สายฝนโปรยปรายบางเบาในยามเย็นของฤดูฝน ถนนลูกรังสีแดงเปียกชื้นม้วนตัวเป็นริ้วลึกข้างทาง เต็มไปด้วยเงาต้นไม้สูงใหญ่ที่โอนเอนไหวตามลม ปิ่น สถาปนิกหญิงวัยสามสิบต้นๆ ขับรถกระบะสีเทาไปตามทางแคบ เธอหยุดลมหายใจเงียบงันขณะรถค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่บริเวณบ้านไม้เก่าแก่หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่บนเนินหญ้ารกร้าง บ้านหลังนี้เคยเป็นของครอบครัวเธอ ก่อนที่มันจะถูกทิ้งร้างหลังการหายตัวไปอย่างลึกลับของเด็กชายคนหนึ่งเมื่อยี่สิบปีก่อน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงกบเขียดในทุ่งแว่วมาพร้อมความเงียบงันอึดอัด เธอหยิบคลิปบอร์ดและไฟฉายออกจากรถหลังจากลังเลอยู่สักพัก ปิ่นมองประตูไม้เก่าที่ปิดสนิท เสียงประตูที่แห้งกรังและสนิมเหล็กดังสนั่นเมื่อเธอผลักเข้าไป กลิ่นอับของฝุ่นและไม้เก่าตีขึ้นมา ปิ่นถอนหายใจอย่างหนักและค่อยๆ เดินสำรวจพื้นไม้ที่ยวบทุกย่างก้าว เงาของเธอพาดยาวบนผนังในแสงไฟฉายที่สั่นไหว
ภายในบ้าน ทั้งห้องรับแขก ห้องครัว และห้องนอนยังคงเหมือนวันสุดท้ายที่มีคนอยู่ เฟอร์นิเจอร์เก่า ผ้าม่านขาดรุ่ย หีบไม้เก่าใกล้หน้าต่าง ทุกอย่างนิ่งสนิท ราวกับรอเวลาบอกเล่าเรื่องราวที่ถูกฝัง ปิ่นเดินช้าลงเมื่อได้ยินเสียงก๊อกแก๊กเบาๆ มาจากชั้นบน เธอหยุดนิ่งกลางบันได เงยหน้ามองความมืดที่ทอดยาวขึ้นไปอย่างลังเล ใจเธอเต้นแรง หายใจขัดเล็กน้อย มือกำไฟฉายแน่น
“เฮ้ย! มัวอยู่ไหนวะปิ่น” เสียงผู้ชายตะโกนเรียกจากข้างนอก ปิ่นผงะ เธอรีบเดินออกไปหน้าบ้านก่อนจะพบกับ ตั้ม ช่างไฟวัยกลางคนผู้มาช่วยเธอบูรณะบ้าน ตั้มยิ้มกว้างแต่แฝงความประหม่า “บ้านนี้แม่ง…หลอนชะมัด รู้ไหม คนแถวนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก เขาว่ากันว่ามีเสียงเด็กหัวเราะเวลากลางคืน”
“อย่าพูดเล่นสิ ตั้ม” ปิ่นพยายามทำเสียงเนียน แต่สีหน้าซีดจาง “เรามาทำงานแค่นี้ เดี๋ยวก็จบแล้ว” ตั้มมองไปรอบๆ ก่อนจะพูดเบาๆ “เคยได้ยินข่าวเด็กหายเมื่อยี่สิบปีก่อนหรือยัง?” ปิ่นชะงัก แต่ไม่ตอบ เธอเดินกลับเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้ตั้มยืนงงอยู่หน้าประตู
ขณะที่ทั้งสองเริ่มสำรวจห้องต่างๆ ปิ่นสังเกตว่าเสียงฝีเท้าของเธอมักจะได้ยินสะท้อนกลับมาช้าๆ เหมือนมีใครเดินตามหลัง แต่เมื่อหันไปก็ไม่พบอะไร ตั้มเองก็ทำท่าผวาเมื่อได้ยินเสียงเหมือนลูกปัดหล่นจากที่สูง เสียงนั้นหยุดกะทันหันเมื่อเขาหันไปมอง
คืนแรกของการพักในบ้าน ปิ่นนอนในห้องเล็กข้างห้องนอนใหญ่ที่เคยเป็นของน้องชาย เธอฝันถึงเสียงกระซิบแปลกประหลาดในความมืด แต่เมื่อสะดุ้งตื่นก็ไม่พบอะไร นอกจากเสียงนาฬิกาปลุกเก่าที่หยุดเดินไปนานแล้วจู่ๆ กลับดังขึ้นช้าๆ
รุ่งเช้า กานต์ เพื่อนสาวสมัยมัธยมของปิ่นเดินทางมาสมทบ เธอเป็นนักเขียนอิสระที่ตั้งใจจะเก็บข้อมูลบ้านเก่าๆ เพื่อเขียนบทความเรื่องลี้ลับ “ปิ่น นี่มันบ้านในฝันของฉันเลยนะ” กานต์พูดติดตลก แต่เสียงหัวเราะของเธอแฝงด้วยความตึงเครียด “เมื่อคืนมีอะไรผิดปกติไหม?” ปิ่นส่ายหน้า เธอตัดสินใจไม่เล่าความรู้สึกแปลกๆ ที่เจอเมื่อคืน
