ฟ้าถึงเวลาเที่ยงคืน กระสายเสียงฝนกระทบกับหลังคาเล็ก ๆ ของร้านกาแฟเก่า กลิ่นกาแฟสดโชยลดลงมาท่ามกลางบรรยากาศอบอวล แน่นอนว่าผู้คนในร้านต่างรีบเร่งขนัด เนื่องจากสายฝนทำให้การเดินทางเป็นไปได้ยาก โดยเฉพาะคิ้มที่รีบออกจากบ้านเพื่อมานัดสัมมนาในเช้าวันนี้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมื่อเธอเดินเข้ามาในร้าน เสียงกาแฟบดกระทบกันทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในห้วงเวลาแห่งความสงบ นึกไว้เพียงแค่ต้องรอให้ฝนหยุดตกก่อนที่จะกลับออกไป แต่แล้วความไม่ตั้งใจในชีวิตก็นำพาเธอไปยังเรน ชายหนุ่มที่นั่งอยู่มุมห้อง เขาดูเหมือนจะมีอะไรที่สิ้นหวังซ่อนอยู่ในตัว
“จะอยู่จนฝนหยุดหรอ?” เรนถามเสียงเบา แต่เร้าอารมณ์ให้คิ้มเงยหน้าขึ้นพบกับเขา เสียงฝนบนหลังคาดังก้องไปทั่วทั้งร้านในขณะนั้น เธอยิ้มบาง ๆ ก่อตอบตรงไปตรงมา
“ก็ระหว่างนั้น จะหาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลา” คิ้มซ่อนความตระการตาไว้ท่ามกลางรอยยิ้มของเธอ ขณะที่ภาพของชายหนุ่มในชุดสูทดูแตกต่างจากคนในร้านที่มีแต่เสื้อยืดกับยีนส์ แต่กลับมากมายไปด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น
พวกเขาตัดสินใจนั่งด้วยกัน แบ่งปันความฝันที่มีมาตั้งแต่เด็ก และความกลัวในชีวิตทั้งสอง ขณะที่เสียงฝนยังไม่หยุดลง คิ้มรู้สึกว่าความสัมพันธ์นี้เริ่มน่าสนใจยิ่งกว่าเดิม
เรนแบ่งปันประสบการณ์การตั้งใจเข้าทำธุรกิจแต่กลับประสบปัญหา ช่วงเวลาเหล่านั้นทำให้พวกเขาได้แลกเปลี่ยนความฝันของแต่ละคนในชีวิต ทำให้คิ้มเริ่มมองเห็นชายหนุ่มตรงหน้าในมุมมองที่แตกต่างออกไป
ไร้ซึ่งความรีบร้อน ระยะเวลาที่ใช้ร่วมกันในร้านกาแฟแห่งนั้นทำให้ทั้งสองรู้สึกอบอุ่น อาหารที่สั่งยังไม่วางลง แต่ใจของพวกเขาเริ่มเต้นไปพร้อมๆ กัน
“ทำไมเราถึงไม่มาพบกันเร็วกว่านี้นะ” เรนพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากให้เวลาผ่านไป เขาจับภาพตาของคิ้มด้วยรอยยิ้มบาง ซึ่งทำให้เธอไม่สามารถตื่นจากความฝันได้เลย
จองการเดินทางของเขาไปยังธุรกิจพาเขาให้ย้อนคิดว่าแท้จริงเขาต้องการอิสระภาพจากการตามความสำเร็จหรือไม่ และมันจะนำพาให้ชีวิตของเขาหรือของคิ้มมีความหมายมากขึ้น
เมื่อฝนเริ่มลดทอนลง ความไม่แน่นอนกัดเซาะเข้ามาในใจ ทั้งสองเริ่มรู้ว่าความรักที่เกิดขึ้นนี้เป็นอุปสรรคในฐานะคนที่ทำงานหนัก หาเงินประทังชีวิต และต้องรักษาความสัมพันธ์ให้อยู่ได้
เข้าเดือนถัดมา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เกิดการเปลี่ยนแปลงในครั้งที่พวกเขาตัดสินใจเดินทางไปชายทะเลด้วยกัน นี่ไม่ใช่แค่การหยุดที่ปลายทาง แต่เป็นการค้นหาตัวตนในชีวิตทั้งสอง
เรื่องราวรักโอบล้อมด้วยความอบอุ่น ความเป็นจริงที่ดำรงอยู่ ทำให้พวกเขาเริ่มที่จะเติบโตในกระบวนการที่มาพร้อมกับปัญหา
อย่างไรก็ตาม ความกดดันจากการต้องเลือกระหว่างงานและความรักเริ่มจะมีผล มันสร้างแรงกดดันทำให้พวกเขาต้องตั้งคำถามกับความฝันของตัวเอง
ในขณะนั้น คิ้มตัดสินใจที่จะเลิกราเพราะเธอรู้สึกว่าความรักกำลังพาเธอไปจากสิ่งที่เธอเติบโตขึ้นมา แต่น้ำตาที่ไหลลงจากใบหน้าของทั้งสองดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่าง
ในคืนที่ดาวดวงใหญ่ขึ้น การหายไปของรักในคืนที่ท้องฟ้าไร้ฝนทำให้ทั้งสองรู้ว่าความรักไม่เคยหมดไป แต่มันได้เติบโตในที่มืดแทน
สุดท้าย ด้วยความบังเอิญ พวกเขาได้พบกันอีกครั้งในร้านกาแฟที่เคยมา เมื่อเรนถามคิ้มว่าเขาจะมีความรักให้กับเขาได้ไหม
“ความรักคือการเดินค้นหา แม้มันจะมีเลือดตาไหล อาจจะมีหัวใจที่แตกสลาย” คิ้มได้ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ
จะเป็นเช่นนั้นไหม ความรักที่เกิดขึ้นในวันฝนตกจะอยู่รอดไปยั้งเชือกเวลาในวันฟ้าฝนที่รักหรือไม่ การเดินทางครั้งนี้จะเป็นตำนานรักที่ไม่มีวันลืมเลือน สำหรับทั้งสองคนหรือไม่
