หน้าต่างกระจกบานใหญ่ของสตูดิโอศิลปะถูกไอเย็นหิมะเกาะจับจนขาวขุ่น ภายในห้องมีแสงสว่างมัว ๆ จากหลอดพื้นเก่า อิงดาว วัย 18 ปี หญิงสาวผมสั้นที่มีรอยยิ้มซ่อนความเศร้า เธอยืนวาดบนผืนผ้าใบ ปลายนิ้วสั่นไหวเพราะความหนาว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงกึกกักประตูเปิดเข้ามาอย่างเร่งร้อน ภูผา ชายหนุ่มรูปร่างสูง ใบหน้าหยิ่งยโส ใส่โค้ทยาวคลุมตัว ไว้ทรงผมยุ่ง เขามองอิงดาว ก่อนจะส่งเสียงห้วน ๆ “หนาวนักก็ออกไปข้างนอกสิ ยิ่งอึดอัดกันเข้าไปอีก”
สายตาชลิดา หญิงสาวผมดำปล่อยยาว เชิดหน้ารับกับความเงียบ เธอเพียงยักไหล่และเดินไปหยิบกรอบรูปเก่า โยนให้ภูผา “กลัวความจริงไม่พอหรือไง”
บรรยากาศตึงเครียด เมฆ ชายหนุ่มร่างเล็ก นั่งพิงฝา มองนาฬิกาพลางถอนหายใจ “ข้างนอกพายุเริ่มแรงแล้วนะ เดี๋ยวทุกคนต้องติดที่นี่”
ขณะนั้น วิทย์ ชายหนุ่มสายตาเฉียบขาดผู้เงียบขรึม เปิดสมุดร่างภาพอย่างทุ่มสมาธิ ไม่พูดอะไร อิงดาวจึงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปช้า ๆ เธอปรับเสียงให้อ่อนโยน “วิทย์… อีกสักพักจะหนาวกว่านี้แล้วนะ นายต้องกินข้าว”
“ฉันไม่หิว” เสียงของวิทย์เรียบเฉย ทั้งที่ในดวงตากลับสะท้อนความกังวล
บรรยากาศในห้องเหมือนอัดแน่นด้วยความขัดแย้งซ่อนเร้น เสียงลมสวนกระจกดังวูบวาบ จู่ ๆ ไฟก็วูบดับ ทุกคนเงียบสนิทได้ยินเพียงเสียงหายใจตัวเอง
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!” ภูผาโวย เสียงสะท้อนทั่วห้อง ทุกคนจับจ้องไปที่ประตูด้านนอกที่แง้มอยู่เล็กน้อย
ประตูเปิดแอ๊ด ใครบางคนวิ่งพรวดเข้ามาด้วยร่างเปื้อนหิมะ—ดาวิกา หญิงสาวแปลกหน้ารูปร่างผอม ซุกมือไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ท ร่างสั่นสะท้านด้วยความกลัว
“เขา…อยู่…ในหิมะ” ดาวิกาเสียงสั่น พยายามตั้งหลัก ใบหน้าขาวซีดของเธอสะท้อนแสงไฟหน้าต่างหัวมุม
เมฆพุ่งเข้าไปคว้าแขน “ใคร?”
เธอเงียบ มองทุกคน น้ำตาเล็ดออกมา วินาทีนั้นลมหายใจหยุดนิ่ง อิงดาวชำเลืองภูผา—ความไม่ไว้วางใจแฝงอยู่ในสายตา
“ข้างนอก… มีศพคน…” ดาวิกากลั้นสะอื้น ทันใดนั้นห้องก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง
เสียงลมหอบหิมะกระแทกกระจกอีกครั้ง เงามืดรูปคนนิ่งงันอยู่ตรงหน้าต่าง วิทย์หรี่ตา “มีใครอีกคน…?”
