เสียงรองเท้าผ้าใบของฟ้ากระแทกกับบันไดไม้เก่าทีละขั้น ขณะที่เธอลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในหอพัก ‘บ้านสราญ’ ใจกลางย่านเมืองเก่าที่ถูกหลงลืม ดวงตาเธอสังเกตประตูเหล็กที่ขึ้นสนิม กำแพงปูนขาวที่ร้าวเป็นสาย ภายในมีกลิ่นไม้เปียกชื้นประหลาด มือหญิงวัยกลางคนยื่นกุญแจเก่า ๆ ให้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อยู่ห้อง 305 นะหนู อยู่ร่วมกับอีกสองคน ชีวิตเด็กมหาลัยก็แบบนี้แหละ” ผู้ดูแลหัวเราะเบา ๆ ฟ้าแทรกตัวเดินขึ้นบันได กระเป๋าลากกลิ้งข้ามรอยแตกของพื้นอย่างระมัดระวัง เธอหยุดหน้าห้อง สูดลมหายใจบาง ๆ เก็บซ่อนความวิตกไว้หลังแววตา ก่อนจะไขกุญแจเข้าไป
ในห้อง 305 มีเพียง ‘ผิง’ เด็กสาวผมสั้น ตาเรียบเฉย กับ ‘เจ’ เด็กชายปีสองผมยาวประบ่า สวมเสื้อฮู้ดหนา แม้ทั้งคู่จะยิ้มแย้ม ‘ผิง’ กลับพูดด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม “ขอแค่ไม่เปิดหน้าต่างฝั่งตะวันตกก็พอ” ฟ้าเลิกคิ้วแต่เก็บไว้ เธอล้มตัวนอนบนเตียงใกล้หน้าต่างนั้น พลางจ้องฝ้าเพดานอย่างคนที่ยังไม่ลงรากกับที่ใหม่
ค่ำวันนั้น จุดไฟของคำถามกลับจุดประกายเมื่อ ‘น้ำค้าง’ หญิงสาวผิวขาวซีดชวนคุย “เธอย้ายมาทีนี่ทำไมล่ะ” ฟ้าตอบช้าด้วยสายตาที่เหมือนมีร่องรอยความเหน็ดเหนื่อย “ปัญหาที่บ้านนิดหน่อย” น้ำค้างยิ้มบาง “ที่นี่เรียกว่าสถานที่พักผ่อนของคนหนีเรื่องราวเก่า ๆ ก็ว่าได้”
เสียงประตูห้องน้ำเปิด ผิงเดินออกมาเช็ดผม เจหมุนเก้าอี้หันหลังให้เหมือนกำลังปกป้องบางอย่างบนโต๊ะเรียนของเขา รอยสะท้อนจากกระจกเก่าในห้องวูบวาบ ฟ้าสังเกตรอยมือจาง ๆ บนกระจกบานนั้น สัมผัสได้บางอย่างเลยขยับเข้าคุยกับเจ
“นายชอบอยู่เงียบ ๆ เหรอ” ฟ้าเอ่ย เจตอบเสียงเบา “บางทีเสียงมันมีมากเกินไปในหัว แต่ในที่เงียบ มันก็…
