ฝนตกเป็นสายบาง ๆ ขณะที่รถของอรินแล่นผ่านถนนเลียบชายฝั่ง เมืองที่เธอจากมาในวัยเด็กยังคงรักษาความเงียบไว้แม้พายุจะค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน ท้องฟ้ามีเมฆหนาแต่แสงจากบ้านเรือนยังส่องผ่านผิวน้ำทะเลเป็นเส้นยาวเหมือนฟิล์มที่ถูกโปรเจ็กเตอร์ฉายลงบนจอ เสื้อโค้ตของเธอเปียกชื้นและกลิ่นเกลือผสมกลิ่นฝุ่นโบราณทำให้หัวใจร้าวรานในความคิดถึง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อรินจอดรถหน้าประตูเหล็กม้วนของโรงหนังเก่า ประตูมีสนิมกินขอบและสติกเกอร์โฆษณาภาพยนตร์ในอดีตยังติดอยู่แบบขาด ๆ หน่อย ๆ เธายืนมองหน้าต่างแก้วที่เต็มไปด้วยผงของกาลเวลาและคิดถึงเสียงหัวเราะของพ่อที่เคยบอกว่าโรงหนังคือบ้านหลังที่สอง เสียงฝีเท้าของอรินบนพื้นปูนไม่พูดอะไรนอกจากคำถามที่ลอยอยู่ในอกว่าเธอกลับมาเพื่ออะไร จะเก็บไว้หรือจะปล่อยไป
เมื่อประตูถูกยกขึ้น เสียงบานเหล็กกระทบกันดังเป็นทำนองที่คุ้นเคย กลิ่นของป๊อปคอร์นเก่า ฟิล์มเก่า และไม้เก่าพาเธอถอยกลับไปสู่คืนที่ทุกอย่างชัดเหมือนฉากในภาพยนตร์ พ่อของเธอเคยนั่งที่แถวท้าย ปลดผ้าใบผืนเก่าออกจากจอด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยและหัวเราะกับฉากที่ทำให้คนในโรงสงสัยว่าเขาฟื้นความสุขจากที่ไหน อรินยืนเงียบ ๆ ที่ประตู ฉากนั้นเหมือนภาพนิ่งที่ไม่เคยจาง
“อรินเหรอ” เสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ มาจากมุมมืด เสียงนั้นก้องในหัวเธอจนเธอหันไปทันที ใบหน้าที่ปรากฏอยู่ภายใต้แสงจาง ๆ คือคนที่เธอพยายามไม่คิดถึงมาหลายปี เขาอายุขึ้น เกือบจะเหมือนฟิล์มที่ถูกฉีกและต่อใหม่ หนวดเครารุงรังกว่าเดิมแต่ดวงตายังเหมือนเดิมเหมือนแสงจากโปรเจ็กเตอร์ที่ยังเป็นประกาย “มันนานมากแล้วนะ” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ผสมความอึดอัดและความยินดี
อรินยิ้มโดยอัตโนมัติแต่ยิ้มนั้นมีรสขม เธอยืนห่างออกไปเล็กน้อยเหมือนผู้ชมในตำแหน่งที่ยังไม่พร้อมจะเข้าสู่ฉากสำคัญของหนัง “ฉันกลับมาจัดการเรื่องเอกสารของพ่อ” เธอตอบเสียงเรียบ เธอไม่อยากให้ความรู้สึกพังทลายเปิดเผยตรงหน้าคนที่เคยเป็นทุกสิ่งในวัยหนุ่มของเธอ
เขาก้าวเข้ามา เดินผ่านแผงขายตั๋วเก่า สติกเกอร์กำจัดแมลงยังติดอยู่บนมุมชั้นวาง เขาเอามือทาบที่หน้าผากและถอนหายใจ “ฉันจำกลิ่นนี้ได้เหมือนเดิมเลย” เขาพูด พลางปล่อยให้สายตาไล่เลียทุกมุมของโรงหนัง “จำได้ว่าพ่อตกลงว่าจะให้ฉายหนังฟรีในวันเกิดฉันครั้งหนึ่ง” เขาเลียนเสียงพ่อของเธอและหัวเราะเบา ๆ แต่หัวเราะนั้นไม่ได้ทำให้ความอึดอัดหายไป
“ฉันรู้” อรินตอบเสียงต่ำ ความทรงจำหลายภาพพุ่งเข้ามา ป้ายชื่อโรงหนังที่พ่อทาสีด้วยมือของเขาเอง บัตรหนังที่เธอสะสมตั้งแต่เด็ก กระดาษโน้ตเล็ก ๆ ที่พ่อเขียนบันทึกว่าอย่าลืมซื้อเมล็ดถั่ว และคืนสุดท้ายที่เธอและเขายืนอยู่ข้างหน้าจอคุยกันจนดาวขึ้นเต็มฟ้า ทุกอย่างดูเหมือนจะถูกฉายซ้ำในหัวของเธอ
“ฉันยังฉายหนังอยู่” เขาบอก เหมือนยืนยันตัวเองมากกว่าจะเป็นคำตอบ เขาหยิบกล่องโลหะที่มีเทปอยู่ข้างในมาวางบนเคาน์เตอร์ “ทั้งฟิล์มโบราณ ทั้งดีวีดี และบางครั้งก็ไฟล์ดิจิทัล แต่ฟิล์ม 35 มม. นั่นคือหัวใจของที่นี่” เขาพูดและดวงตาของเขาส่องประกายดุจไฟป่า
อรินมองกล่องที่มือเขาถือเหมือนมองสัญลักษณ์ของอดีต กล่องมีรอยสติ๊กเกอร์ชื่อภาพยนตร์ที่เขียนด้วยลายมือของพ่อ เธอเห็นชื่อตอนหนึ่งที่พ่อชอบเป็นพิเศษแล้วใบหน้าของเธอร้อนขึ้นด้วยความทรงจำ “ฉันมีเวลาสองสัปดาห์” เธอพูด “ฉันต้องจัดการเรื่องเอกสาร ทั้งภาษี ทั้งการขายที่ดิน ฉันอาจขายโรงหนังถ้ามันไม่คุ้มจะซ่อม” เสียงเธอสั่นแซมไปด้วยความกลัวและการตัดสินใจที่หนักหน่วง
เขาพูดช้า ๆ เหมือนคิดก่อนจะพูด “ขายที่นี่เหรอ” เสียงนั้นมีแววไม่เชื่อ “ถ้าพ่อเธอยังอยู่ เขาคงไม่ยอม” อรินไม่ตอบ เขามองไปยังจอหนังที่หยุดนิ่ง ซากของภาพยนตร์เก่ายังติดอยู่บนกล่องโปรเจ็กเตอร์ แสงไฟเล็ก ๆ ริมข้างส่องสะท้อนฝุ่นเป็นประกาย
“ฉันไม่แน่ใจว่าพ่ออยากให้มันอยู่แบบนี้” อรินพูด หลังจากนั้นก็เงียบไปนาน เสียงฝนที่ค่อย ๆ เบาลงกลายเป็นเพื่อนรับฟังที่นิ่งสงบ “ฉันรู้นะว่ามันมีความหมาย แต่ฉันเองก็มีชีวิต ฉันต้องไปต่อ” เธอตั้งใจจะไม่ให้ใครเห็นความไม่แน่นอนภายในใจแต่คำพูดนั้นไม่สามารถปิดกั้นความรู้สึกที่ไหลออกมา
เขายังยืนนิ่ง มองเธอด้วยความเข้าใจที่ยากจะหาในคนทั่วไป
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: โรงหนัง, ความทรงจำ, เมืองชายฝั่ง, ความรักในอดีต, มรดก, ฟิล์ม
