เสียงนาฬิกาปลุกของ “ท็อป” ดังลั่นจนปลุกทั้งหอพัก เขาตะโกนบอกกับตัวเองว่า “ต้องทันสอบวันนี้แน่!” พร้อมความมั่นใจอันล้นเหลือ หัวตั้งยุ่ง ตาน็อต ไม่ได้เช็กเอกสารซักแผ่น ส่วน “เวลท์” รูมเมทขี้กังวล สอดส่องนาฬิกาแล้วยกแฟ้มแนบอก “ฟังดี ๆ นะ วันนี้ถ้าเราสาย หมดยุคทองแล้วนะ!” ท็อปยังฮัมเพลง ขยี้ตา หมุนฝาแปรงสีฟันผิดหัวอยู่ครู่หนึ่ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในขณะที่สองห้องตรงข้าม “แจ้ง” นักประดิษฐ์จอมซ่อม (แต่ไม่มีอะไรที่รอดมือเขาไปได้) เดินออกจากห้องอย่างภูมิใจ มือถือไม้กวาดที่ต่อสายไฟเองกับมือกำลังจะเปิดการทดลองชิ้นใหม่ “ไอเป็ด” เพื่อนสาวสายลุยที่เพิ่งกลับจากวิ่งเช้า เข้ามาทัก กลิ่นน้ำยาดับกลิ่นแรงจนแจ้งจาม น้ำมันเครื่องหยดติ๋งจากไม้กวาด แจ้งบ่นว่า “เครื่องนี้จะกู้โลก” ไอเป็ดตัดบท “กู้ห้องน้ำหอให้ได้ก่อนเหอะจ้ะ”
เสียงตึงตังจากห้องสมุดดังมากกว่าปกติในเช้าวันนั้น เพราะ “แซนด์” หัวหน้าห้องผู้รักระเบียบ คิดไปล่วงหน้าเสมอ กำลังสั่งแผนที่ตั้งกัปปะเทศ (ยังไม่มีจริง) ลงบนโต๊ะกลุ่ม เขาพูดด้วยสำเนียงจริงจัง “ถ้าทุกคนแชร์โน้ตกันตรงนี้ เราจะไม่มีใครโดดเดี่ยวอีกต่อไป” แต่อีกสามคนมองงง ๆ จนเงียบ ไอเป็ดส่ายหน้า “พี่จะแชร์หรือจะปกครองประชากรคะ?” ท็อปแอบยิ้ม มองเวลท์หน้าซีดที่ลอบหยิบพารามากินเป็นขนม
จู่ ๆ ท็อปก็ขยิบตา “วันนี้เดี๋ยวผมดูแลแผนเอง ทุกคนแค่มั่นใจไว้ เดี๋ยวเสร็จ!” ไอเป็ดขำ หันหน้านิ่ง ๆ ไปหาของกิน แจ้งเริ่มกังวลเรื่องไม้กวาดไฟฟ้าตัวเองจะไปรบกวนสอบมั้ย เวลท์เหงื่อแตกที่กลัวเกิดอุบัติเหตุจากแผนบ้า ๆ ของเพื่อนวันนี้
ก่อนออกจากหอ ท็อปคว้าแฟ้มผิด (แฟ้มเก่าเต็มไปด้วยบิลค่าน้ำไฟ) แล้วพูดมั่นใจ “พร้อม! ทุกอย่างแผนเป๊ะ!” แซนด์หันมามองแฟ้มแล้วเลิกคิ้ว ไอเป็ดจ้องแต่ไม่พูด ยังคิดถึงกลิ่นในห้องตัวเอง แจ้งเดินลากไม้กวาดไฟฟ้าตามไปติด ๆ เสียงดังแกรก ๆ โดยที่ไม่มีใครถามว่าพาไปทำไม
ถึงมหาวิทยาลัย พวกเขาเจอ “ต้นน้ำ” เพื่อนชายผู้คลั่งรักกับกาแฟ สายชิลที่สุด “สี่คนจะผ่านสอบเนี่ยเหรอ?” เขาแซว แต่ท็อปบอก “เรามีแผน!” แล้วหันไปพยักเพยิดส่งสัญญาณจนแจ้งเริ่มกังวล
ระหว่างทาง ท็อปนำทุกคนวิ่งไปที่ตึกสอบ สะดุดขาตัวเองล้มเบา ๆ (แต่ไม่มีใครขำ) แจ้งรีบดูไม้กวาดไฟฟ้าตัวเองกลัวพัง เวลท์ถามเรื่องแผน ท็อปมั่นใจตอบ “เรื่องเล็ก แผนอัจฉริยะ ทุกคนเดินตาม!”