ความหนาวเข้ามาเกาะกินทุกลมหายใจ ทุกคนเบียดตัวกันใกล้เตียงไม้เล็กกลางสตูดิโอ ชลิดานั่งลงข้างอิงดาว พึมพำเบา ๆ “หรือคืนนี้เราจะไม่รอด…”
ภูผาจุดไฟฉายสาดไปที่หน้าต่าง “ใครอยู่ข้างนอก ก็บอกมา!” เสียงเขาสั่นแต่แข็งกร้าว
แสงไฟฉายส่องผ่านละอองหิมะ เงาคนด้านนอกขยับห่างออกไปอย่างช้า ๆ อิงดาวกัดริมฝีปากตัวเอง มือกุมแขนแน่น เธอสบตาวิทย์ “นายเคยกลัวอะไรไหม”
วิทย์หลบตา สูดลมหายใจช้า ๆ “กลัว…เสียทุกอย่าง โดยเฉพาะคนที่ไว้ใจ”
บรรยากาศเงียบ นิ้วมือของแต่ละคนเย็นจนสั่น ทุกคนสูญเสียจุดยืนแตกต่างกันไป เวลาคืบคลานอย่างช้า ๆ
ชลิดาลุกขึ้นเดินไปยังประตูหยิบมีดทำครัว “ถ้าใครคิดจะทำร้าย ฉันจะไม่ยอม” เธอกระซิบเมฆ “นายปิดประตูหน้าต่างให้หมด ฉันจะเฝ้าตรงนี้”
เมฆมองดูเธออย่างลังเล “ชล…ฉันกลัวจริง ๆ”
“ก็ต้องอยู่ให้รอดทุกคน ไม่งั้นคืนนี้คงไม่มีใครจำคืนนี้ได้” ชลิดาชำเลืองภูผา ใบหน้ามีรอยแผลเป็นเก่า ๆ ที่ใคร ๆ พยายามไม่พูดถึง
ขนาดภูผาเองยังยอมรับในความกลัวของตัวเอง “ทุกคน…เคยทำผิดแล้วเสียเพื่อนไหม” เขากระซิบแผ่วเบา ท่ามกลางหิมะเสียงลมหายใจเป็นดั่งบทสารภาพบาป
ดาวิกานั่งซุกตัวกอดเข่า เสียงสบตากับอิงดาว “ความรักไม่เคยผิด แต่บางครั้งเราก็เลือกคนผิด” เธอพูดเสียงเบาพลางมองออกไปที่หิมะ เงาเรือนร่างน่าสงสัยวูบผ่านอีกครั้ง
ไฟฉายสะท้อนภาพรองเท้าคู่หนึ่งตกอยู่หน้าประตูหลัง วิทย์เอื้อมหยิบขึ้นมาส่องดู—และพบคราบเลือดจาง ๆ ทุกคนขยับมุมสายตา ต่างคนต่างหวั่น กลิ่นอายความทรงจำเก่า ๆ ของแต่ละคนจู่โจม
ภายนอกเสียงหิมะตกหนักขึ้นแบบไม่หยุด ภูผาขยับเข้าใกล้ชลิดา กระซิบ “ถึงจะโกรธกันยังไง แต่คืนนี้… เราคงต้องไว้ใจกัน”
“ความลับของเรา ไว้ลงเอยทีหลัง ถ้าวันพรุ่งนี้มาถึง” ชลิดาตอบด้วยเสียงแผ่วปนเหนื่อยล้า
อิงดาวเดินไปหยุดตรงหน้าดาวิกา ล้วงผ้าพันคอตัวเองส่งให้ เธอยิ้มอย่างไม่แน่ใจ
ดาวิกามองเข้าไปในตาของอิงดาว โล่งใจบางอย่างพาดผ่านแววตา “ขอบคุณนะ…ฉัน—” เธอหยุด ไม่ยอมพูดต่อ
เสียงกระแทกประตูหลังดังสนั่น ทุกคนสะดุ้ง อิงดาวกำหมัด วิทย์ลุกพรวดไปคว้าท่อนไม้เตรียมปกป้อง
ภูผาเดินนำออกไปสำรวจข้างประตูอย่างระแวดระวัง เมฆเกาะแขนเขา “อย่า! ถ้ามีใครอยู่ข้างนอก เขาอาจจะรอเราผลักกันเอง”