ทั้งสามคนเริ่มรื้อของในบ้านเพื่อซ่อมแซม โปสเตอร์เด็กผู้ชายหน้าตาเศร้าถูกพบในหีบไม้ ปิ่นรีบเก็บโปสเตอร์นั้นใส่กระเป๋าโดยไม่ให้ใครเห็น ในโปสเตอร์มีข้อความเขียนด้วยลายมือเด็กว่า “กลับบ้านด้วยนะ” ปิ่นนั่งจ้องโปสเตอร์นั้นในห้องน้ำ เธอสัมผัสได้ถึงบางอย่างในใจตนเองที่เหมือนจะหลุดรอดออกมาพร้อมกับความทรงจำที่ปกปิดไว้
ในช่วงบ่าย ขณะทุกคนกำลังทำงาน เสียงร้องไห้ของเด็กดังลอดมาจากห้องใต้หลังคา ไม่มีใครกล้าเดินขึ้นไป ตรวจสอบเพียงแค่ผลัดกันฟังและมองหน้ากันเหมือนรอให้ใครสักคนตัดสินใจ ปิ่นเป็นคนแรกที่หันหลังกลับไปมองบันไดอย่างลังเล เธอกำไฟฉายแน่น “ถ้ามีอะไร ฉันจะดูให้เอง”
เมื่อปิ่นขึ้นไปถึงห้องใต้หลังคา เธอพบเพียงกล่องของเล่นไม้เก่าๆ ที่มีเสียงสะท้อนเมื่อสัมผัส เธอลองเปิดกล่อง แต่ภายในว่างเปล่า ทันใดนั้น เสียงขูดผนังเบาๆ ดังขึ้นหลังกล่อง เธอหยุดนิ่ง รู้สึกเยือกเย็นไหลจากต้นคอถึงฝ่ามือ
คืนนั้น ตั้มขอแยกตัวไปนอนในรถด้วยความกลัว ทิ้งให้ปิ่นกับกานต์อยู่ในบ้านสองคน “ฉันว่ามีอะไรผิดปกติกับที่นี่จริงๆ ปิ่น เคยคิดไหมว่าเสียงที่ได้ยินมันอาจจะ…ไม่ใช่คน” กานต์กระซิบเบาๆ ดวงตาเธอฉายแววหวาดหวั่น ปิ่นหลบตา ไม่ตอบ หัวใจเธอเต้นแรง ความทรงจำในอดีตเริ่มลอยขึ้นมาเป็นภาพซ้อนทับในความมืด
กลางดึก ปิ่นสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเหมือนมีใครเดินวนรอบห้องนอน เสียงฝีเท้าเบาๆ เหมือนเด็กเล็กเดินเท้าเปล่าบนพื้นไม้ ปิ่นกลั้นหายใจแน่น เธอจ้องไปในความมืด เห็นเงาบางอย่างพาดผ่านหน้าต่างอย่างรวดเร็ว แสงไฟฉายวูบวาบ มือสั่น
รุ่งเช้า ปิ่นพบรอยเล็บขูดบนผนังข้างประตูห้องนอน รอยนั้นคล้ายลายมือเด็ก เธอแอบเอามือลูบรอยนั้น หัวใจเต้นถี่ เธอพยายามสืบหาความจริงจากตั้ม “นายเคยได้ยินอะไรแปลกๆ แถวนี้อีกไหม?” ตั้มถอนหายใจยาว “เขาว่ากันว่าถ้าคืนไหนมีเสียงเด็กร้องไห้ในบ้าน จะมีคนหายไป”
ขณะเดียวกัน กานต์แอบสำรวจชั้นใต้ดิน พบประตูไม้ที่ถูกตอกตะปูแน่น เธอใช้ไฟฉายส่องลอดรอยแตก เห็นเงาเคลื่อนไหวอยู่ข้างใน ในแสงสลัว เธอรู้สึกเหมือนมีดวงตาเล็กๆ หลายคู่จ้องกลับมา กานต์สะดุ้ง รีบปิดไฟฉายและเดินกลับขึ้นมาเงียบๆ
ตกเย็น ทุกคนมานั่งรวมกันในห้องนั่งเล่น ปิ่นเปิดบทสนทนา “เมื่อก่อน…ที่นี่เคยมีเด็กหายใช่ไหม” เธอพูดเสียงเบา ตั้มกับกานต์สบตากัน กานต์พูดช้าๆ “ฉันได้ยินว่ามีพิธีอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับเด็ก…” ตั้มแทรกขึ้นมา “เขาว่ากันว่า…บ้านนี้เคยเป็นที่ทำพิธีสะเดาะเคราะห์ แต่ทำไมต้องเลือกเด็ก?” ไม่มีใครตอบได้ ทุกคนต่างเงียบงัน ท่ามกลางความมืดที่ค่อยๆ คลืบคลานเข้ามา
เวลาผ่านไป เสียงสะท้อนผิดปกติในบ้านเริ่มดังบ่อยขึ้น ทั้งเสียงหัวเราะ เสียงกระซิบ เสียงลากเท้า และเสียงร้องไห้ของเด็กในยามค่ำคืน ปิ่นเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองตื่นอยู่หรือฝันไป เธอเห็นภาพเงาเด็กเล็กวิ่งผ่านหน้าต่าง เงานั้นหยุดมองเธอแล้วหายวับไปกับแสงไฟ
กลางดึกคืนหนึ่ง ขณะปิ่นนั่งอยู่ในห้องน้ำได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆ สามครั้ง เธอถามว่า “ใคร?” ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงเสียงถอนหายใจแผ่วเบา เธอกลั้นใจเปิดประตู พบใครไม่รู้เดินออกไปอย่างรวดเร็ว เธอรีบตามแต่ทันทีที่เปิดประตูห้องนอน ทุกอย่างกลับเงียบสงัด ราวกับเสียงและเงานั้นไม่เคยมีอยู่จริง
เช้าวันต่อมา กานต์ขอให้ปิ่นช่วยกันเปิดประตูชั้นใต้ดินที่ถูกตอกตะปู เมื่อทั้งสองค่อยๆ งัดตะปูออก กลิ่นอับปะปนกลิ่นธูปลอยออกมา ข้างในเป็นห้องมืดเล็กๆ ตรงมุมหนึ่งมีตุ๊กตาไม้โบราณเรียงรายรอบวงกลมข้าวสารและเศษเสื้อผ้าเด็ก ปิ่นมือสั่นจนต้องพิงผนัง กานต์พบกระดาษแผ่นหนึ่ง มีลายมือเขียนว่า “ขอให้หายไป…ขอให้เงียบ…ขอให้เขากลับบ้านไม่ได้” ทั้งคู่สบตากันด้วยความตกใจ
เมื่อตั้มเดินลงมาสมทบ เขาพูดอย่างลนลาน “เมื่อคืนฝันเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ปลายเตียง บอกว่า ‘คืนฉันมา’” ปิ่นรู้สึกเย็นวาบทั่วร่าง เธอสับสนระหว่างความกลัวกับความเศร้า เธอเริ่มจำได้ว่าเมื่อตอนเด็ก เธอเองก็เคยอยู่ในบ้านนี้กับน้องชาย แต่วันหนึ่งน้องชายก็หายตัวไป ไม่มีใครพบศพ
ความทรงจำไหลบ่ากลับมา ปิ่นวิ่งขึ้นห้องนอนเก่า เธอร้องไห้ออกมาเสียใจ เธอเริ่มระลึกได้ว่าคืนวันนั้น เธอแอบซ่อนน้องชายไว้ในห้องใต้หลังคาเพราะถูกแม่ดุ แต่เมื่อกลับขึ้นไปหาอีกที น้องชายก็หายไปไม่เหลือร่องรอย เธอไม่เคยบอกความจริงกับใคร
ขณะเดียวกัน เสียงร้องไห้ของเด็กดังไปทั่วบ้านอย่างหนักหน่วง ประตูหน้าต่างปิดสนิทเองโดยไม่มีใครแตะ เงาเด็กค่อยๆ ปรากฏในกระจกเงา ปิ่นสะอื้น “ขอโทษ…ขอโทษนะ” เงาเด็กค่อยๆ เดินเข้าใกล้ แล้วหายวับไปกับเสียงสะท้อนที่ดังขึ้นเรื่อยๆ
บ้านทั้งหลังสั่นสะเทือน รอยเลือดไม่มี แต่ผนังไม้เก่าร่อนออกเผยให้เห็นภาพเด็กผู้ชายถูกล้อมรอบด้วยผู้ใหญ่ที่ทำพิธีบางอย่าง ปิ่น กานต์ และตั้มผงะกับสิ่งที่เห็น ก่อนจะมีเสียงเด็กกระซิบว่า “อย่าลืมฉัน”
จู่ๆ ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบงัน เสียงสะท้อนหายไป ปิ่นทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตาไหล เธอกระซิบขอโทษกับความผิดในอดีต กานต์จับมือปิ่นแน่น ดวงตาเธอแดงช้ำ ตั้มยืนเงียบ คำถามมากมายยังค้างคาในหัว ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
รุ่งเช้า บ้านหลังนี้กลับมาสงบเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น ปิ่น กานต์ และตั้มออกมายืนมองบ้านไม้เก่า ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า แต่เสียงสะท้อนบางอย่างยังคงดังแว่วอยู่ในใจของปิ่น เธอรู้ว่าเธอจะไม่มีวันลืมเสียงร้องเรียกนั้น ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน
