อ! มีอะไรฝากบอกคนใหม่มั้ย?” เสียงของเขาแหบพร่า พอเดินถึงหน้าห้อง เสียงโทรศัพท์ขึ้นแจ้งเตือนพร้อมกันทุกคน
“เกมเริ่มแล้ว” ข้อความปรากฏบนจอมือถือของเด็กหอทุกคน แชทกลุ่มร้อนระอุ
คืนนั้นเอง ทุกคนฝันเห็นชายคนหนึ่งนั่งร้องไห้มุมห้อง เล็บยาวขีดข่วนผนังแล้วกระซิบ “แค่หาความจริง แล้วจะเข้าใจ”
ตอนเช้า ภาวัตนั่งนิ่งในห้องส่องรูปถ่ายสามปีที่แล้วในมือถือ ศึกษาใบหน้าต่าง ๆ ที่ถ่ายคู่หน้าห้องปริศนา เหมือนจะมีเงาเพิ่มเข้ามาทีละคน เขาเอ่ยปากถามนิชาขณะกินข้าว
“พี่รู้ไหมผู้ชายที่เคยอยู่ห้องนั้นเป็นใคร เขาเป็นแบบไหน?”
นิชานิ่งไป “เคยเห็นเขานั่งร้องไห้คนเดียวหน้าห้อง ถามทีไรก็แกล้งหัวเราะกลบ เขากลัวความเหงามากที่สุด”
“แล้วพี่ล่ะ – พี่กลัวอะไร?” เขาถาม
นิชาหลบตา “กลัวคนลืมฉัน”
พีทยกมาม่า “ฉันกลัวอดข้าว เอาจริง ๆ กลัวความว่างเปล่า … อย่างน้อยตอนมีกันวุ่น ๆ ก็ดีกว่าเงียบ ๆ”
เหมยกัลยาเงียบจนทุกคนหันไปหา เธอกลั้นใจว่า “กลัวตุ๊กตาที่ไม่มีเจ้าของ” เธอตั้งใจพูดจริงจัง แต่น้ำเสียงสะท้อนความเปลี่ยวเหงา ลูกกลมตุ๊กตาก็มองจ้องตรงปลายโต๊ะเหมือนรับรู้
คืนนั้นภาวัตฝันเห็นผู้ชายในเงามืด “เจ้าของห้องนี้ไม่ได้ถูกลืม เขาถูกผลักออกไป เพราะทุกคนกลัว เขาเลยกลายเป็นเงาของเรา–ใครที่ปิดใจจะต้องอยู่ในห้องนี้ตลอดกาล”
ภาวัตสะดุ้งตื่น ลมหายใจหนักแน่นเป็นครั้งแรก เสียงหัวใจดังก้อง สายตาแข็งแกร่งขึ้น
รุ่งเช้า เขาตัดสินใจเปิดใจพูดกับเพื่อนทั้งสามว่าตัวเองเคยถูกกลั่นแกล้งเพราะความแตกต่าง เคยเลือกที่จะเงียบจนเสียเพื่อนไปในอดีต
“ฉันเลยกลัวการเริ่มต้นใหม่…กลัวจะถูกลืมหรือปฏิเสธเหมือนเจ้าของห้องนั้น” เสียงเขาสั่น
นิชามองตานิ่ง “ทุกคนล้วนกลัวคล้าย ๆ กัน บางคนเลยเลือกทำร้ายคนอื่น กำแพงมันไม่ได้ปกป้องจริง ๆ”
พีทเสนอ “ถ้างั้นเรามาทำข้อตกลงใหม่ ใครรู้สึกแปลก ๆ ให้บอกกัน จะได้ไม่มีใครต้องอยู่คนเดียว”
เหมยกัลยากอดตุ๊กตาแน่น “ขอด้วย” ทุกคนหัวเราะเบา ๆ ความรู้สึกอบอุ่นเริ่มก่อตัว
แต่ในคืนนั้นเอง ประตูห้องปริศนาเปิดอ้าโดยไม่มีลม ใครสักคนเดินเข้าไปอีกครั้ง และพบกับรูปถ่ายใหม่วางอยู่ตรงกลางห้อง เป็นรูปกลุ่มเพื่อนทั้งสี่ใต้เงาไฟนีออนบิดเบี้ยว พร้อมข้อความ “เมื่อเปิดใจ ห้องนี้ก็ปลดปล่อยเงา–ขอบคุณที่ไม่ลืมกัน”
แสงเช้าเกลี่ยผ่านหน้าต่าง ภาวัตยืนอยู่รับอากาศ ชายหนุ่มคนเดิมในร่างใหม่ เขายิ้ม ซึมซับกลิ่นไม้และเสียงเพื่อนร่วมหอราวกับมันคือบ้านหลังจริงครั้งแรกในชีวิต เงาใต้เตียงค่อย ๆ จางลง ทิ้งเพียงความทรงจำของความกลัวและมิตรภาพที่เปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล
