ครั้งแรกที่พัทธ์เห็นมีนาไม่ใช่ในห้องเรียน ไม่ใช่ในงานรับน้อง แต่เป็นในลานกลางมหาวิทยาลัยเมื่อสายลมพัดเอาใบประกาศรับสมัครกลุ่มอาสามาปะทะผมของเธอจนกระจายเป็นเหมือนเศษแสง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เธานั่งคุกเข่าเก็บกระดาษด้วยมือข้างหนึ่ง และมือข้างหนึ่งกุมกล้องฟิล์มเอาไว้อย่างระมัดระวัง พัทธ์เดินเข้าไปช่วยโดยไม่รู้ตัวว่าตัวเองยิ้มจนแก้มร้อน
“ขอบคุณนะ” เธอพูดเสียงเบา รอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีคนได้รับเห็นทำให้พัทธ์ยืนนิ่ง
“เป็นอะไรไหม กล้อง…” เขาชี้ไปที่กล้องที่แขวนอยู่บนไหล่ของเธอ
มีนาแกะสายกล้องออกจากไหล่แล้วมองพัทธ์ พลางพูดอย่างรวดเร็วจนเกือบจะกลืนลมหายใจ “ไม่หรอก แค่กลัวว่าจะเสียฟิล์ม… ฉันเพิ่งถ่ายอะไรบางอย่างไว้”
พัทธ์พยักหน้าและยื่นมือช่วยเก็บกระดาษที่ปลิวไปตกที่มุมตึก ซึ่งเป็นข้ออ้างแรกที่เขาไม่รู้ว่าตัวเองหาเหตุผลมาเพราะอะไร เขาไม่เคยคิดว่าจะยินดีช่วยใครเพียงเพราะเสียงหัวใจเต้นผิดจังหวะ
หลังจากวันนั้นเธอและเขาเจอกันบ่อยขึ้น ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนที่ไปนั่งกินข้าวด้วยกันในเวลาเดียวกัน ช่วยกันหาหนังสือในการอ่านกลุ่ม และคุยเรื่องอนาคตกลางแสงนีออนของห้องสมุด
“คิดจะเรียนต่อไหม” มีนาถามวันหนึ่ง ขณะนั่งพิงเสาไฟข้างร้านกาแฟสตาร์ตอัพของมหาวิทยาลัย มือเธอบีบมุมผ้าพันคอที่ใช้ระบายอารมณ์เหมือนคนที่กำลังกังวล
“คิด…อยู่” พัทธ์ตอบ เขามองไปที่ถนนที่รถเมล์ผ่านไปอย่างไม่ตั้งใจ “อาจจะทำงานก่อน ดูทิศทางอีกที”
มีนาหัวเราะเบา ๆ “ฟังดูเหมือนใครสักคนกลัวเปลี่ยน”
พัทธ์เงียบไปนาน เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเทน้ำแข็งไหลผ่านกระดูกหลัง คำว่า ‘กลัว’ เป็นคำสั้น ๆ แต่หนักสำหรับเขาเพราะมันรวมทุกอย่างที่เขาไม่กล้าพูดเกี่ยวกับบ้าน เกี่ยวกับพ่อที่คอยคาดหวัง และเกี่ยวกับหนึ่งการตัดสินใจครั้งหนึ่งที่ทำให้แม่ต้องจากไปเร็วขึ้น
“ใครบ้างไม่กลัว” เขาพยายามหัวเราะ แต่เสียงมันแหบจนมีนามองมาอย่างห่วงใย
วันเวลาผ่านไปเหมือนฟิล์มที่ถูกม้วนช้า ๆ มีนาถ่ายรูปพัทธ์บ่อยขึ้นโดยไม่มีคำขอ เขาชอบท่าทางที่เธอเลือกจะจับกล้อง—เอียงคอ เลิกคิ้ว แล้วรอสภาพที่จะเกิดขึ้น เธอไม่ใช่นักถ่ายมืออาชีพ แต่มีสายตาที่จับรายละเอียดเล็ก ๆ ได้อย่างพอเพียง
“เธอถ่ายตอนฉันหันหลังทำไม” พัทธ์ถามหลังจากเห็นรูปที่มีนาส่งมาในแชตสีกลางคืน ภาพเขาที่ยืนมองตึกเรียนในยามฝนพรำ
“มันไม่ใช่แค่เธอหันหลัง” มีนาตอบสั้น ๆ รอยยิ้มปรากฏในรูปภาพที่ส่งมาพร้อมคำพูด “มันเป็นมุมมองที่ฉันชอบ”
พัทธ์อ่านข้อความนั้นซ้ำหลายครั้ง ก่อนจะส่งสติ๊กเกอร์กลับไปพร้อมกับข้อความว่า “เธอชอบมุมมองแปลก ๆ ของโลก”
การคบกันของทั้งคู่เหมือนก้าวที่ค่อย ๆ ใกล้กันโดยไม่เคยรีบร้อน มีการนัดอ่านหนังสือร่วมกัน มีการช่วยกันเตรียมงานสัมมนา และมีการแลกเปลี่ยนเพลงโปรดในคืนที่ต้องตื่นเช้าเพื่อไปพรีเซนต์
คืนหนึ่งหลังการซ้อมดนตรีชมรม มีนาออกมานั่งสูดลมที่ระเบียงชั้นสามของอาคารเรียน พัทธ์เข้ามาพร้อมกับกาแฟสองแก้ว เขาวางไว้ข้าง ๆ เธอโดยไม่พูดอะไร จนเธอหันมามอง
“เอาให้ด้วยไหม” เขาถามเสียงเบา
มีนารับถ้วยแล้วขอบตาแสดงความขอบคุณแต่เธอไม่พูดอะไรเพิ่ม ทั้งคู่เงียบกันสักพักจนได้ยินเสียงดนตรีจากภายในอาคารพลิ้วผ่านหน้าต่าง
“พัทธ์” เธอเรียกชื่อเขาเมื่อความเงียบยืดออกไปเกินพอ “เธอเคยมีความฝัน…ที่ทำให้รู้สึกกลัวจริง ๆ ไหม”
คำถามนั้นไม่ต้องการคำตอบที่ฉลาด พัทธ์สูดลึกก่อนจะตอบ “มี”
“แบบไหน”
“แบบที่รู้ว่าถ้าเดินไปแล้ว…บางอย่างจะเสียไป” เขาหัวเราะแห้ง ๆ “และบางอย่าง…ก็อาจได้กลับมา”
มีนามองเขาอยู่นานก่อนจะเล่าเรื่องการถ่ายภาพของตัวเอง ความฝันของเธอไม่ใช่เพียงการเก็บภาพเด็กข้างถนนหรือดอกไม้ แต่เป็นการทำสารคดีเล็ก ๆ ที่บอกเรื่องราวของคนธรรมดาที่มักถูกมองข้าม เธออยากให้ภาพเล่าเรื่องด้วยตัวเอง
“แต่แม่ไม่อยากให้ทำสายอาชีพนี้” เธอพูดและมองลงไปที่มือของตัวเอง “แม่อยากให้ฉันมีงานที่มั่นคง”
“แล้วเธออยากให้มันเป็นยังไง” พัทธ์ถาม เขากำลังชักนำให้เธอพูด แต่ส่วนลึกของเขากลัวคำตอบจะหมายถึงการห่างไกล
“ฉัน…อยากทำ ถ้าทำได้” เธอตอบสั้น ๆ สีหน้าเธอซับซ้อนเหมือนภาพที่ยังไม่ถูกอัด “แต่ฉันกลัวว่าถ้าทำแล้ว…เราจะไม่เข้าใจกัน”
พัทธ์ขมวดคิ้ว “ไม่เข้าใจกันเรื่องอะไร”
“เรื่องเวลา เรื่องอนาคต เรื่องที่ฉันอาจจะต้องย้ายไปที่อื่น” มีนาพูด แล้วนิ้วของเธอก็ลูบสายกล้องอย่างไม่รู้ตัว
คำพูดนั้นเป็นเหมือนก้อนหินที่โยนลงไปในแก้วน้ำ พัทธ์เห็นคลื่นความคิดใต้ผิวน้ำ เขาไม่ได้ตอบทันทีเพราะยังไม่อยากยอมรับว่าการที่เธอจะไปคือความเป็นไปได้ที่ทำให้ใจเขาเก็บเสียง
ระยะเวลาของการรู้จักกันแปรเปลี่ยนเป็นความคุ้นเคยที่มีทั้งอบอุ่นและความคับข้องใจ พัทธ์เริ่มสังเกตว่าตัวเองคิดถึงเธอก่อนนอนและรู้สึกเหมือนมีคนคอยชี้ทางในวันที่เขาหลงทาง และมีนาพบว่าเสียงหัวเราะของพัทธ์ทำให้ภาพที่เธอจับได้นุ่มลงเสมอ
แต่เพื่อนสนิทย่อมมีความซับซ้อน เมื่อตัวเองเริ่มหวั่นไหว มันไม่ได้แปลว่าฝ่ายตรงข้ามจะรู้ทันที มีความอึดอัดเกิดขึ้นเมื่อทั้งคู่พบว่าคำถามบางอย่างไม่ได้ตอบด้วยคำพูดเดียว
ในคืนที่พัทธ์เจออีเมลแจ้งผลการคัดเลือกเข้าฝึกงานระยะยาวที่บริษัทออกแบบ เขาตะลึงกับข่าว แต่ไม่รู้จะบอกใครก่อนดี เขาอยากให้มีนาเป็นคนแรกที่รู้ แต่ก็กลัวว่าข่าวนั้นอาจจะทำให้เธอไกลขึ้น
“จะไปไหม” มิตรสหายที่นั่งกินเบียร์ด้วยกันถามเมื่อพัทธ์ไม่ชวนใครเพื่อฉลอง
พัทธ์ยักไหล่ “ยังไม่ได้ตัดสินใจ”
คืนเดียวกันมีนานั่งอัดภาพฟิล์มที่ห้องเล็ก ๆ ของเธอ เสื้อผ้าเธอวางไม่เรียงเป็นสัญญาณของคนที่คิดมาก มีข้อความจากแม่ขึ้นมาบนหน้าจอ: ทำอย่างนี้ไม่ดีนะลูก ทิ้งงานที่มั่นคงไปทำอะไรไม่แน่นอน
มือมีนาเอื้อมไปหยิบกล้อง มันเหมือนการหายใจ ทุกครั้งที่เธอเห็นภาพที่เธออยากถ่าย มันทำให้การตัดสินใจยากขึ้น และทำให้เธอรู้สึกว่าถ้าต้องเลือกระหว่างปลอดภัยกับสิ่งที่เธอรัก เธอยังไม่เห็นคำตอบ
พัทธ์เลือกเล่าเรื่องการคัดเลือกให้มีนาฟังก่อนผ่านการเดินกลับห้องสมุดกลางคืน สองคนเดินช้า ๆ ผ่านต้นไม้และเสียงจักจั่นที่ไม่เคยหยุด
“ได้ฝึกงานที่…” เขาพูดแล้วหยุด เหมือนพยายามบีบอัดความกลัวทั้งหมดไว้ในคำเดียว
มีนาเงยหน้ามองเขา “ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ฉันไม่รู้ว่าถ้าฉันไป…จะมีเวลาให้เธอน้อยลงไหม” เขายอมปล่อยให้คำพูดออกมาเหมือนแสงที่เล็ดลอดผ่านประตู
มีนาเงียบไป เธอไม่ร้องไห้ ไม่หัวเราะ แต่มือเธอที่จับกล้องแน่นขึ้นเป็นสัญญาณ
“ฉันก็กลัวเหมือนกัน” เธอพูดในที่สุด “กลัวว่าถ้าเธอไป…ฉันอาจจะมองรูปที่เก็บไว้แล้วเห็นเธอน้อยลง”
ความเงียบกลับมาครอบงำ ทั้งคู่เดินต่อโดยไม่พูดเพิ่มเติม แต่บรรยากาศไม่เหมือนเดิม บางสิ่งถูกวางลงระหว่างพวกเขา—ทำให้ระยะห่างสามารถรู้สึกได้แม้จะเดินด้วยกัน
เดือนต่อมา พัทธ์เริ่มฝึกงาน เขาวิ่งวุ่นกับงานที่ทำให้เขาต้องโตขึ้นเร็ว บางคืนกลับถึงหอในเวลาเที่ยงคืนและคิดถึงมีนาในทุกช่วงเวลาปล่อยว่าง แต่เขาไม่เคยส่งข้อความเว้นแต่เวลาที่คิดว่าเรื่องนั้นไม่สำคัญ
มีนาเองได้รับโอกาสร่วมงานนิทรรศการท้องถิ่น เธอหัวเราะทั้งน้ำตาเมื่อได้รับคำเชิญ แต่เมื่อต้องอยู่หน้ากระจก เธอก็มองตัวเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
“เธอจะไปไหม” พัทธ์ถามเมื่อมีนาเชิญเขามาชมงานในวันสุดสัปดาห์ เขาเอียงคอทำเหมือนทุกสิ่งปกติ
มีนาไม่ตอบทันที “ถ้าฉันไป เธอจะ…” เธอไม่ได้จบประโยค สีหน้าทั้งสองบอกอะไรได้หลายอย่าง
“จะพยายามจัดเวลา” พัทธ์ตอบอย่างไม่เต็มใจนัก
นิทรรศการของมีนาเต็มไปด้วยภาพของคนที่เดินผ่านชีวิตประจำวันอย่างไม่เด่นชัด ภาพบางภาพมีรอยยิ้มขี้อาย บางภาพมีคนก้มหน้าก้มตา และบางภาพมีพายุฝนที่ดูเหมือนจะล้างความทรงจำชั่วคราว
พัทธ์ยืนดูภาพแล้วรู้สึกว่าตัวเองได้เห็นเธอชัดขึ้น มีแสงบางอย่างในภาพที่ทำให้เขาทราบว่าตัวเองชอบมุมมองที่เธอเลือกเก็บ
“ฉันชอบภาพนี้” เขาชี้ไปที่ภาพชายวัยกลางคนที่กำลังขายลูกโป่งให้เด็กตัวเล็ก ๆ
มีนาเดินมาข้าง ๆ เขาโดยไม่พูดอะไร เธอยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนฉันถ่าย ฉันคิดถึง…ความไม่สมบูรณ์ของความสุข”
พัทธ์พยายามจะถามแต่ลมหายใจของเขากลับติดอยู่ที่ลำคอ มีนาดูเหมือนจะรู้เร็วกว่าใคร เพราะเธอเอื้อมมือไปจับมือนั้นที่ยังว่างของเขาเบา ๆ
มือพวกเขาสัมผัสกันไม่ถึงนาที แต่มันยาวพอที่จะทำให้พัทธ์รู้สึกว่าตัวเองลอยอยู่
หลังงานมีนาได้รับคำชมมากมาย แต่เธอกลับนอนไม่หลับด้วยความรู้สึกผิดเล็ก ๆ ที่ยังไม่กล้าบอกใคร เธอคิดถึงคำพูดของแม่ และคิดถึงใบปริญญาที่อาจเป็นทางออกที่ปลอดภัยกว่า
คืนหนึ่งเมื่อพัทธ์กลับห้อง เขาพบว่ามีข้อความจากมีนาอยู่ในแชต ชื่อฟังความสั้นแต่น้ำหนัก “พรุ่งนี้พอมีเวลาไหม”
“มีอะไรหรือเปล่า” เขาตอบทันที ทั้งที่เขาก็มีงานค้าง แต่เสียงในตัวบอกให้เขาไป
พรุ่งนี้พวกเขานัดกันที่มุมเดิมข้างร้านกาแฟ มีนาพูดอะไรที่หนักหน่วงกว่าปกติ “ฉันมีเรื่องจะบอก”
พัทธ์อยากจะหยิกตัวเองให้ตื่น แต่เขากลับยิ้มอย่างพยายามควบคุม “บอกมาเถอะ”
มีนามองตาเขานาน แล้วก็เริ่มเล่าเรื่องข้อเสนอจากสตูดิโอหนึ่งที่อยากให้เธอไปช่วยทำโปรเจกต์สารคดีต่างจังหวัด เธอเล่าเรื่องสถานที่ที่อยากไปและคนที่จะได้พบ และในเสียงที่เบาลง เธอสารภาพว่าเป็นโอกาสที่คนรักงานภาพอย่างเธอไม่อาจปฏิเสธได้ง่าย ๆ
พัทธ์ไหวไหล่เหมือนคนพยายามปกป้องความเยือกของตัวเอง “นั่นดีนะ”
มีนาเลิกคิ้ว “แต่เธอดูไม่ค่อย…ยินดี”
พัทธ์กลั้นเสียงไว้ “ฉันยินดี” เขาพูดคำพูดนั้นออกไป แม้ในใจอีกคำหนึ่งจะย้ำว่า “ฉันกลัว”
การจากลาค่อย ๆ มาเป็นเรื่องที่ทั้งคู่ต้องเจอ พวกเขาพยายามเตรียมกันและกันให้อยู่กับการเปลี่ยนแปลง แต่บางสิ่งไม่มีการเตรียมที่พอ เพื่อนร่วมทางถูกลดจำนวนวันที่จะได้เห็นหน้ากันลง
คืนก่อนที่มีนาจะออกเดินทาง พัทธ์พาเธอไปที่สะพานข้ามคลองซึ่งทั้งคู่เคยนั่งคุยกันครั้งแรก เขาซื้อไอศกรีมสองแท่ง ทั้งที่รู้ว่ามีนาไม่กินอีกรสที่เขาเลือก
“ถ่ายรูปสักรูปไหม” เขาถาม เพราะอยากให้มีนามีภาพของเขา แต่ไม่อยากยืนถ่ายเอง
มีนามองกล้องแล้วหัวเราะ “เธอไม่ชอบให้ถ่ายรูปเหรอ”
“บางทีกลัวภาพเลือน” เขาพูดช้า ๆ แล้วหลบตา
มีนาจับมือเขาอีกครั้ง คราวนี้เธอจับแน่นขึ้น “ฉันจะส่งรูปกลับไป” เธอพูดเหมือนให้สัญญา แต่ดวงตาของเธอสั่นเล็กน้อย
พวกเขาไม่ได้บอกอะไรมาก แต่คำพูดที่ขาดหายกลับหนักแน่นทั้งสองฝ่าย การจากลาที่เงียบมีเสียงของมันเอง
ระหว่างมีนาไปทำงานสนาม พัทธ์ทำงานหนักและรู้สึกว่ามีบางอย่างว่างเปล่าในตารางเวลา เขาเริ่มส่งข้อความบ่อยขึ้น ทั้งคำถามปกติและรูปที่เขาเห็นในร้านกาแฟ แต่มีนาตอบกลับช้าลงและบางครั้งข้อความของเธอก็สั้นเกินไป