ปรากฏว่า ท็อปจำห้องสอบผิด ชั้นที่ควรถึงอยู่คนละตึก ไอเป็ดถึงกับนิ่งแล้วบอก “แผนนี้นะเหรอ genius?” ท็อปยังคงมั่นใจไม่ยอมรับผิด แจ้งเริ่มจะคิดว่าทำไมเชื่อคนนี้ด้วย
ระหว่างวิ่งเปลี่ยนตึก แจ้งดันเสียบปลั๊กเปิดไม้กวาดไฟฟ้าไฟฟ้าวิ่งใส่ขาไอเป็ด “ขาเป็ด” จริง ๆ เป็ดร้อง “โอ้ย!” ท็อปหันกลับมาแกล้งทำเนียน ปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินต่อ พวกเขาทั้งหมดต้องวิ่งหลบอาจารย์ระหว่างเดินทางอย่างวุ่นวาย
ในห้องสอบจริง ท็อปหยิบแฟ้มผิด แซนด์เห็นว่าข้อมูลเป็นใบเสร็จค่าอินเทอร์เน็ตกับสูตรโจ๊ก ไอเป็ดเองก้มหน้าหลบหัวเราะ เวลท์หน้าซีด ยกพาราขึ้นมาอีกเม็ด ท็อปกระซิบหาเพื่อน “เอาแผนสำรองมั้ย?” แล้วทำท่าให้สัญญาณกันยุ่งเหยิง
อาจารย์ผู้คุมข้อสอบเดินเข้ามา ทุกคนแข็งทื่อ ท็อปกระซิบ “แกล้งทำเป็นกำลังตอบคำถาม แผนสองคือ…อะแฮ่ม ก๊อปจากความจริง” แจ้งแอบเสียบสายปล่อยไม้กวาดให้วิ่งหนีออกนอกห้อง สร้างความวุ่นวายทั้งห้องสอบ
ฉากต่อเนื่องเกิดอลหม่านในทางเดินขณะไม้กวาดไฟฟ้าวิ่งตามแมวในตึก ไอเป็ดออกล่าไม้กวาด แจ้งกับเวลท์ช่วยไล่จับแผนกู้โลกของเพื่อนจนเกือบพลาดข้อสอบ ต้นน้ำจิบกาแฟดูภาพป่วนอย่างสงบ “นี่แหละเสน่ห์ของรุ่นเรา”
หลังความวุ่นวาย อาจารย์เรียกไปปรับทัศนคติ แจ้งยังบอกไม้กวาดไฟฟ้ายังทดลองอยู่ อาจารย์ถอนใจก่อนแซว “วันหน้าถ้าจะกู้โลก ขอกู้ห้องสอบก่อน” ท็อปรีบยกมือ “รับทราบครับผม!”
ช่วงพักกลางวัน ความพยายามขออภัยด้วยขนมหวาน ทำอาหารแลกข้อสอบลอก และแจ้งชวนทุกคนซ่อมไม้กวาดไฟฟ้ากลางโรงอาหาร ถึงเจอกลุ่มปีหนึ่งทำรายงานแล้วเข้าใจผิดว่าพวกเขาเป็นชมรมวิทยาศาสตร์ลับ ไอเป็ดหลุดพูด “ถึงจะลับก็ไม่ได้ไอเดียขนาดนี้นะคะ…”
สุดท้าย ท็อปด้วยความมั่นเกินเหตุ กระตือรือร้นประกาศจะจัดกิจกรรมรุ่น ส่งแบบสอบถามมั่ว ๆ ให้ทุกคน แซนด์เริ่มขมวดคิ้ว “แบบสอบถามนี้…คือเอาข้อมูลมาอะไรยังไง…” ท็อปยังคงมั่นใจ “สำรวจความสุข!” ต้นน้ำยิ้ม “แต่ไม่มีใครเข้าใจเลยนะ!” แล้วทั้งกลุ่มก็หัวเราะออกมา
เย็นวันนั้น แก๊ง 206 กลับหอแบบเหนื่อยแต่สนุก เวลท์โล่งอกที่รอดสอบไปอีกวัน แจ้งกอดไม้กวาดเหมือนของวิเศษ ไอเป็ดโยนยาดมใส่แจ้ง “เผื่อเครื่องนี้จะทำให้โลกสดชื่นขึ้นบ้างยังไง” แซนด์นั่งจดบันทึก ถึงจะยุ่งเหยิงแต่ทุกคนก็ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม
ก่อนหลับ ท็อปตั้งนาฬิกาปลุกใหม่อีกห้าตัว “พรุ่งนี้ทุกอย่างจะเป๊ะ!” เวลท์เหลือบตาเบื่อ “แล้วพรุ่งนี้จะหอบแฟ้มบิลอะไรอีกล่ะ?” ท็อปตอบ “เดี๋ยวคิดแผนไว้แล้ว!” มุกท้ายคือเสียงแจ้งอุทาน “ไม้กวาดไฟฟ้าฉันเสียบปลั๊กไว้ในห้องสอบ!” ไอเป็ดสวน “นี่ล่ะเหตุผลที่วิทยาศาสตร์ยังแพ้ความโชคร้าย…”
เสียงหัวเราะดังผ่านประตูห้อง 206 คืนอีกคืน ที่ความวุ่นวายไม่เคยจบ แต่หัวใจของมิตรภาพก็แน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน
