เมฆินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้าตู้จดหมายของชมรมละคร เหงื่อไหลไปรอบ ๆ คอเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เพิ่งรีดเพราะสัมภาษณ์ประชาสัมพันธ์เล็ก ๆ ที่เขาไม่มีวันได้สัมภาษณ์จริง ๆ แต่เห็นตัวหนังสือบนหน้าจอมือถือแล้วก็ตาลุกวูบ “ขอแสดงความยินดี คุณได้รับคัดเลือกให้เป็นหัวหน้าโครงการเทศกาลสร้างสรรค์: ‘คืนที่ยังไม่พูด'”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เขาเลื่อนนิ้วลงอ่านข้อความอีกครั้ง เหมือนกันทุกตัวอักษร ไม่มีชื่ออื่น ไม่มีคำว่า “ผิดที่ผิดทาง” ไม่มีการแจ้งว่ามีการส่งผิดคน แต่สมองของเมฆกลับทำงานรวดเร็วผิดปกติ เหมือนเวลาโดดน้ำแล้วพยายามนึกถึงวิธีหายใจ
ต้นตาลเพื่อนสนิทมาแทรกเสียงด้วยรอยยิ้มกว้าง “คิดจะเป็นหัวหน้า? ดีนะ ใส่แว่นยิ้มอีกนิดจะดูอินโทรเวิร์ตนักเขียนเลย”
เมฆกลอกตา “อินโทรเวิร์ต? ฉันน่ะ…” เขาหยุด คำพูดที่ควรจะเป็นการปฏิเสธต่าง ๆ หายไป เขารู้สึกเหมือนมีเสียงในหัวบอกว่า ถ้าไม่บอกก็อาจได้เป็นจริง ๆ
ปิ่นแก้วเดินเข้ามาพอดี เธอมีผ้าคลุมไหล่สีฟ้าคลุมเสื้อชมรมเรียบ ๆ แต่ท่าทางเต็มไปด้วยความตั้งใจ “เมฆ! ได้ข่าวว่าผู้อำนวยการจะแต่งตั้งหัวหน้าจากคนในชมรมครั้งนี้ นี่ใช่ไหมที่จดหมายจากฝั่งอาคารบริหาร?”
เมฆจ้องหน้าเธออย่างร้อนผ่าว “เอ่อ…ใช่…ฉันได้รับอีเมล…”
ปิ่นแก้ววางกระเป๋าลง แววตาเปล่งประกาย “สุดยอดเลย! ถือเป็นโอกาสของชมรมมาก ๆ เราต้องทำให้เทศกาลครั้งนี้เป็นตัวอย่าง”
ต้นตาลสบตาเมฆแล้วกระซิบเสียงต่ำ “บอกเขาเถอะว่าเป็นอีเมลผิดหรือจะปล่อยให้ปิ่นชวนพูดบนเวทีเลยล่ะ”
เมฆอมยิ้มแบบคนที่กำลังเลือกทางเดิน “…ฉันอยากช่วยชมรม” เขาพูดเพียงแค่นั้น แล้วคำอื่น ๆ ก็ถูกกลืนหายไปโดยความหวังที่ขึ้นมาเองเหมือนฟองสบู่
นั่นคือจุดเริ่มที่เมฆคิดว่าตัวเองกำลัง ‘จำลองตัว’ แค่เพื่อช่วย แต่การจำลองกลายเป็นบทบาทจริง ๆ เมื่อคณะกรรมการฝ่ายสนับสนุนของมหาวิทยาลัยโทรมาเพื่อยืนยันรายละเอียดการประชุม “หัวหน้าโครงการต้องสามารถชี้แจงงบประมาณและแผนงานได้” พวกเขาบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น
เมฆทำหน้าเหมือนคนที่ไม่พร้อมสำหรับบทบาทนั้น “งบประมาณ…แผนงาน…” เขาลืมคำสวย ๆ ที่เคยอ่านในตำรา เขาพึมพำให้ตัวเอง “ไม่เป็นไร นี่แค่ช่วยเพื่อน นี่แค่ช่วย…”
คืนก่อนการประชุมใหญ่ เมฆนั่งอยู่บนม้านั่งหน้าอาคารสโมสร สายลมเย็นปะทะหน้าตาเขา ต้นตาลมานั่งข้าง ๆ ขยุ้มหัวเขาอย่างที่เพื่อนชอบทำเวลาเขาเครียด “เล่าให้ฟังจริง ๆ นะ มีอะไรที่ต้องเตรียมบอกมาเลย เดี๋ยวฉันแบกให้ครึ่งนึง”
เมฆถอนหายใจลึก “ฉันไม่ใช่หัวหน้าจริง ๆ ต้น”
ต้นตาลทำหน้าจริงจังแปลก ๆ “อ้าว แล้วนี่…หมายความว่าพิธีเปิดนี้เราจะแกล้งจนได้งบจริง ๆ งั้นหรอ?”
เมฆยกมือขึ้น “ไม่ใช่อย่างนั้น…ฉันแค่อยากให้ปิ่นเห็นว่าฉันทำอะไรได้บ้าง” เขาเงียบไปสักครู่แล้วเพิ่มเสียงเบา ๆ “และอาจจะ…ชอบเธอ”
ต้นตาลหัวเราะจนต้องใช้มือปิดปาก “โอ้โห โรแมนติกเลยนะ ยิ่งโกหกยิ่งหวานล่ะ”
เช้าวันประชุม เมฆเดินขึ้นเวทีหน้าอาคารบริหาร มีเก้าอี้เรียงเป็นกระดานที่คณะกรรมการนั่งเรียงหน้า เสียงซุบซิบดังกว่าที่เขาคิด เขาจำคำพูดจากหนังสือการบริหารโครงการที่อ่านไว้ตอนเช้ามืด “ความชัดเจนคือกุญแจ” แล้วเขาก็ทำสิ่งที่ตรงกันข้าม: เขาพูดชัดเจนในสิ่งที่ไม่จริง
“เทศกาลของเราจะเป็นการรวมศิลปะทั้งภาพ เสียง และการเล่าเรื่อง ซึ่งจะเน้นการสื่อสารระหว่างสังคมและนักศึกษา” เมฆพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจจนคนฟังคล้อยตาม จนปิ่นแก้วมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหวัง
คณะกรรมการพยักหน้า “งบประมาณต้องเป็นอย่างไร” ประธานคณะกรรมถาม
เมฆคลำ ๆ ในหัว “เอ่อ…งบประมาณอยู่ที่…จำนวนไม่เกินหนึ่งแสน” เขาพูดออกไปอย่างนั้นโดยไม่ได้คำนวณจริงจัง
หลังการประชุม ข้อความยินดีหลั่งไหลมา แถมมีอีเมลจากสปอนเซอร์ท้องถิ่นเสนอส่วนลดเช่าสถานที่และอุปกรณ์ แพ็กเกจส่งเสริมการตลาดจากร้านกาแฟใกล้มหาวิทยาลัย และคอลัมน์แนะนำกิจกรรมจากหนังสือพิมพ์นิสิต
เมฆยืนอยู่ท่ามกลางความสำเร็จที่มาเร็วและหนัก โดยที่เขาแค่ยิ้มได้อย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก”นี่มันเกิดอะไรขึ้น” เขาถามตัวเอง
ปิ่นแก้ววิ่งมาหาเขาพลางกุมมือเขาไว้ “เมฆ ฉันเชื่อเธอ เราต้องทำให้สำเร็จ”
เมฆตอบอย่างอ่อนแอแต่แน่วแน่ “เราจะทำให้สำเร็จ เราจะไม่ล้มเหลว”
ต้นตาลยืนมองจากมุมหนึ่ง ทำหน้าเหมือนจะพูดแต่นึกว่าไม่ควร เสียงในหัวของเขาชวนให้เป็นห่วง “ถ้าความลับนี้แตก ความวุ่นวายจะมาเป็นโขยง”
เมฆเริ่มรวบรวมทีมงานจากสมาชิกที่ต่างสนใจและทำงานได้จริง นอกจากปิ่นแล้วมี มะยมสาวหน้าตาดุดันผู้ควบคุมบัญชี, แจ๊งคนที่แก้ปัญหาเทคนิคได้ และแยม นักออกแบบฉากที่มีฝีมือแต่พูดน้อย ทุกคนต่างเชื่อในเมฆด้วยเหตุผลเดียว: เขาดูเหมือนมีแผน
เพียงปัญหาเล็ก ๆ เริ่มต้นขึ้นเมื่อเมฆสัญญากับร้านกาแฟว่าจะต้องมอบพื้นที่โปรโมทและเวิร์กช็อปให้ จริง ๆ เขาไม่มีงบเพียงพอ แต่ประตูห้องประชุมเสมือนถูกล็อกไว้ด้วยคำว่า “ความหวัง” และทุกคนมองมา
“แกสัญญากับเขาไปว่าอย่างไร” แยมถามตรง ๆเสียงนิ่ง “ฉันคิดว่าเราไม่ควรรับเงื่อนไขที่เกินงบ”
เมฆหัวเราะแห้ง “ฉันบอกไปว่า…เราจะหาเงินเพิ่ม”
มะยมเหยียดยิ้ม “โอเค เจ้านาย เพิ่งได้ตำแหน่งมาใช่มั้ย งั้นโชว์ฝีมือมา”
ตอนกลางคืน เมฆนั่งทำงบประมาณแบบมั่ว ๆ บนโต๊ะห้องนอนเขา ปากกาเคลื่อนไปมากับแผ่นกระดาษที่มีตัวเลขผสมกันระหว่างค่าเช่าอุปกรณ์จริงและราคาที่เขาเดา เขาคิดหาวิธีเพิ่มรายได้จากการขายของที่ระลึก ไม่นานเขาก็พบแอปกลุ่มอาสาสมัครของคณะ ที่นั่นมีนักศึกษาจากต่างคณะจำนวนหนึ่งที่สนใจเข้าร่วม แต่เมื่อเขาประกาศรับสมัครแบบเกินจริง ผู้คนมารุมสมัครด้วยความตื่นเต้น