“เธอดูเหนื่อย” มีนาพิมพ์คืนหนึ่ง พร้อมรูปหมู่บ้านที่มีหลังคาสีแดง
พัทธ์ตอบรูปแมวที่แอบนอนอยู่ใต้โต๊ะ “เธอดูสวย” เขาพิมพ์แล้วรีบลบคำว่าเพิ่มเติมที่เขาอยากพิมพ์
ความห่างไกลไม่ได้แปลว่าทุกอย่างขาด แต่แปลว่าการสื่อสารต้องหนักแน่นและต้องมีพื้นที่ให้กัน แต่ทั้งคู่ยังใหม่กับแนวทางนี้ พวกเขาหลุดจากกันในการตีความ บางครั้งพัทธ์อ่านความเงียบเป็นการไม่เอาใจ แต่มีนาอ่านความหายใจสั้น ๆ ของเขาเป็นการอยู่ของชีวิตที่ต้องวิ่ง
วันหนึ่งพัทธ์เห็นรูปที่มีนาส่งมาพร้อมแคปชันสั้น ๆ “เธอที่ฉันถ่าย” ภาพเป็นของเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่ยืนส่งเสียงหัวเราะกลางสนาม มีใบหน้าที่พัทธ์ไม่คุ้นเคยแต่แววตากลับทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบ
เขาส่งข้อความกลับไปยาวกว่าปกติ “เธอถ่ายคนท้องถิ่นเยอะไหม”
“เยอะ” มีนาเขียนสั้น ๆ แล้วส่งรูปอีกหนึ่งชุด มันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ร่องรอยฝุ่น และความเหนื่อยล้าที่สวยงาม
พัทธ์เปิดดูรูปครั้งแล้วครั้งเล่าและจมอยู่กับความคิด ความคิดว่าเธอจะห่างออกไปเรื่อย ๆ หากเธอได้ชีวิตที่เธอฝัน เขาไม่อยากเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอละทิ้งความฝัน แต่เขาก็ไม่พร้อมจะยอมให้เธอจากโดยไม่มีอะไรเลย
คืนหนึ่งเขาตัดสินใจโทรหาเธอ แม้จะรู้ว่าเป็นการกระทำที่คาดหวังความปลอดภัยมากกว่าความฉลาด
“พัทธ์” เสียงของมีนาแผ่วผ่านสาย “เป็นอะไรหรือเปล่า”
“เปล่า…แค่อยากฟังเสียงเธอ” เขาพูดและตัวเองก็รู้สึกอาย
มีนาเงียบไปนาน ก่อนหัวเราะแผ่ว “กลับบ้านเถอะ เมื่อไหร่จะเลิกทำให้พัทธ์นิ่งเงียบแล้วคิดมาก”
“ฉันไม่อยากให้เธอลำบาก” เขาพูดโดยไม่คิดว่าจะอ่อนแอขนาดนี้
“พัทธ์” เธอเรียกชื่อเขาอีกครั้ง น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย “ฉันไม่อยากให้เธาทำอะไรที่เธอไม่อยากทำเพื่อฉัน”
คำพูดนั้นเหมือนเส้นไหมที่คอยดึงหัวใจของเขาให้ตั้งตรง เขารู้สึกว่าการพูดคุยทำให้บางอย่างเปิดออก ทั้งที่สับสนแต่ก็ชัดเจน
ผ่านไปหลายสัปดาห์ ทั้งคู่เรียนรู้การติดต่อแบบใหม่ บางครั้งมีข้อความที่เต็มไปด้วยรายละเอียดต่าง ๆ ของชีวิต บางครั้งมีสิ่งที่หลุดหายไปเป็นวัน ๆ แต่การถ่ายรูปของมีนาทำให้พัทธ์รู้สึกว่าตัวเองได้เห็นโลกใหม่ผ่านสายตาเธอ
แล้ววันหนึ่งมีข้อความที่ทำให้โลกพัทธ์หมุนช้าลง มีนาส่งรูปหนึ่งภาพและประโยคสั้น ๆ “กลับบ้าน”
พัทธ์ดูภาพซ้ำแล้วซ้ำอีก มันเป็นภาพของบ้านเล็ก ๆ ที่มีมุมหน้าต่างที่เธอชอบถ่าย แสงยามเช้าทะลุผ่านผ้าม่านอย่างอ่อนโยน แต่ใต้ภาพนั้นมีข้อความว่า “แม่ไม่สบาย”
พัทธ์ไม่รอช้า เขากระโดดขึ้นรถเมล์แล้วขึ้นไฟลัดไปยังบ้านของมีนา ถึงแม้เขาจะไม่ได้บอกว่าตัวเองจะมาถึง ช่วงเวลาที่เขาเห็นแม่ของมีนา นอนพักอยู่บนเก้าอี้ห้องนั่งเล่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยและรอยยิ้มเมื่อเห็นเขา
“ขอบใจนะที่มาดูแล” แม่ของมีนาพูดเสียงแผ่ว พัทธ์ยิ้มอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วช่วยยกของที่ล้มลง
ในวันไม่กี่วันถัดมา พัทธ์อยู่ข้าง ๆ มีนาอย่างเงียบ ๆ เขาช่วยล้างจาน จัดของ และนั่งดูภาพโปรเจกต์ของเธอที่ถูกเปิดดูแล้วมีนาต้องจัดการเรื่องเอกสารโรงพยาบาลเป็นครั้งคราว
“ขอบใจ” มีนาพูดในคืนหนึ่งเมื่อทั้งสองนั่งเงียบในครัว มีไฟเดียวเรืองรอบโต๊ะ ไอศกรีมสองถ้วยที่ไม่ได้ทานหมดวางอยู่ข้าง ๆ
พัทธ์ไม่ได้ตอบทันที เขาช่วยจับผมที่ร่วงของมีนาออกจากหน้าเธออย่างไม่คิดอะไรมาก “ฉันอยากอยู่ตรงนี้” เขาแค่พูดสั้น ๆ
