เสียงกริ่งตูมเดียวกลางดึกของหอพักชายทำให้นัทสะดุ้งตื่นจากฝันกลางอากาศ เขาคว้าผ้าห่มมาคลุมหัวหวังว่าทุกอย่างจะกลับเข้าสู่ความสงบ พร้อมๆ กับเสียงตะโกนของใครบางคนหน้าห้อง “นัท! เปิดประตูเร็ว! เรื่องใหญ่แล้ว!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อาร์ม เพื่อนร่วมห้องผู้คลั่งระเบียบยืนเคาะประตู แนวมาดนิ่งแต่หน้าปรากฏรอยยับลึก “นายลืมเสียบหม้อไฟฟ้าทิ้งไว้รึเปล่า?”
นัทลุกขึ้นขยี้ตา เงยมองเพื่อน “เปล่านะ หรือเปล่า… จำไม่ได้?” นัทเป็นคนขี้ลืมตัวพ่อและชอบคิดบวกเกินไป เชื่อว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีเสมอ แต่แต่ละเหตุการณ์มักหลอกตบเขาเสมอว่ายังไม่จบแค่นั้น
อาร์มก้มไปรื้อของบนโต๊ะ “กลิ่นไหม้ชัด ๆ นี่หว่า!”
นัทยืนชะเง้อออกดูความวุ่นวายที่ริมห้องโถง หัวหน้าหอพักกำลังถือหม้อไฟฟ้าที่พ่นควันจาง ๆ “ของใคร!?”
นัทกับอาร์มสบตากัน นัทแค่ใจดีอยากให้เพื่อนร่วมหอได้กินของร้อน ๆ มื้อดึกจึงหยิบหม้อของอาร์มไปเสียบ แต่ลืมดูว่ามีน้ำพอหรือเปล่า อาร์มเองมั่นใจว่าคืนนี้ไม่มีอะไรผิดพลาด เขาเตรียมโปสเตอร์ “ความปลอดภัยในหอพัก” ไว้จะติดเช้าพรุ่งนี้ แต่ตอนนี้โลกหมุนสวนทางหมด
หัวหน้าหอพักเริ่มเดินหงุดหงิดมาทางห้องนัท นัทรีบคว้าหมอนปิดหน้าละล่ำละลัก “เรายืนรับผิดชอบมั้ย?”
อาร์มือสติแทบแตก “รับผิดชอบ แล้วจะโดนหักคะแนนหอ! ไม่มีคนสมัครเป็นสวัสดิการแน่ ๆ!”
นัทเว้นหนึ่งจังหวะก่อนตอบ “งั้นเราต้องหาคนรับแทน?”
ความโกลาหลเปิดฉากแล้ว ทั้งสองสลับหาทางรอด สุดท้ายตัดสินใจ “ล่าผู้ต้องสงสัยตัวจริง” ในค่ำคืนเดียวกัน นัทคิดว่าถ้าหาคนที่อาจเผลอเสียบหม้อแล้วโยนความผิดได้ทุกอย่างจะจบ อาร์มคิดว่าควรเงียบ ๆ ทำเนียนผ่านไป
ยิ่งดึกเรื่องก็ยิ่งวุ่น เมื่อไปเจอ “เติ้ล” เพื่อนข้างห้องจอมโอหังที่ชอบเอาของเพื่อน ๆ ไปใช้ เติ้ลดันมีหม้อไฟฟ้าแบบเดียวกัน “พวกนายเอาหม้อของเรามั้ย?”
นัทรีบเล่นบท อาร์มสะกิดหัน “บอกไปเลยหรือจะซื้อข้าวง่ายกว่า?”
“ไม่ ๆ ถ้าเราซื้อข้าวจะยิ่งเหมือนรับผิด เดี๋ยวเจรจาก่อน” นัทเดินเข้าไปคุย “เติ้ล นายลองคิดดูสิเมื่อคืนใครเดินผ่านระเบียง?”
เติ้ลขมวดคิ้ว “ถามแนวไหนวะ? นายคิดจะโบ้ยใครใช่มั้ย?”
อาร์มถอนใจ เดินหนีไปเผชิญหน้ากับหัวหน้าหอพักข้างนอก นัทตามออกมาเจอหัวหน้าหอในอารมณ์พร้อมระเบิด “คืนนี้หม้อไฟฟ้าลามไปชั้นหญิงแล้ว! เดือดร้อนทั้งตึก! พรุ่งนี้มีประชุมรวม!”
คืนนั้นนัทแอบวางแผน เขาชวนอาร์มเข้ากลุ่มแชทหอพักเพื่อสอบถามข้อมูล “เมื่อคืนมีใครใช้หม้อไฟฟ้าไหม เสียงระเบิดเหมือนโดนฟ้าผ่าเลย” ภายในห้องแชท เต็มไปด้วยข้อความเข้าใจผิด ทั้ง “เตาปิ้งไส้กรอกระเบิด”, “เตารีดไฟช็อต”, “เตาไมโครเวฟร้องเพลงเอง” ไม่มีใครยอมรับอะไรสักอย่าง
ภาพฉายฉับ ๆ เรื่องเล็กบานปลาย ข้อสงสัยกระจายสู่ทุกคน ทุกคนคิดว่ามันเป็น “อาถรรพ์เครื่องใช้ไฟฟ้า” แห่งตึกหอพัก
เช้าวันใหม่ ประชุมรวมแห่งปีอุบัติขึ้น หัวหน้าหอเริ่มดุเดือด “หม้อไฟฟ้าคือปัญหาของสังคมหอพัก!” ทุกคนต่างงุนงง บางคนโชว์หลักฐานแชทว่าตัวเองออกไปข้างนอก บางคนบอกไม่เคยใช้ในชีวิต
นัทกลืนน้ำลาย ตัดสินใจแกล้งแสดงความคิดเห็น “ถ้าเราแก้ไขระบบไฟใหม่ น่าจะช่วยได้?”
อาร์มหันมามองแรง “นายพูดอย่างกับเป็นวิศวะ! เราเรียนอักษรนะ!”
การประชุมชักจะชุลมุน นัทได้รับบท “หัวหน้าคณะสำรวจเครื่องใช้ไฟฟ้า” โดยปริยาย อาร์มกลอกตา “ทีนี้ยุ่งแน่”
ในคืนนั้นเอง สองเพื่อนหนุ่มออกเดินสายสำรวจเครื่องใช้ไฟฟ้าแต่ละห้องพร้อมกับสมุดจดชื่อความผิดพลาด “ห้องหนึ่งมีไส้กรอกไหม้คาเตา”, “ห้องสองเตารีดลืมเสียบปลั๊ก”, “ห้องสามจานชามเต็มจนเครื่องครัวเสียสมดุล” คำอธิบายบรรยายจากผู้อยู่อาศัยเต็มไปด้วยการเข้าใจผิดและข้ออ้างเหนือธรรมชาติ
นัท : “เฮ้ย ห้องนี้บอกว่าไฟติดเองทั้งที่ไม่อยู่!”
อาร์ม : “โธ่เว้ย นี่มันนิยายผีรึไง?”
เติ้ล (โผล่มาแบบไม่เชิญ) : “ห้องผมไม่มีอะไรผิดนะ แค่หม้อไฟที่ผมซื้อให้แม่ยืนเองบ่อย ๆ”
นัทกดไหล่เติ้ล “นายติดกล้องวงจรปิดมั้ย?”
เติ้ล : “จะบ้าเหรอ!” ทุกความพยายามมีแต่สร้างความงุนงงทวีคูณ
วันถัดมา หอพักประกาศกติกา “งดใช้เครื่องไฟฟ้าจนกว่าต้นตอจะปรากฏ” ทุกคนเริ่มหวาดระแวงกันเอง ร่างแหการกล่าวหาและการปกป้องตัวเองกระจายไปทั่วหอ
ในค่ำคืนที่สาม นัทกับอาร์มหลบอยู่ในห้อง ผุดแผนแกล้งเป็น “นักสืบลับ” ปลอมตัวไปเคาะประตูคนอื่นหวังจับโป๊ะ เบาะแสใหม่ปรากฏ คนชื่อ “ก้อง” ห้องใต้ดินบอกว่าตกใจเพราะหม้อไฟฟ้าของเขาถูกสลับ
อาร์ม : “นี่มันเละกว่าเดิมอีก!”
นัท : “รอให้ทุกอย่างซา หรือทำอะไรเสี่ยง ๆ ให้เรื่องจบ?”