ความเงียบอึดอัดแบบไร้ทางออก ทุกคนแบ่งกลุ่มนั่งใกล้กันเป็นวงเล็ก ๆ ต่างคนต่างปกป้องความลับของตัวเอง
ไฟฉายในมือภูผากระพริบและดับลงเป็นครั้งที่สอง ภายนอกเงาดำเริ่มเคลื่อนผ่านหน้าต่างอีก
อิงดาวกระซิบกับวิทย์เบา ๆ “นายเคยรักใครจนเสียตัวเองไหม”
วิทย์เมินหน้า ไม่ตอบเพียงกำผ้าของตัวเองแน่น
จู่ ๆ เสียงสูงปรี๊ดกรีดร้องดังจากห้องด้านข้าง ทุกคนสะดุ้ง ภูผารีบคว้าไฟสำรองวิ่งเข้าไปก่อน
ในห้องขวามือ พบนกตัวหนึ่งนอนตาย เลือดจาง ๆ ซึมไปทั่วพื้น ชลิดายืนนิ่ง ใบหน้าซีดขาว
“ใครฆ่า…นก?” ดาวิกาถามเสียงสั่น
“มันบินเข้ามากระจก—ไม่ใช่ฝีมือใครหรอก” ภูผาตอบแต่สายตายังคงระวัง
บรรยากาศตึงขึ้นเรื่อย ๆ อิงดาวนั่งลงข้างๆ วิทย์ “ทุกคนมีอดีตที่ไม่อยากพูดถึงใช่ไหม”
วิทย์พยักหน้า บรรยากาศในห้องดูดซับความลับเอาไว้
“คืนนี้…ไม่มีใครไว้ใจใครเต็มร้อยใช่ไหม” เมฆพูดพลางมองหน้าทุกคน
ทุกคนเงียบ ต่างคนต่างไม่กล้าสบตา เมฆเดินออกมาตรงกลางห้องทั้งที่มือสั่น “แต่ถ้าจะรอด เราต้องเปิดใจ…บอกสิ่งที่กลัวที่สุด”
ภูผาเงยหน้าขึ้น “ฉันกลัวคนทรยศ นักวาดภาพที่ขโมยงานฉันไปนั่นแหละเคยเป็นเพื่อนสนิท มาวันนี้…” เสียงเขาจางลง
ชลิดาขำเย็น ๆ “อย่างน้อยนายก็กล้าบอก ฉันกลัวคนลืมฉัน กลัวไม่มีค่า…”
ดาวิกายิ้มจาง ๆ “ความรักที่ฉันตามหามันหลอกหลอนมาตลอด ฉันกลัวตัวเองจะเป็นคนเดิม”
เมฆสะอึก “กลัวถูกทิ้ง เหมือนคืนพายุหิมะปีนั้น…”
อิงดาวเผลอหลบตา “ฉันเคยโกหกจนเสียเพื่อนรัก ทรมานใจมาถึงตอนนี้” เธอปาดน้ำตาอย่างเงียบ ๆ
วิทย์ถอนหายใจเบา ๆ ในที่สุดก็กระซิบ “กลัวเสียครอบครัว กลัวผิดหวังจากตัวเอง”
คืนดำเนินไปอย่างเชื่องช้า เสียงกระซิบและความรู้สึกเริ่มคลี่คลาย ทุกคนเปิดใจมากขึ้น แต่ยังไม่มีใครกล้าออกนอกประตูนั้น
อยู่ดี ๆ เสียงบางอย่างลากผ่านผนัง ทุกคนหันขวับ เมฆถือมีดแนบอก “มันจะเป็นอะไรกันแน่…”
ภูผาเดินเข้าใกล้ประตู มีวิทย์กับอิงดาวตาม “พร้อมไหม” เขาถามสองคนเบา ๆ
“ไม่…แต่เราต้องรู้ให้ได้” วิทย์ตอบเสียงสั่น
ภูผาผลักประตูหลังออกแบบระวัง ลมหนาวกรูเข้ามากระแทกหน้า ทุกคนถอยกรูเข้ามาในห้อง สีหน้าแทบกลั้นน้ำตา
นอกระเบียงไม้ใต้แสงจันทร์ที่ฝ่าหิมะสีเงิน มีร่างคนล้มคว่ำหน้ากระแทกหิมะ คราบเลือดจาง ๆ นำทางมาแต่ประตู
ดาวิกาตัวสั่น เริ่มร้องไห้ “มันคือใคร…”