มีนาเงียบอีกแล้วแต่ครั้งนี้ความเงียบไม่หนักหน่วง มันอบอุ่นเหมือนผ้าห่มที่คนสองคนแบ่งกันใช้
เวลาผ่านพ้นไป มีนาได้โอกาสให้ผู้ช่วยงานสารคดีร่วมงานต่อที่เมืองใหญ่ เธอต้องถ่ายรูปและสัมภาษณ์คน ไปยังมุมที่เธอไม่เคยไป แต่ก่อนจะไป เธอขอวันหนึ่งให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกันโดยไม่ต้องคิดถึงสิ่งอื่น
“อยากทำอะไร” พัทธ์ถามเมื่อทั้งคู่เดินเล่นในสวนสาธารณะที่ถูกปกคลุมด้วยใบไม้สีทอง
“อยากถ่ายรูปเธอ” มีนาตอบทันที แต่เมื่อเธอชักกล้องขึ้น พัทธ์กลับหันหน้าไปอีกทาง
“ไม่เอา” เขาหัวเราะแล้วเดินจับมือเธอไปไว้ที่กลางสวน พวกเขานั่งลงบนม้านั่งคืนหนึ่ง ไม่มีไฟฟ้าจากโลกภายนอก มีเพียงเสียงหายใจของคนที่นั่งใกล้กัน
“ถ้าฉันไป แล้วเธอพบทางของเธอ” พัทธ์เริ่มพูดช้า ๆ “เธอจะ…ยัง…” เขาหยุด ไม่สามารถหาคำให้จบประโยค
มีนาเคลื่อนตัวเข้าใกล้และวางกล้องลงที่ตัก “ฉันไม่รู้” เธอพูดอย่างสัตย์จริง “แต่ฉันอยากรู้ว่าเราจะพยายามหรือเปล่า”
พัทธ์มองตาเธอ เขาเห็นความเหนื่อยและความเด็ดเดี่ยวในนั้น เป็นสิ่งที่ทำให้เขาทนไม่ไหวและก้าวออกจากความกลัวเพียงชั่วครู่
“ฉันจะพยายาม” เขาพูดแล้วเติม “แต่ฉันก็กลัวเหมือนกัน”
มีนาหัวเราะแทบจะพลิกตัว “เห็นไหม เราเป็นทีมที่กลัวเหมือนกัน”
เสียงหัวเราะของพวกเขาแตกออกเป็นประกายเล็ก ๆ ใต้ท้องฟ้าค่ำคืน ทั้งสองรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนั้นไม่ใช่คำสาบานตลอดไป แต่เป็นการตั้งใจจะขยับทีละน้อย
เดือนต่อมาผ่านไปด้วยการโทรคุยที่ยาวขึ้น การส่งฟิล์มที่อัดแล้วกลับกัน และการมาเยือนที่สลับกันในช่วงวันหยุด ทุกครั้งที่มีนากลับ พวกเขาจะมีช่วงเวลาเล็ก ๆ ที่เรียบง่ายเหมือนเดิม
แต่ไม่ใช่ทุกอย่างจะราบรื่น ความคาดหวังจากคนรอบข้างและความเหนื่อยจากการทำงานทำให้ทั้งคู่มีเวลาน้อยลง วันหนึ่งมีนากลับมาพร้อมใบหน้าที่ซีดกว่าเดิม เธอนั่งลงและเงียบยาวจนพัทธ์เริ่มกังวล
“เกิดอะไรขึ้น” เขาถาม
มีนาเปิดปากและพูดเรื่องข้อเสนอจากสตูดิโออีกครั้ง แต่งวดนี้มีค่าแรงที่ไม่เหมาะสมและการต้องย้ายฐานที่อยู่บ่อยครั้ง เธอสับสนว่าควรไปต่อหรือพอแค่นี้
“ถ้าเธอไปไกลเกินไป ฉันกลัวว่าฉันจะ…” พัทธ์พูดและตัดคำพูดของตัวเอง “ฉันกลัวว่าจะทำให้เธอต้องหยุด”
มีนามองเขานั่งนิ่ง เธอไปหยิบกล้องแล้วถือขึ้นมามองเหมือนต้องการหาแรงยืนยันจากเลนส์ “พัทธ์ ถ้าฉันจะหยุดเพราะเธอ ฉันจะตาย เพราะฉันไม่อยากเสียงานที่รัก”
คำพูดนั้นเป็นเหมือนบาดแผลที่เปิดกว้าง พัทธ์หลับตาสั้น ๆ แล้วพยักหน้า “ฉันไม่อยากให้เธอเสีย”
หลังจากนั้นความเงียบยืดออกไปแต่ไม่ใช่เงียบแบบปิด ความเงียบเต็มไปด้วยการคิดและการจัดการที่ต้องใช้เวลา ทั้งคู่รู้ว่าต้องหาทางออกที่ไม่ทำร้ายอีกฝ่าย แต่โลกไม่เคยให้คำตอบง่าย ๆ
คืนหนึ่งเมื่อมีนาได้โทรกลับมาบอกข่าวว่าเธอเลือกจะไปต่อในสายอาชีพนี้ เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “เธอแน่ใจไหม”
“แน่ใจ” เธอตอบมั่นคง “แต่ฉันก็อยากให้เธอไปกับฉันบ้าง…ในแบบที่เธอทำได้”
พัทธ์รู้สึกบางอย่างในอกเขากระชับ เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะไปด้วยอย่างไร แต่เขาตัดสินใจจะไม่เป็นอุปสรรค เขายักไหล่แล้วพูดว่า “ฉันจะอยู่ข้าง ๆ เธอ ทั้งที่นี่และเมื่อเธอไป”
การตัดสินใจนั้นไม่ง่าย ไม่มีคำสาบาน ไม่มีบทพูดสวยหรู มันเป็นการเลือกที่จะปรับตัวของคนสองคน
และแล้วจุดเปลี่ยนก็มาเยือนเมื่ออดีตของพัทธ์หลุดออกมา—มีคนคุ้นเคยกับครอบครัวของเขาปรากฏตัวในข่าวคดีความที่ไม่คาดคิด พัทธ์ต้องกลับบ้านเพื่อช่วยครอบครัวจัดการปัญหา ความเครียดกดดันและข่าวลือล้อมรอบ เขาเริ่มห่างจากมีนาโดยไม่ตั้งใจ
มีนาอ่านข้อความที่ไม่ได้ตอบมาหลายวันแล้ว เธอพยายามโทรและส่งข้อความแต่พัทธ์ตอบช้าลงเรื่อย ๆ วันที่เขากลับมาจากบ้าน พวกเขานั่งกันอย่างห่างไกลบนโซฟาตัวเดียวกัน
“ฉันขอโทษ” พัทธ์พูด เบ้าตาเขาแดงจากการอดหลับอดนอนติดต่อกันหลายคืน “ฉันไม่อยากให้เธอมองว่าฉันเลื่อน”
มีนาพยักหน้า เธอรู้ว่าการที่เขาหายไปไม่ได้หมายถึงว่าเขาเปลี่ยน แต่ความกลัวที่เกิดขึ้นในตัวเธอก็ทวีขึ้น “ฉันกลัวว่าเธอจะกลับไปเป็นคนที่หนีปัญหา”
พัทธ์ได้ยินคำพูดนั้นแล้วถอนหายใจลึก “ฉันเคยหนีหลายครั้งก่อนหน้านี้” เขาพูดพลางสบตาเธอ “แต่ตอนนี้…ฉันกำลังเรียนรู้ที่จะเผชิญ”
มีนาแค่นหัวเราะเล็ก ๆ “คำพูดที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินจากเขา”
แต่การฟื้นฟูไม่มาง่าย ๆ การเข้าใจผิดและความไม่แน่นอนกลับท้าทายพวกเขาหนักขึ้น เมื่อตัวแทนจากสตูดิโอบอกว่ามีนาอาจต้องย้ายไปต่างประเทศชั่วคราว ความกลัวที่ต่างฝ่ายต่างมีเหมือนสะเก็ดไฟที่อาจจุดให้ไฟลุกขึ้นอีกครั้ง
“ถ้ามันเป็นโอกาสที่ดี ฉันอยากให้เธอไป” พัทธ์พูด แม้เขาจะงงกับความรู้สึกของตัวเอง แต่น้ำเสียงเขาจริงจัง
มีนาเงียบไปนานกว่าจะตอบ “และเธอ…”
“ฉันจะอยู่” เขาตอบทันที “ฉันจะหาทางมาเยี่ยม”
คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้นในพริบตา แต่มันเป็นการยืนยันที่ทำให้ทั้งคู่รู้ว่าพวกเขาจะพยายามรักษาบางอย่างไว้แม้โลกจะเปลี่ยน
แต่แล้วมีบางอย่างที่พัทธ์ไม่ได้คาดคิด—งานที่เขาทำก่อนหน้านี้ได้รับการชักชวนให้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของโครงการที่ต้องใช้เวลาและความรับผิดชอบมากขึ้น มันเป็นโอกาสที่ไม่เล็กแต่ก็หมายถึงการทดสอบความสัมพันธ์ที่ห่างไกล
ทั้งสองยืนอยู่ตรงกลางของการตัดสินใจที่ไม่มีคำตอบชัดเจน การโทรคุยถูกแทนที่ด้วยข้อความที่ยาวคืนแล้วคืนเล่า พวกเขาทะเลาะกันด้วยคำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้าย แต่คำพูดที่ออกไปแล้วกลับฝังราก
“เธอไม่เข้าใจ” พัทธ์ตะคอกครั้งหนึ่งก่อนจะถอนหายใจจนเสียงกระทบแก้ว “ฉันพยายามทั้งที่เหนื่อย”
มีนาเงยหน้าขึ้น น้ำตาใส ๆ ที่เกือบหล่นทำเขาตกใจ “ฉันก็พยายามเหมือนกัน”
เสียงสะอื้นที่ซ่อนอยู่ระหว่างบทสนทนาทำให้ทั้งคู่หยุด พวกเขาเห็นความเปราะบางของกันและกันชัดเจนกว่าที่เคย
ในคืนนั้นทั้งสองกลับมานั่งด้วยกัน พวกเขาเปิดกล่องฟิล์มที่มีนาส่งมาเป็นชุดสุดท้ายก่อนการจากไป มีภาพมากมายที่บันทึกความเป็นปัจจุบันของพวกเขา—รูปของมื้ออาหารกลางคืน รูปของหัวเราะที่ถูกแชะไว้ รูปมือที่จับกันโดยบังเอิญ
พัทธ์หยิบภาพหนึ่งขึ้นมา มันเป็นรูปมือของพวกเขาที่จับกล้องไว้ด้วยกัน มีนานั่งข้าง ๆ และไม่มีคำพูดมากมาย แต่สายตาที่พวกเขาสบกันทำให้ทั้งคู่อยากบอกบางสิ่ง
“เราไม่จำเป็นต้องมีคำตอบตอนนี้” มีนาพูดเบา ๆ “แต่เราต้องตกลงกันว่าถ้าเวลากดดัน เราจะยังพยายาม”
พัทธ์ฟังแล้วนิ่ง เขาจับมือเธอแล้วบีบเบา ๆ “โอเค”
ระยะเวลาผ่านไป พวกเขาต่างเติบโตและเจอแผลใหม่ พัทธ์เรียนรู้ที่จะบอกขอบเขตของตัวเองให้ชัดเจนขึ้น ไม่หนีปัญหา แต่เผชิญหน้ากับมัน ในขณะเดียวกันมีนาเรียนรู้ว่าไม่ใช่ทั้งหมดที่ต้องสูญเสีย การตัดสินใจไม่จำเป็นต้องเป็นการทิ้งบางสิ่งเพื่อแลกกับอีกสิ่งหนึ่ง
ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้จบทันทีด้วยคำสัญญาใหญ่ แต่เกิดการเปลี่ยนแปลงทีละน้อย มีการกลับมาหาสัญญาณของกันและกันเสมอเมื่อความผิดพลาดเกิดขึ้น มีการยอมรับว่าอาจมีวันที่เหนื่อยและวันที่ไม่เข้าใจกัน แต่ทุกครั้งที่มีการล้มพวกเขาพยายามลุกขึ้นด้วยกัน
แล้ววันหนึ่งเมื่อมีนาได้รับโทรศัพท์ว่าฝ่ายสตูดิโอพร้อมจะให้เธอไปทำงานต่อระยะยาวในต่างประเทศ ทั้งคู่ต้องนั่งลงอีกครั้งเพื่อคุยเรื่องอนาคต
“ฉันอยากไป” มีนาพูด ใบหน้าเธอเปี่ยมด้วยแววตาที่เป็นของคนมีเป้าหมาย “แต่ฉันไม่อยากให้เราห่างกันจนหมด”
พัทธ์มองไปนอกหน้าต่าง เขาเห็นแสงของเมืองที่ทอดยาวแล้วคิดถึงทางเดินทั้งหลายที่เขาเคยกลัว “ฉันมีข้อเสนอ” เขาพูดอย่างไม่แน่ใจ “ฉันสมัครหลักสูตรระยะสั้นที่นั่นด้วย”
มีนาตกใจจนเกือบจะหัวเราะ “เธอจริงเหรอ”
“ฉันไม่อยากให้เธอไปแล้วฉันอยู่ที่เดิม” เขาตอบเสียงแน่วแน่มากกว่าที่เขาคิดไว้เอง
การตัดสินใจนั้นไม่ได้มาง่าย ๆ หลายคนรอบข้างสงสัย หลายคนบอกว่าเป็นความเสี่ยง แต่สำหรับทั้งคู่ มันคือการขยับที่ต้องใช้ใจมากกว่าคำพูด
เมื่อพัทธ์ได้รับตอบรับจากหลักสูตรและมีนาก็เตรียมตัว ยามสุดท้ายก่อนออกเดินทางเต็มไปด้วยการแพ็กของ การส่งฟิล์มที่อัดไว้ และการเก็บภาพหมู่ที่ไม่มีคำอธิบาย
ที่สนามบิน มีสาวน้อยหนึ่งคนถือกล้องฟิล์มคู่ใจและชายหนุ่มที่ยืนสั่นอยู่แต่วางหัวใจไว้ในมือนิ่ง พวกเขาพยายามพูดคำลาที่ไม่ยาวเกินไปแต่เจือด้วยความหมาย
“ดูแลตัวเอง” มีนาพูด
“เธอก็เหมือนกัน” พัทธ์ตอบ
มือของพวกเขาสัมผัสกันครู่หนึ่ง มันไม่ใช่การลาก่อนที่จบลงด้วยการกอดยาว แต่มันคือการสัญญาที่เรียบง่ายและสมเหตุสมผล
เวลาต่อจากนั้นคือบททดสอบของการรักษาความสัมพันธ์แบบไกล ทั้งการโทรคุยในเวลาต่างเขต การส่งฟิล์มที่เก็บภาพการเดินทาง และการพบกันในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ทำให้ทั้งคู่รู้ว่าระยะทางไม่สามารถลบวิธีการที่พวกเขาเลือกจะดูแลกันได้
ปีแรกที่มีนาต่างประเทศ พัทธ์เก่งขึ้นในการแบ่งเวลา เขาเรียนรู้การจดบันทึกการส่งข้อความสำคัญ และเมื่อมีนามาส่งรูปที่แปลกใหม่ เขาเรียนรู้ที่จะไม่อ่านในความเงียบ แต่โต้ตอบอย่างเป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางของเธอ
มีนามักส่งภาพที่ทำให้พัทธ์หัวเราะและคิดถึงบ้าน รูปของเด็กในตลาด รูปมุมตึกที่แสงส่องเข้า และรูปที่เธอถ่ายตอนฝนปรอย ๆ บนหลังคาเมืองหนึ่งที่ไม่มีชื่อ
เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งคู่ได้เรียนรู้ว่าการรักกันไม่ใช่การจับมือแน่นตลอดเวลา แต่คือการยอมให้กันยืนอยู่ตรงที่ใครคนหนึ่งต้องไปและยังคงเลือกที่จะกลับมาร่วมกันอีกครั้ง
มีนากลับบ้านในวันหนึ่งพร้อมผลงานที่ถูกยอมรับ พัทธ์ยืนรอที่สนามบิน เขาพยายามคุมความตื่นเต้นของตัวเองแต่แก้มแดงขึ้นเมื่อเห็นเธอเดินออกมาพร้อมกระเป๋าและกล้องที่แขวนอยู่บนไหล่
“ยินดีด้วย” เขาพูดก่อนที่เธอจะเปิดปาก
มีนาหัวเราะจนตาเป็นประกาย “ขอบใจที่อดทนมา”
เมื่อพวกเขานั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะอีกครั้ง ตามธรรมดาของสิ่งที่ผ่านมาและสิ่งที่กำลังจะมาถึง พวกเขาคุยกันเรื่องอนาคต พูดถึงการมีงานที่เข้าใจและให้เวลา และพูดถึงการวางแผนเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้ทั้งสองรู้สึกมั่นคง
“เราไม่ได้รู้ทุกอย่าง” พัทธ์พูดขณะหมุนก้อนกรวดเล็ก ๆ ในมือ “แต่ฉันคงไม่อยากให้คนที่ฉันถือว่าคุ้นเคยกลายเป็นคนแปลกหน้า”
มีนามองเขาแล้วยิ้มบาง ๆ “และฉันก็คงไม่อยากให้รูปที่ฉันถ่ายไม่มีคนดู”
