เสียงฟ้าแลบส่องลงมาที่พื้นสนามหญ้าภายในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง เนื่องจากฝนตกเบา ๆ นักเรียนหลายคนแยกย้ายออกไปหาที่หลบฝน ทว่า ภายในห้องแสดงละครซึ่งเป็นที่ซ้อมของนักเรียน กลิ่นของสีและแป้งทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ เด็กหนุ่มชื่อ ‘อาร์ม’ ยืนมองเพื่อน ๆ ที่นำเสนอความสามารถของพวกเขา ขณะที่เขานั่งอยู่คนเดียว คิดหนักเรื่องอนาคตของตนเอง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อาร์ม เป็นไงบ้าง” เพื่อนคือ ‘นาน่า’ สาวมัธยมที่กำลังจะเดบิวต์ในบทนำของละครจุฬา ทำท่าเหมือนถามด้วยความวิตก “มีแผนอะไรในหัวหรือเปล่า”
“ก็ได้แค่ฝันมั้ง” อาร์มพูดเสียงเบา ขณะมองไปที่ละครที่คนอื่น ๆ กำลังสนุก การแสดงดูจะใกล้เคียงความฝันของเขา แต่เสียงแม่แว่วในหูว่า “เรียนไปเถอะ ไม่ต้องมาวาดหวัง” ทำให้เขารู้สึกท้อแท้
เช้าวันรุ่งขึ้น อาร์มตัดสินใจเข้าไปร่วมซ้อมละครด้วยความตั้งใจ เขาขับรถซาเล่ย์เก่า ๆ ของครอบครัวไปที่โรงเรียน กลิ่นน้ำมันที่คละคลุ้งจากท่อไอเสียทำให้เขารู้สึกกังวล แต่พอเห็นทีมงานที่รออยู่ความรู้สึกนั้นก็ซาไป มันเหมือนเตรียมตัวสำหรับการแสดงที่ดีที่สุดในชีวิต
ทางฝั่งนาน่าความกดดันจากความคาดหวังของที่บ้านสร้างปัญหาขึ้นในความสัมพันธ์ พ่อแม่ของนาน่าอยากให้เธอไปทำงานครั้งใหญ่ในกรุงเทพฯ ขณะที่เธอต้องการแสดงในงานโรงเรียนและตามหาความฝันร่วมกับอาร์ม
ในการซ้อมครั้งนั้น มีอยู่ช่วงหนึ่งที่นาน่ากับอาร์มต้องแลกเปลี่ยนความรู้สึกกันในฉากแสดง อาร์มหลุดจากตัวเองและแสดงออกมาจนเกือบเรียกน้ำตา ทันใดนั้นนาน่ารู้สึกถึงการเชื่อมโยงที่เกิดขึ้นในใจ
“ที่จริงฉันก็กลัวเหมือนกัน” นาน่าพูด ทำให้บรรยากาศเงียบสงัด “กลัวว่าจะไม่มีเสียงปรบมือให้เรา” อาร์มเห็นนาน่าบีบมือของเธอไว้แน่น เขาจึงตัดสินใจถ่ายทอดความรู้สึกของตนเองออกมาเช่นกัน
และแล้วคืนหนึ่งที่การแสดงจะเกิดขึ้น นาน่าและอาร์มถูกมอบบทที่สำคัญ พวกเขาสูญเสียกันและกันไปในเรื่องรักเร้าใจ จนกระทั่งทันใดนั้น อาร์มรู้สึกว่าตนเองยังไม่สามารถแสดงออกได้อย่างเต็มที่ สะกิดชะงักเมื่อเห็นผู้ปกครองนาน่านั่งอยู่ในที่นั่งหน้าเวที
“ถ้าเธอไม่เชื่อในตัวเอง ก็ไม่มีใครเชื่อในตัวเธอ” เขาได้ยินเสียงจากในใจ เสียงนั้นช่วยปลดล็อคตัวเขาให้สุขุมและหยุดอยู่ตรงกลางเวที จนทุกอย่างก้าวหน้าสู่ความสำเร็จ
ช่วงเวลานั้นเกิดขึ้นท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงร้องดังจากผู้ฟัง ลมหายใจซัดเข้ามาในใจของเขา ความรู้สึกที่ควรจะมีอยู่แต่กลับพลาดไป ช่วงเวลานั้นสัมผัสกับจิตใจลึกลงไป ทำให้อาร์มรู้ว่า ความรักของเขาที่มีต่อนาน่านั้นสามารถทำให้เขายอมรับตัวเองได้
หลังจากโชว์ อาร์มเข้าไปหานาน่าและมอบดอกไม้ดอกหนึ่งให้ “เธอสวยมาก” เขาพูดเสียงสั่นตามอารมณ์ “ฉันเลิกกลัวแล้ว” นาน่าเลิกเขินเมื่อมองหน้าเขา มันเป็นคืนที่ทุกอย่างเปลี่ยน
เวลาผ่านไป และในที่สุดอาร์มตัดสินใจที่จะเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยด้านการแสดงเพียงเพราะไฟในใจถูกจุดจากการแสดงครั้งนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนาน่าก็ผ่านอย่างยากลำบาก ทั้งคู่เรียนพร้อมกัน และพบกับอุปสรรคอยู่เสมอ
ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของพวกเขาไม่เคยหยุด แม้ในห้วงเวลาที่สุดแสนเศร้าหรือกินใจ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ยังคงยืนอยู่เคียงข้างกันเพราะรักอันยิ่งใหญ่ที่มีต่อกันอย่างไม่เสียบทบาทและตนเอง