ภูผาส่องไฟฉายอย่างแน่น เขาวิ่งลงบันไดเล็ก ๆ ลุยหิมะไป นำหน้าด้วยวิทย์และชลิดา เมฆรั้งอิงดาวไว้ข้างบน
ที่ร่าง ๆ นั้น มีพาสปอร์ตต่างประเทศเปรอะเลือด ภาพบนบัตรคือชายอายุราว 35 อากัปกิริยาบอกชัดว่าไม่ได้หนีเอง
จากนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเขาดังขึ้น ภูผารีบรับสาย เสียงปลายสายต่ำราวกระซิบ “อย่าบอกความลับใครทั้งนั้น ถ้าอยากรอด” แล้วสายก็ตัดไป
อิงดาวหน้าซีด มือสั่น เธอหันไปสบตาเมฆ ต่างคนต่างซ่อนบางสิ่งในแววตา
ชลิดานั่งกับพื้น หายใจแรง ๆ “นี่…มันอะไรกันแน่ ฉันขอความจริง ใครรู้ต้องพูด” น้ำตาของเธอรื้นขอบตา
ทุกคนมองหน้ากันเงียบงัน ไม่มีใครเริ่มก่อน ดาวิกาขยับตัวนิด ๆ “ฉัน…ฉันเคยรู้จักเขา แต่เขาคือ—”
เสียงหิมะหล่นได้ยินถี่และหนักขึ้น ชลิดาคว้าไหล่ดาวิกาเขย่าเบา ๆ “ถ้าเธอรู้อะไร บอกสิ เราไม่อยากตาย!”
ดาวิกาเม้มปาก “เขาเคยเป็นคนรักเก่าฉัน เราทะเลาะกัน เขา…ขู่จะเปิดโปงบางอย่าง ฉันเลยหนี”
ภูผาจ้องดาวิกาตาไม่กระพริบ “เธอฆ่าเขาหรือเปล่า?”
ดาวิกาสั่นศีรษะ น้ำตาไหลพราก “เปล่า…ฉันแค่วิ่งหนี…”
“ใครหนีตามเธอ ยังอาจอยู่ข้างนอกก็ได้” เมฆพูดเสียงเบา ทุกคนย้อนสายตาไปรอบห้อง
ในที่สุดอิงดาวตัดสินใจ “หยุด! ทุกคน! เราต้องเชื่อใจกันคืนเดียว ถ้ายังใช้ความกลัวคุมเรา เราตายหมดแน่”
เงียบอีกครั้ง ก่อนภูผาวางมือบนไหล่วิทย์ “ถ้างั้น…คืนนี้เราต้องจับตาดูกันเอง”
เวลาผ่านไป โถงกลางห้องอัดแน่นด้วยทั้งความอบอุ่นและความหนาวของฤดู ระหว่างรอรุ่งสาง ทุกคนผลัดกันเฝ้าตรวจตรา ไล่นาทีความกลัวและความลับออกไปต่อหน้ากันและกัน
ท้ายที่สุด—แสงแรกแห่งรุ่งอรุณส่องลอดหน้าต่างเข้ามา ละลายไอละอองหิมะ ทุกคนหลับใหลซบกันเป็นวง อิงดาวตื่นขึ้นก่อน เธอเขียนข้อความขอโทษสั้น ๆ ให้เพื่อน “ขอให้อภัยในสิ่งที่ฉันเคยทำ ฉันจะไม่โกหกอีก”
เสียงวิทย์กระซิบข้าง ๆ “ไม่มีใครไร้บาดแผล คืนนี้เราต่างให้อภัยกันแล้ว”
ภูผาชลิดาเมฆและดาวิกายิ้มละมุน ทุกคนลุกขึ้นด้วยแววตาใหม่ แม้ความลับบางอย่างยังฝังอยู่ใต้หิมะรอบ ๆ สตูดิโอ แต่ในใจพวกเขาได้ปล่อยวางและยอมรับความผิดของกันและกันแล้ว
ภาพสุดท้าย ท่ามกลางหิมะสีเงินสว่างกลืนเมือง สตูดิโอศิลปะเปลี่ยนจากคุกใจเป็นบ้านแห่งการให้อภัย