พวกเขาหัวเราะกัน ทั้งหัวเราะและเงียบ ไปมาระหว่างการพูดและการฟัง เงียบเป็นส่วนหนึ่งของบทสนทนา ระยะห่างที่เคยกลายเป็นตัวร้ายกลับถูกใช้เป็นพื้นที่ให้ความคิดและความหวังเติบโต
ปีต่อ ๆ มา ทั้งสองสลับกันประคับประคองกันในวันที่เหนื่อย ครองช่วงเวลาที่มีความหมาย และทะเลาะกันด้วยความจริงใจมากขึ้น บทเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ใช่วิธีการปกป้องความรักจากความเปลี่ยนแปลง แต่เป็นการเรียนรู้ที่จะปล่อยให้ตัวเองและอีกฝ่ายได้เป็นตัวเองในขณะที่ยังคงเลือกอยู่ด้วยกัน
ครั้งหนึ่งเมื่อมีนาจัดนิทรรศการภาพชุดที่สะท้อนการเดินทางของเธอ พัทธ์ยืนอยู่ท้ายห้อง เขามองภาพหนึ่งที่มีนาถ่ายเป็นภาพของสะพานและคนเดินข้ามในระยะไกล ทั้งที่ภาพเป็นความเรียบง่าย มันกลับทำให้เขารู้สึกว่าทั้งหมดที่พวกเขาเผชิญมอบความหมาย
ในคืนสุดท้ายก่อนการเปิดนิทรรศการ มีนากุมมือพัทธ์แน่นแล้วพูดว่า “ขอบใจที่อยู่ด้วยกันมา”
พัทธ์มองเธออย่างใกล้ชิด “ขอบใจที่ให้เหตุผลให้ฉันกล้าที่จะบอก และให้ฉันได้เรียนรู้ที่จะไม่หนี”
ไม่มีคำพร่ำพรรณนา ไม่มีบทสาบานยิ่งใหญ่ มีเพียงการแลกเปลี่ยนความจริงใจและการเห็นคุณค่าของความเปราะบางซึ่งกันและกัน นี่คือสิ่งที่ทำให้ภาพทุกภาพของมีนามีเสียงหัวใจที่เต้นอยู่เบื้องหลัง และทำให้การรอคอยของพัทธ์มีความหมาย
หลายปีต่อมา ทั้งสองยังคงเดินด้วยกันอยู่บ้างและห่างกันบ้าง แต่สัญญาที่ไม่เคยถูกเขียนคือตอนที่พวกเขานั่งเงียบ ๆ แล้วมีนาถ่ายรูปพัทธ์ขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วพัทธ์ยื่นมือไปสัมผัสกล้องของเธออย่างอ้อยอิ่ง
ภาพนั้นไม่ได้เป็นบทสรุปของทุกอย่าง แต่เป็นภาพของการยอมรับ การทน และการเติบโต พวกเขาทั้งคู่เรียนรู้ว่าเมื่อรักใครสักคน การทำให้ชีวิตอีกฝ่ายไปได้ดีนั้นคือการรักที่ลึกกว่าคำพูด และการดูแลซึ่งกันและกันไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์ แต่มันต้องสม่ำเสมอ
เมื่อเธอกลับมาจากการเดินทางอีกครั้ง มีนาวางฟิล์มชุดใหม่บนโต๊ะ พัทธ์นั่งลง เปิดดูอย่างใจจดใจจ่อ ภาพแรกคือมุมถนนที่เขาชอบ ภาพที่สองคือถนนที่มีเด็กวิ่งตามลูกบอล ภาพถัด ๆ ไปมีรูปมือที่จับกัน รูปที่เต็มไปด้วยแสง และรูปสุดท้ายคือรูปของเขาที่เธอถ่ายโดยไม่ให้เขารู้
เขาเปิดดูรูปนั้นซ้ำอย่างไม่รู้เบื่อ แล้วหันไปมองมีนา เธอยืนยิ้ม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความทรงจำที่ผ่านการกรองด้วยเลนส์และหัวใจ
“ฉันถ่ายไว้เพราะฉันอยากเก็บสิ่งที่เธอชอบ” เธอพูดอย่างเรียบง่าย
พัทธ์นิ่งแล้วหัวเราะในลำคอ เขาไม่ต้องพูดคำว่าชอบกลับ แต่การกระทำของเธอพูดทุกอย่างที่เขาไม่กล้ารับสารภาพมาเป็นเวลานาน
และในค่ำคืนที่แสงไฟสลัว ความรู้สึกของทั้งคู่ไม่ได้จบลงด้วยคำสัญญาใด ๆ มากไปกว่าการที่พวกเขายังคงเลือกกันในทุกครั้งที่ต้องเลือก พวกเขายังมีข้อผิดพลาด ยังมีความกลัว แต่ก็ยังเลือกที่จะอยู่และเรียนรู้กันและกันต่อไป
เรื่องราวของพัทธ์และมีนาไม่ได้มีฉากจูบยาวเหยียดหรือการสารภาพใหญ่โต มันเป็นการเดินทางที่ค่อย ๆ เก็บความประทับใจผ่านภาพถ่าย การรอคอย การเงียบที่มีความหมาย และการตัดสินใจง่าย ๆ ในวันที่ความกลัวโผล่มา
หากมองกลับไป ภาพหนึ่งภาพอาจไม่บอกทุกอย่าง แต่เมื่อเรียงรายกันเป็นฟิล์ม มันบอกเราว่าคนสองคนที่เคยกลัวแต่เลือกกันก็สามารถทำให้ความรักเติบโตอย่างช้า ๆ งดงาม และจริงใจได้เสมอ
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: รักวัยรุ่น,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,มหาวิทยาลัย,กล้องฟิล์ม,ความฝัน,การเติบโต,ความเงียบ,แอบรัก,ความตัดสินใจ,การให้อภัย