“ฉันอยากเป็นอาสาสมัครจัดแสง!” เด็กปีหนึ่งคนหนึ่งตะโกน
“ฉันจะรับผิดชอบการออกแบบโปสเตอร์!” อีกคนยื่นมือมาพร้อมพอร์ตโฟลิโอ
เมฆหัวใจพองขึ้นไปอีก เพราะรอยยิ้มและความเชื่อถือจากคนที่ไม่รู้ความจริง แต่ในใจเขารู้ดีว่าความเชื่อนั้นเปราะบางเหมือนฟองสบู่
ความเข้าใจผิดเริ่มมีรูปร่างชัดเมื่อมีจดหมายจากคณาจารย์ชื่อดังของคณะที่เสนอพื้นที่อาคารเรียนกลางสำหรับแสดงผลงาน เมฆอ่านจดหมายด้วยมือไม้สั่น “ผลงานที่สะท้อนความจริงและความฝันของนิสิต” มันสว่างเหมือนตะเกียงที่เขาไม่ต้องขอเปิด
แต่ทุกอย่างไม่ได้ราบรื่นตามที่ใจหวัง สปอนเซอร์ขอแคตตาล็อกผลงานล่วงหน้า แผนการเวลา ตลอดจนชุดนักแสดงซ้อมรับเงินเทรน แต่เมฆยังไม่มีผลงานใด ๆ ทั้งสิ้น เขาต้องส่งอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้สปอนเซอร์ถอนตัว
“ลองเสนอธีม ‘คืนที่ยังไม่พูด’ เป็นโปรเจกต์พาเหรดของเรื่องเล่าสั้น ๆ จากนิสิตแต่ละคน” แจ๊งเสนอ “เราให้เวทีสั้น ๆ สลับกันไป แล้วจับกลุ่มนักแสดงสั้น ๆ เรื่องละเจ็ดนาที”
เมฆยิ้ม “ดี แต่เราต้องมีอย่างน้อยสิบเรื่อง และใครจะเป็นคนเขียน?”
ปิ่นแก้วเข้ามา “ฉันรู้จักคนหลายคนนะ ทั้งนักเขียนในคณะและคนที่เคยชนะประกวดเรื่องสั้น”
เมฆพยายามรวบรวมทีมเขียน แต่เมื่อไม่มีผลงานชัดเจน สมาชิกในคณะเริ่มรู้สึกถึงความไม่สอดคล้องกัน บางคนเริ่มกระซิบว่าคำขอบคุณจากคณะกรรมการอาจจะไม่เหมือนที่คิด
ความซวยต่อเนื่องมาตามแรงดึงของความสำเร็จชั่วคราว เมื่อสื่อท้องถิ่นลงข่าวชวน หลายคนจากคณะอาจารย์เริ่มคาดหวังว่าเทศกาลจะเป็นผลงานชิ้นสำคัญ เมฆรู้สึกเหมือนยืนอยู่บนตาข่ายเหล็กที่ขึงสูง และทุกครั้งที่เขาหลับ เขาจะฝันว่าตัวเลขในงบประมาณเต้นรำ
เรื่องแรกที่กลายเป็นปัญหาใหญ่คือการสื่อสารที่ผิดพลาดเกี่ยวกับเวลา ตอนเช้าวันประชุมซ้อมที่สำคัญ นักแสดงจำนวนมากมาถึงพร้อมกัน แต่ไม่มีการแบ่งเวรซ้อมอย่างชัดเจน คนกวักมือ คนเหวี่ยงไฟ คนถือสคริปต์ แล้วก็มีจังหวะเงียบที่ชนิดว่าไม่มีใครรู้ว่าควรทำอะไร
แจ๊งกระพริบตา “เราต้องมีระบบการบริหารเวรซ้อม ไม่งั้นจะวุ่นมาก”
เมฆพยายามแกล้งใช้สำนวนบริหาร “ทุกคนขอให้ตื่นเต้นแล้วเราจะ…” เขาหยุดเองเมื่อเห็นสายตาที่ไม่มั่นใจของทุกคน
ปิ่นแก้วจับแขนเขา “เมฆ บอกความจริงเถอะ ถ้าเราบอกกันช้าแล้วมีปัญหา ฉันจะโกรธเธอ”
เมฆยิ้มแบบคนที่ต้องการเวลา “ยังไม่ใช่ตอนนี้” แต่คำตอบนั้นทำให้ปิ่นถอนหายใจหนัก ๆ
กลางทางของการเตรียมงาน มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น: ผู้รับผิดชอบเครื่องเสียงหลักถอนตัวเพราะมีเหตุฉุกเฉิน และผู้สมัครทดแทนก็ยังหากันไม่เจอ ใจของเมฆเต้นแรง พวกเขาต้องจัดงานในสัปดาห์หน้า
เขานึกถึงคลิปจากโซเชียลที่เคยดู ว่าเหตุการณ์ฉุกเฉินคือโอกาสที่สร้างคนใหม่ แต่เมฆไม่ได้เป็นคน
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, ตลกเข้าใจผิด, ชมรมละคร, โรแมนติกคอมเมดี้, coming-of-age
