เสียงร้องจิ๊ดจ๊าดของกระรอกตัวเล็กดังลอดประตูไม้เก่าๆ ของห้อง 202 หอพักชายเก่าแก่สุดโทรมแห่งหนึ่งในมหานครกรุงเทพ เวลาเพิ่งจะใกล้ค่ำ ความวุ่นวายก็มาเยือนแล้ว โรแมน หนุ่มปีสองคณะศิลปกรรมมั่นใจจัดเกินเหตุ กำลังลุกลี้ลุกลนอยู่บนพื้นห้องที่เต็มไปด้วยถุงข้าวกล่องและอุปกรณ์ศิลปะ เขากำลังกุลีกุจอตั้งกล่องรองเท้าที่ดัดแปลงเป็นกรงชั่วคราว กับศรีศักดิ์ เพื่อนร่วมห้องสุดเซอร์ผู้ใช้ชีวิตไม่เคยตรงเวลา และมิ้นท์น้อย เพื่อนข้างห้อง (แต่แอบมาตีเนียนอยู่ห้องนี้ทุกวัน) ซึ่งมีพรสวรรค์พิเศษเรื่องการขี้วิตกกังวลเกินเหตุ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นี่โรแมน จะดีเหรอวะ อาจารย์หอเพิ่งประกาศเองเมื่อวานว่าเจอซากตุ๊กแกเข้าห้องน้ำ ห้ามเลี้ยงอะไรเด็ดขาดเลยนะ” มิ้นท์น้อยพูดจบ มือก็ลูบผมตัวเองรัวๆ ตามนิสัย
“ก็ถ้าไม่มีใครเห็น ก็ไม่มีปัญหาไง!” โรแมนยักไหล่ รอยยิ้มโคตรมั่นใจ ขณะที่ศรีศักดิ์ถอดหูฟังโยนไว้มุมเตียง เหลือบตามองกรงชั่วคราวพลางตบไหล่เพื่อน
“ถ้ากระรอกมันขี้ใส่หนังสือเรียนฉัน แกซักเองนะ” ศรีศักดิ์ว่า
“เอ้า ตัวแค่นี้ไม่น่าเกินฝุ่น!” โรแมนตอบแบบไม่สนใจ ชูโชว์เจ้ากระรอกสีน้ำตาลพุงขาว
ขณะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะไปได้สวย ประตูห้องก็ถูกเคาะแรงๆ โครม!
เสียงนางราตรี แม่บ้านหอพักผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบ ดังแทรกว่า “อย่าเสียงดังนักนะ ห้องข้างล่างมันโทรฟ้อง!” ทุกคนกรอกตาใส่กัน มิ้นท์น้อยกระซิบลากเสียงกลัวๆ ว่า “เห็นไหมว่ายังไม่ถึงห้านาทีเลย ความซวยก็มาแล้ว”
โรแมนหยิบถุงเมล็ดแตงโมเหลือๆ มาแหย่ให้กระรอก เขาตั้งใจไว้แน่วแน่ “ยังไงคืนนี้มันก็ต้องผ่านไปได้ ถ้ากระรอกไม่หนี เราก็รอด!”
แต่ความซวยไม่เคยพูดล่วงหน้า ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ตอนที่พวกเขาหันกลับมา…กล่องที่มีรูระบายอากาศแบบ DIY ก็นอนราบเปล่า กระรอกหาย!
“อ้าว เฮ้ย กระรอกกู!!” เสียงโรแมนพุ่งแบบไม่ต้องซ้อม เสียงลั่นห้อง มิ้นท์น้อยกับศรีศักดิ์ตาเหลือก
“พังละ…” ศรีศักดิ์พึมพำ มิ้นท์น้อยเริ่มตบมือสองข้างติดกันรัวๆ “ต้องโทรแจ้งมั้ยอะ หรือควรเงียบไว้ก่อน หรือควรไล่จับ คือ…จะตายมั้ยวะถ้าโดนแม่บ้านรู้?”
“เงียบสิวะเดี๋ยวใครได้ยิน ใครเดินในหอก็ต้องระแวงไว้ก่อน เอางี้! เราสามคนแบ่งหน้าที่ไปค้นหาก่อน อย่าให้เสียงกระรอกลอดออกไป ให้เสียงเรานี่แหล่ะดังแทน!” โรแมนสบตามิ้นท์น้อยแล้วพยักหน้ากับศรีศักดิ์ ก่อนจะกวาดของในห้องแบบโกลาหล
ทั้งสามเดินตามตามเสียงก๊อกแก๊กที่มีร่องรอยกระรอกตัวน้อย แต่ไปๆ มาๆ พวกเขากลับไปโผล่อยู่ที่ระเบียงห้องข้างๆ ซึ่งเอิงเพื่อนใจกล้าร่างใหญ่กำลังนั่งผ่าขนุนกับแฟนคุณแป้งอยู่
“หาอะไรกันวะแก?” เอิงหรี่ตามองปริศนา
“เอ่อ…โทรศัพท์ตก…ตรงพืชผลตรงนั้นอะ” มิ้นท์น้อยตอบเสียงสั่น ตอบไปตาก็ลอบมองไปใต้โต๊ะ เอิงไม่ติดใจอะไร หันกลับไปหั่นขนุนต่อ แต่คุณแป้งแย้มยิ้มกระซิบ “แปลกๆไหมแก เดี๋ยวนี้เด็ก 202 มีอะไรลับตลอด”
กลุ่ม 202 กลับมาชะโงกหน้าดูที่ระเบียง เพียรตามหาเสียงแปลก แต่แล้วเสียงกรี๊ดจากทางเดินก็ดังขึ้น “ช่วยด้วย! มีอะไรซักอย่างวิ่งตัดหน้า!!”