ทั้งคู่ตัดสินใจสืบย้อนกลับถึงศูนย์กลางความวุ่นวาย พบว่าตอนคืนเกิดเหตุนัทเป็นคนเปิดหม้อจริง ๆ แต่…หม้อไฟที่เสียบอยู่เป็นของ “จิ๋ว” รุ่นพี่หญิงชั้นล่างที่เอามาฝากล้างพร้อมเขียนป้ายติดไว้
นัทช็อก “แล้วไงเนี่ย… นายไม่เห็นติดป้ายไหม?”
อาร์มหัวเราะในลำคอ “เฮ้ย นายลืมใส่แว่นวันนั้นไง!”
การเข้าใจผิดพลิกกลับอีก จิ๋วขึ้นมาหาพร้อมกับกองข้าวสารและหม้อไฟฟ้าที่ไหม้เป็นรู “ใครล้างคืนให้พี่คะ? หม้อหายไปครึ่งฝา!”
นัทพูดติด ๆ ขัด ๆ “แบบว่า พอดี… พวกเราจะช่วยแต่…คือ…”
จิ๋วถอนใจ “งั้นใครล้างก็ต้องมาซ่อมคืนพี่!”
หัวหน้าหอพักเรียกประชุมกะทันหัน ท่ามกลางสายตาโซ่ตรวนของมหามิตรและศัตรู ทุกคนเริ่มโยนความผิดไปมาระหว่างกลุ่มเพื่อนสนิทจนปัญหาบานปลายเป็น “วิกฤตการเมืองหอพักย่อย”
นัทด้วยความรู้สึกผิดจัด นัดเจรจากับอาร์ม “เดี๋ยวฉันไปยอมรับเองแล้วนายปล่อยผ่านนะ”
อาร์มส่ายหน้า “ไม่ นายต้องพูดเอง เราทำด้วยกัน ฉันก็ต้องแก้ด้วยกัน”
ในที่สุด ทั้งสองลุกขึ้นยืนกลางที่ประชุมสารภาพความจริง ทุกคนจ้องเขม็ง หัวหน้าหอพักหยิบหม้อไฟฟ้าที่เสียมาโยกไปมา “แล้วพวกนายจะรับผิดชอบยังไง?”
นัท (กลืนน้ำลาย) : “เราจะซ่อมหม้อคืนให้รุ่นพี่ทุกใบ และจะออกแคมเปญ ‘รีวิวหม้อไฟฟ้าปลอดภัย’ สอนวิธีใช้ที่ถูกวิธีครับ!”
อาร์ม (กลั้นหัวเราะ) : “ผมขอเพิ่มสไลด์เตือนความจำ ‘อย่าทำเหมือนเพื่อนผม’ ติดทั่วตึก”
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากทุกห้อง ค่ำคืนนั้นกลายเป็นคืนที่หอพักสนิทชิดเชื้อมากขึ้นแบบแปลก ๆ
วันสุดท้าย ตัวแทนหอพักหญิงและชายผนึกกำลังจัด “งานเลี้ยงหม้อไฟฟ้า” อย่างปลอดภัย นัทกับอาร์มเป็นพิธีกรจำเป็น โชว์วิธีใช้หม้ออย่างถูกต้องพร้อมคำเตือนแบบติดตลก ใครเข้าใจผิดเรื่องเครื่องใช้ไฟฟ้าได้รับรางวัลหม้อไฟฟ้าป้ายเทา (หม้อหูหลุดที่ตกแต่งใหม่)
อาร์มยื่นหม้อไฟฟ้าให้เติ้ล “ใครเผลอเสียบปลั๊กผิดไปอีกเราจะตามดูจนนอนสะดุ้งนะ” เติ้ลรับขำ ๆ “เอ้า! คืนนี้กินไรกัน?”
นัทหันมายิ้ม “เอาเลย! แต่อย่าเผลอเสียบปลั๊กผิดอีกล่ะ”
อาร์มปิดท้าย “รางวัลคืนนี้คือหม้อของใคร…ก็ช่วยดูแลของตัวเอง อย่าให้เพื่อนซวยเหมือนผมกับนัทเป็นอันขาด!”
ทั้งห้องหัวเราะ เสียงก๊ากยังคงดังแม้ไฟจะถูกดับลงพร้อมกับหม้อไฟรุ่นพิเศษที่ไม่มีวันระเบิดอีกต่อไป
และนัทก็ยังลืมปิดฝาหม้อเหมือนเดิม…
