เสียงนกร้องในเช้าวันเสาร์ สายลมอบอุ่นพัดมาเบาๆ ผ่านสวนดอกไม้ที่มีสีสันสดใสในเขตชนบท เด็กหนุ่มชื่อชาติยืนอยู่กลางสวน เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่รายล้อมไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ ที่บานระเรื่อในเขียวขจี ชาติมักจะมาที่นี่เพราะเขาเชื่อว่าถ้ามีดอกไม้บานจะทำให้จิตใจของเขาดีขึ้น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!วันนี้เขาเจอหญิงสาวชื่อว่ามินตา ซึ่งเป็นเจ้าของสวนแห่งนี้ มินตานั่งอยู่ที่ม้านั่งไม้ เก็บดอกไม้อยู่ มีเพียงเสียงหัวเราะกับสายตาที่เต็มไปด้วยความหวานระหว่างกัน ชาติรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดเข้าไปในโลกแห่งความฝัน เขาไม่เคยคิดว่าจะได้พบคนที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงได้เช่นนี้
“เธอชอบดอกไม้นี้ไหม?” ชาติถาม พลางชี้ไปที่ดอกไม้สีฟ้าที่บานอยู่ตรงหน้า มินตาหันมายิ้มด้วยแววตาที่มีชีวิต มีแสงแต่คล้ายจะสะท้อนความลึกซึ้งอะไรบางอย่าง
“ชอบมากค่ะ มันทำให้คนมีความหวัง ทุกครั้งที่มอง” มินตาตอบอย่างจริงใจ พร้อมกับยิ้มและแหย่ไปที่กลีบดอกไม้
ด้วยความนิยมชมชอบทำให้ชาติเริ่มละเลยความกดดันจากครอบครัว เพราะพ่อเขาต้องการให้เขาเรียนต่อในเมืองใหญ่ ขณะที่เขาไม่มีความสนใจในสิ่งนั้น แต่กลับมีความสุขกับการใช้เวลาในสวนดอกไม้แห่งนี้กับมินตา
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ความรักระหว่างชาติและมินตาเริ่มผลิบาน แต่แล้วเรื่องราวกลับมีการเปลี่ยนแปลงเมื่อพ่อตัดสินใจให้เขาไปทำงานที่เมืองหลวง
“พ่อทำแบบนี้ทำไมครับ?” ชาติถาม พ่อเขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน สีหน้าเต็มไปด้วยความเครียด อากาศในห้องร้อนระอุไม่ต่างจากความรู้สึกในใจของชาติ
“เพราะอนาคตของเราสำคัญกว่าความรักที่เด็กๆ คิด” พ่อสรรเสริญเขาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แต่ชาติเพียงนั่งนิ่ง มองไปที่หน้าต่างที่เปิดออกเห็นสวนดอกไม้ที่เขารัก
หลังจากนั้นเจ้าตัวก็เผชิญหน้ากับความจริงของชีวิต มินตาเป็นเหมือนดอกไม้ที่รอวันที่จะได้บานในแสงแดด แต่ตอนนี้เส้นทางของเขาเดินสวนทางออกไปไกล ทั้งคู่จึงต้องแสดงให้เห็นถึงความรักที่แท้จริงว่าจะรอได้มากเพียงใด
ในวันที่ชาติจะต้องเดินทางออกไป มินตายืนอยู่ที่สวนสร้างระยะห่างจากเขา น้ำตามองดาวบนฟ้าที่ส่องสว่าง ราวกับจะบอกเขาว่ารักนี้จะมีวันกลับมา
“บางทีเราอาจจะเป็นดอกไม้ที่กันดารในพื้นที่แห้งแล้ว” มินตาพูดด้วยเสียงอ่อนโยน ขณะที่ชาติได้แต่ยิ้มเศร้า บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงสะอื้นของผู้หญิงที่รักใคร
เมื่อชาติไปแล้ว ความรักระหว่างพวกเขายังคงอยู่เหมือนดอกไม้ที่รอคอยฝนที่จะมาช่วยเขย่าโลกอีกครั้ง แต่เมื่อมันเมืองใหญ่กลับเต็มไปด้วยความกดดันที่มากขึ้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อยๆ เกิดรอยร้าวจนเป็นการจับมือที่เย็นชา
ชั่วขณะที่เขาตัดสินใจว่าจะกลับไปหามินตา ดูเหมือนว่าแสงของดอกไม้มันจะเริ่มสลายไป เขาต้องเลือกสู้หรือถอยหลัง
อย่างไรก็ตาม ในคืนที่เขากลับไปที่สวน ความมืดสลัวได้กลายไปเป็นสีทองจากแสงดาวเต็มท้องฟ้า แต่อย่างไรก็ดี อดีตก็มีความขมขื่นเสมอเมื่อเขาพบว่ามินตาได้ค้นพบโลกใหม่ทำให้เขาต้องรับผิดชอบในความรักที่เขาเพิ่งเข้าใจ
ท้ายที่สุดเขาจึงต้องเลือกระหว่างการเดินต่อไปในโลกใหม่ที่มีตันและความรักที่เขามีอยู่ พระอาทิตย์ตกกระทบกับดอกไม้ที่ยังคงอยู่ในใจของเขา ด้วยความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้เพื่อรักเขจึงระลึกถึงความผูกพันแห่งกันดารกับมินตาให้เกิดใหม่ เขาอาจจะต้องเสี่ยงที่จะเสียบางอย่าง เพื่อรักษาให้ได้บางอย่างซึ่งเป็นชีวิต
ดอกไม้ในใจเขาไม่ใช่เพียงดอกไม้ธรรมดา แต่เป็นตัวแทนของความรักและความหวังที่ไม่มีวันเลือนหาย และนั่นจึงทำให้เขาพร้อมที่จะกลับไปที่ตัวเองตามสไตล์ที่ไม่เหมือนใคร
ความรักของพวกเขายังไม่จบ แข่งกับเวลาที่จำกัดและข้อผูกพันที่รัดแน่น ความรักที่บานสะพรั่งกลางความวุ่นวายย่อมเป็นการเดินทางที่มีจุดหมายเพื่อที่จะไปพบกันใหม่
