เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์ในยามเช้าของเมืองใหญ่ พัดมาเบา ๆ พร้อมกับกลิ่นชาที่หลงเหลือจากร้านกาแฟใกล้เคียง น้อยครั้งที่แดนจะออกมานั่งเล่นที่สนามหญ้าข้างบ้าน แต่วันนี้เขาแอบมองไปที่เลย์ เด็กสาวที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านฝั่งตรงข้าม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เฮ้! เธอ! ออกมาเล่นฟุตบอลกันไหม” แดนตะโกนด้วยเสียงที่ดังขึ้น คิ้วของเขาขมวดอยู่บนหน้าผากขณะที่พยายามเรียกสาวที่อยู่ในบ้าน
เลย์หันมาช้า ๆ พร้อมกับรอยยิ้มขำขัน “ฟุตบอล? อะไรของนาย?”
เขาหัวเราะ ตอบกลับว่า “ไหน ๆ ก็ไม่มีแฟน เดี๋ยวจะชวนเธอเป็นเพื่อน”
เธอมองเขาด้วยความรู้สึกประหลาดแต่ก็ขยับตัวออกมาทันทีหลังจากที่ใจเริ่มเปิดแล้ว เช้าถัดมาที่สนามหญ้า ทั้งหมดเริ่มต้นที่นั่น
ในขณะที่พวกเขาเล่นฟุตบอลกันในสนามหญ้า ความตึงเครียดในชีวิตของแดนภายในบ้านเริ่มแสดงออกมา เขาเก่งกีฬาทุกอย่าง แต่การทำความเข้าใจอารมณ์กับผู้เป็นบิดาที่ไม่เคยเข้าใจเขาทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยว
ส่วนเลย์เองก็กำลังเผชิญความกดดันในครอบครัวที่พ่อกับแม่ไม่เห็นพ้องในเรื่องการเรียน เมื่อคืนนั้นเธอได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทของพวกเขา มันทำให้เธอใช้สนามหญ้าเป็นที่หลบซ่อน
เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งสองเริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้น พวกเขานั่งริมสนามหญ้าเล่นเกมมือถือและกำลังแลกเปลี่ยนความรักในเสียงหัวเราะ แต่ก็ยังมีความรู้สึกกดดันกำกับอยู่ในใจ
อยู่มาวันหนึ่ง แดนได้ยินข่าวจากเพื่อนในกลุ่มว่าครอบครัวของเลย์มีปัญหาใหญ่ ๆ และมันจะส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเธอ ทำให้เขารู้ว่านั่นเป็นเรื่องที่เขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
“ฟังนะถ้าพ่อแม่ฉันเลิกกัน ฉันจะไม่มีเวลาให้กับนาย” เสียงเลย์สั่นเครือขณะที่มองลอดไปยังฟ้าสีเทาที่มืดครื้มในวันนั้น
แดนพยายามโน้มน้าวเธอ เขามีความรู้สึกว่าแม้จะมีปัญหา แต่พวกเขาสามารถอยู่ข้างกันได้ ตลอดหลายเดือนพวกเขาร่วมสร้างความสัมพันธ์แต่ก็สายเกินไป ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อต้องเผชิญกับการแตกแยกระหว่างครอบครัวของเลย์
ในคืนที่เต็มไปด้วยความกดดัน เสียงแห่งความเงียบที่เขาและเธอนั่งอยู่ในสนามหญ้าชาวบ้าน เริ่มต้นบอลที่ตกลงพื้น เสียงฟุตบอลกระทบพื้นแต่ไม่มีใครไปรับได้ มีแต่ความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ตอนนี้พวกเขารู้ตัวว่าต้องทำอย่างไรต่อไป
เหตุการณ์ที่ต้องเผชิญไม่ว่าจะเป็นงานเลี้ยงวันเกิดของแดน คู่แข่งในสนามฟุตบอล หรือเสียงตาทิตย์ที่ไม่มีให้เข้ากับใจของพวกเขา มันเริ่มคลี่คลายไปเรื่อย ๆ ความรักของทั้งสองได้เติบโตอย่างสวยงามในสนามหญ้า
จนกระทั่งวันหนึ่ง เลย์ได้รับโทรศัพท์และไม่สามารถกดรับได้ เวลาผ่านไปกว่า 2 ชั่วโมง เธอตัดสินใจว่าไม่สามารถอยู่ห่างแดนรอได้เลย
วันนั้นแดนตัดสินใจว่าจะพาเลย์ไปซื้อของกินที่ตลาด พวกเขาหัวเราะกับการเลือกซื้อของ และแดนเอ่ยว่า “ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากอยู่กับเธอไปตลอด”
เลย์นำหน้าจากแดน พวกเขาหยุดที่ทางม้าลายเพื่อรอรถ และเสียงรถยนต์บนถนนที่ขับผ่านไป อย่างไรก็ตามพวกเขายังยังยืนนิ่งพร้อมตาสบตากันอยู่
ในที่สุด ทั้งสองโอบกอดกันแน่น ราวกับรู้ว่าอาจจะไม่มีวันเห็นกันอีก แต่เสียงสะดุดจากลูกบอลที่ถูกเตะแรงไปไกลดึงให้พวกเขากลับมาสู่พื้นที่ที่แต่ละคนต้องเผชิญ
แดนเดินหน้าต่อไป แม้จังหวะในหัวใจเขาเริ่มสลาย ในขณะที่เลย์เดินทางกลับบ้านและต้องเผชิญความจริง วิถีแห่งชีวิตที่พวกเขารู้สึกถึงกันเริ่มกลายเป็นความทรงจำ
สุดท้าย ทั้งสองกลับมารามในสนามหญ้าที่เคยมีความสุข แต่ต้องเผชิญสิ่งที่สะสมไว้มาเป็นเวลานาน ความรักที่บอบบาง ความตายของความฝันที่ไม่สามารถย้อนกลับได้
แดนและเลย์รู้ว่าเวลาได้เปลี่ยนพวกเขาไป และแม้ในสนามหญ้าแห่งนี้จะไม่สามารถจดจำว่าเคยอยู่เคียงข้างกัน แต่หัวใจก็ยังเรียกร้องถึงกันได้เสมอ
ท้ายที่สุด พวกเขาเลือกที่จะไปต่อในเส้นทางที่สวยงามของความรักที่เป็นสิ่งเดียวที่สามารถรับรู้ถึงกันอย่างลึกซึ้งที่สุดในสนามหญ้านี้
