เสียงไซเรนไฟ (จริง ๆ คือเสียงนาฬิกาปลุกแบบเก่า) ดังขึ้นตรงชั้นสามของหอพักเลขเจ็ดพร้อมกับกลิ่นไหม้บาง ๆ ที่ลอยตามลมเข้ามาในทางเดิน.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ใครเผาข้าวต้มอีกแล้ววะ!” เมธาร้องตะโกนจากห้อง 312 ก่อนจะผลุบออกมาพร้อมผ้าขนหนูพันเอว กลิ่นควันติดผมเหมือนเขาเป็นเครื่องปิ้งย่างเคลื่อนที่.
“ไม่ใช่ฉัน!” นทีตอบทันควัน เขาวางแฟ้มงานบนเตียงและพยายามไม่หายใจแรง กลัวควันเข้าจมูกจะทำให้เสียงสั่นเวลาโกหกเสียหาย.
“ใครกันแน่!” ตะวันยืนไขว้ขาคล้ายพระเอกละคร เวลาที่เขาจริงจังจะดูเหมือนคนพร้อมจะประกาศพรรคการเมืองของตัวเอง.
“หลับตาแล้วนึกถึงสงบ…” นทีกระซิบกับตัวเองเหมือนสวดมนต์ แต่เสียงสวดก็หยุดเมื่อประตูห้องพังออกและคุณแคร์ ผู้ช่วยน้องบ้านหรือ RA ของหอ เดินโผล่หน้ามาหน้าขึงขังเหมือนครูใหญ่.
“ทุกคนออกไปนอกหอก่อน!” คุณแคร์ประกาศเสียงสะเทือน นางถือถังดับเพลิงพลาสติกที่มีสติ๊กเกอร์รูปแมวแปะอยู่ด้านหน้า ข้าง ๆ สติ๊กเกอร์มีป้ายแขวนคอที่เขียนว่า ‘ไม่ใช่คนชอบทำไฟ’ แต่ท่าทางนางบอกว่าไม่เชื่อเลยสักนิด.
คนในหอพากันออกมาที่สนามหญ้าหน้าตึก เสียงหัวเราะ ไร้เดียงสา และเสียงบ่นปะปนกันไป แต่ที่โดดเด่นคือนทีที่ยืนเกาะแฟ้มเหมือนคนถือ
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: หอพัก, มหาวิทยาลัย, มิตรภาพ, ความเข้าใจผิด, ตลกชีวิตประจำวัน, การเติบโต
