ความรักที่ถูกลืม

ในใจกลางกรุงเทพมหานครที่ไม่เคยหลับใหล เสียงรถยนต์วิ่งผ่านไปมา ที่แม่น้ำเจ้าพระยาแสงพระอาทิตย์ตกสะท้อนทำให้ทุกอย่างดูมีชีวิตชีวา คนพลุกพล่าน นักท่องเที่ยวและผู้อยู่อาศัยทุกคนต่างเร่งรีบ แต่ในหมู่ผู้คนเหล่านั้น บนสะพานพระรามแปด มีหญิงสาวนามว่า ‘น้ำ’ ยืนอยู่คนเดียวลมพัดแรงจนเธอต้องยืนหลบเพื่อไม่ให้เยื้อผ้าที่สวมใส่โดนพัดกระจาย เธอมีดวงตาที่เศร้าซึม แต่สีหน้าเรืองเรือง รองรับความเข้มแข็งที่แฝงอยู่ภายใน

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

น้ำมองไปที่แม่น้ำ นึกถึง ‘อาร์ม’ คนรักที่จากไปอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อปีที่แล้ว มีภาพของเขาวิ่งเล่นอยู่ในหัวของเธอ ทั้งคู่เคยมีความฝันที่จะแต่งงานกัน แต่ก็ต้องพบกับความจริงอันโหดร้ายเมื่ออาร์มเกิดอุบัติเหตุจากการทำงานที่อันตราย น้ำกัดฟันแนบกระดาษเขียนถึงอาร์มในใจของเธอ “ทำไมเธอถึงจากไปตรงเวลาอย่างนี้?”

วันเวลาผ่านไป น้ำต้องเผชิญกับการโทรมาของความรักและกระแสชีวิตที่เดินไปข้างหน้า บ้านของเธอกลายเป็นสถานที่เงียบสงบ แต่ในคืนหนึ่งเมื่อกลับจากที่ทำงาน น้ำได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนเก่าที่ชื่อ ‘ตี๋’ ที่เคยเคียงข้างเธอเมื่อตอนมหาวิทยาลัย เขาเสนอให้ไปทานข้าวเพื่อพูดคุยอัปเดตชีวิตและความทรงจำต่าง ๆ สุดท้าย น้ำก็ยอมเรียกว่ามันคือความพยายามที่จะทำให้ตัวเองลืมอาร์ม

วันที่นัดหมายมาถึง น้ำระบุว่า ‘ตี๋’ เป็นคนที่รู้จักเธอดี เขามีกริยาในการพูดที่อบอุ่น ซึ่งทำให้น้ำรู้สึกสบายใจ ในขณะที่พวกเขาหัวเราะและเล่าเรื่องราว ทว่าลึก ๆ ในน้ำยังมีบาดแผลที่ต้องใช้เวลาทำความเข้าใจ เธออาจจะรู้สึกผิดที่ต้องทำให้ตี๋หวัง แต่เมื่อความรู้สึกระหว่างกันเริ่มพัฒนา น้ำกลับกลัวว่าเธอกำลังจะทำให้ตี๋ผิดหวังอีกครั้ง

ตี๋เริ่มมีแรงผลักดันในการเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงของเขาต่อเธอ ในขณะที่น้ำเริ่มตระหนักถึงบทบาทของเขาที่มีต่อชีวิต หลังจากวันนั้น น้ำเริ่มเปิดใจ ไม่เคยคิดว่าความรักหลังจากการสูญเสียจะเป็นอย่างไร แต่ตี๋แสดงให้เธอเห็นว่าความรักสามารถเกิดใหม่ในรูปแบบที่แตกต่างกันได้

สิ่งที่พวกเขาได้รับคือการพัฒนาและการค้นพบความจริงในใจ แต่เมื่อ น้ำมีความสุขในความสัมพันธ์นี้ ถึงกระนั้นความสงสัยและความคิดถึงอาร์มก็ยังคอยส่งเสียงเข้ามาในพูลสมองของเธอ ทำให้เธอต้องตัดสินใจว่าเธอจะให้โอกาสความรักใหม่ หรือจะเก็บความทรงจำที่มีต่ออาร์ม

หนึ่งคืน น้ำจึงตัดสินใจไปที่อพาร์ตเมนต์ของอาร์มเพื่อเยี่ยมชมสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ เดินภายในดูคราบฝุ่นที่เคยเป็นรอยยิ้มแห่งความหวัง แต่กลับพบว่าตนเองนั่นจะขาดความสุขไป

เมื่อเปิดประตูน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว มือเรียวของเธอคว้าของใช้ส่วนตัวของอาร์มขึ้นมาดมกลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมที่เคยอยู่ระหว่างพวกเขา เธอได้ยินเสียงหัวเราะของเขาในความทรงจำ มันทำให้เธอรู้สึกอัดอั้นในใจ สำหรับความรักที่ถูกลืมก็ไม่สามารถเรียกร้องให้เธอเข้าใจได้

วันต่อมา น้ำมีโอกาสไปพบกับอาจารย์คนหนึ่งที่เคยสอนเธอ เขารับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตเธอ อาจารย์บอกกับน้ำว่าสิ่งสำคัญคือการเข้าใจตัวเอง และการเปิดรับสิ่งใหม่กำลังรอเธออยู่ น้ำเริ่มมีแรงผลักดันที่จะก้าวต่อไป เพราะความรักได้สอนให้เธอรู้จักการให้ชีวิต มีมุมมองใหม่โดยไม่ต้องลืมอาร์ม

เมื่อความรักของน้ำและตี๋เริ่มพัฒนาขึ้น น้ำรู้สึกว่าดวงอาทิตย์ของชีวิตเริ่มคืนกลับมา อย่างไรก็ตามตี๋ก็ไม่สามารถกลบเกลื่อนการจากไปของอาร์มได้ เขายังคงอยู่ในใจเธอเสมอ เมื่อถึงจุดสุดท้ายแห่งการเลือก น้ำรู้ว่าความรักไม่ใช่การผิดของการลืม แต่คือการช่วยให้ทุกอย่างอยู่กันไปในความทรงจำจากการรักล่วงหน้า

น้ำยืดอกขึ้น เธอให้ความสำคัญกับอีกหนึ่งหัวใจที่ให้เธอได้เริ่มต้นใหม่ เป้าหมายของน้ำคือการมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน ในขณะที่ความรักที่ถูกลืมจะเป็นส่วนหนึ่งของเธอตลอดไป เธอปล่อยมือจากความทรงจำ ทำให้ตัวเองพร้อมที่จะเปิดรับความรักใหม่ สุดท้าย น้ำพบว่าจริงๆ แล้ว ความรักไม่เคยหายไป มันจะอยู่ในทุกลมหายใจ และพื้นที่ในใจของเธอตลอดไป”