โรแมนสบตามิ้นท์น้อยกับศรีศักดิ์ แล้วย่องออกไปดู ปรากฏว่าเสียงโหวกเหวกนั้นมาจากต๋อง เพื่อนร่วมชั้นสุดติสต์ที่ขี้ตกใจ ใส่เสื้อแจ็คเก็ตกลับด้านเสมอ ต๋องกำลังเล่าเว่อร์ๆ ว่า “เมื่อกี้มีสัตว์ร้ายหรือไม่ก็ผี วิ่งผ่านฉันไป!”
“สัตว์ร้าย? หรือขนุน?” ศรีศักดิ์ถามกลับนิ่งๆ
“ผมว่าเป็นผีแน่ๆ! สงสัยกระหัง!” ต๋องตอบพร้อมทำหน้าหวาดกลัว ทุกคนส่ายหัวอย่างอ่อนใจ แต่โรแมนพลันปิ๊งไอเดียใหม่
“เดี๋ยวๆ ถ้าเราให้ทุกคนเข้าใจว่านั่นเป็นผีล่ะ ไม่มีใครกล้าจับแน่ ถ้ากระรอกหลุดไปไหน ชาวบ้านก็ได้แต่กลัว ส่วนเราก็หาง่ายขึ้น”
“แล้วถ้าคนกลัวกันทั้งหอ มันจะกลายเป็นหอนรกนะ…” มิ้นท์น้อยกระซิบ
แต่แผนเริ่มต้นขึ้นแล้ว โรแมนเองก็ไม่สนใจหายนะที่รออยู่เบื้องหน้า
กลุ่ม 202 แยกย้ายตามหาโรแมนน้อย (ชื่อกระรอก) แต่อุปสรรคต่างๆ เริ่มซ้อนทับเข้าเรื่อยๆ ทั้งคนลือเรื่องสัตว์ปริศนา แม่บ้านราตรีเริ่มยกตะกร้าซักผ้ามาเดินตรวจ ทั้งยังมีเสียงโทรศัพท์จากป้าอิ่ม ห้อง 205 ที่เคยเลี้ยงแมวสมัยยังเรียนโทรมาด่าครอบจักรวาลว่า “ลูกใครปล่อยงูออกมา!!”
“ทำไมกลายเป็นงูไปได้” ศรีศักดิ์พึมพำ พลางดันกระเป๋ากีฬาใต้เตียง มิ้นท์น้อยมองนาฬิกาแล้วเริ่มเหงื่อแตก เวลาล่วงเข้าสองทุ่มครึ่ง กระรอกก็ยังไม่โผล่มา ทุกคนเริ่มสิ้นหวัง
“นี่ถ้ายังไม่หาเจอ แม่บ้านมาเจอเข้า เราตายแน่!” มิ้นท์น้อยตาแดงๆ
“เดี๋ยวๆ ทุกคนใจเย็น! แผนสอง!” โรแมนประกาศเสียงเข้ม “ปลอมตัวเป็นแม่บ้านไปสืบข่าว ถ้าเค้าจะจับอะไรก็ตาม ก็บอกว่าสัตว์นี่เป็นสัตว์เลี้ยงรุ่นพี่ของอาจารย์หอเอง!”
“แล้วใครจะโดนลากไปฟ้องล่ะถ้าถูกจับได้?” ศรีศักดิ์คิ้วขมวด โรแมนมองแล้วชูมือชี้ตัวเอง “ฉันเอง ตอบแทนโลกด้วยความซวย!”
ทั้งแก๊งเริ่มปลอมตัว โกงชุดแม่บ้านด้วยผ้าขนหนู มิ้นท์น้อยสวมถุงมือยางสองข้าง ส่วนศรีศักดิ์ควบหน้ากากอนามัยแบบปั๊ปเดียวไม่ทันหายใจ ทุกคนย่องออกห้องในสภาพพิเรนทร์ ก่อนจะโดนเอิงและแป้งจับโป๊ะกลางโถง
“นี่แกเล่นอะไรกันเนี่ย วุ่นเข้าไปทุกที” เอิงเอามือเท้าสะเอว แป้งหัวเราะขำน้ำตาเล็ด
“อย่าห่วงเลย พวกเรากำลังช่วยเหลือประชาชน!” โรแมนประกาศเสียงดัง แต่แล้วเสียงกระรอกก็ดังจี๊ดในห้องเก็บของใกล้บันได ทั้งแก๊งพุ่งกรูเข้าไปตามเสียง จนศรีศักดิ์ชนหัวโขกประตูดังโป๊ก
เสียงขำขึ้นมาเบาๆ ก่อนที่ทั้งกลุ่มจะผลัดกันกรู จับกันพัลวัน จนในที่สุด มิ้นท์น้อยก็เจอเจ้ากระรอกหลบอยู่หลังถุงข้าวสาร ถุงหนึ่งหล่นแตกกระจายเป็นสายฝนข้าวสารกลางพื้นห้องน้ำหอพัก
แต่ยังไม่ทันดีใจ เสียงฝีเท้าคุณราตรีก็ดังโป๊กๆ เข้ามาใกล้ ทุกคนตาเหลือกกลัวสุดขีด “ซ่อนกระรอก!”
