แสงสีเทาสะท้อนวูบวาบกับกระจกโค้งขอบหน้าต่างเหนือศีรษะของเด็กชาย ‘เหนือ’ ขณะที่เขาลากขาเดินไปตามระเบียงเหล็กเงียบสงัด เสียงเครื่องกรองอากาศปั่นเบา ๆ ดังแทรกเป็นจังหวะเดียวที่คอยย้ำเตือนถึงการมีชีวิตในสถานีอวกาศร้างอันห่างไกล ไม่มีเสียงใดจากผู้คน มีเพียงร่างของพ่อที่ก้มหน้าก้มตาอ่านบันทึกประจำวัน ไม่มองเขาเลย โลกของเหนือจึงหม่นเทาเสมอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!พ่อวางปากกาเสียงดังเกินจำเป็น “ทำไมยังไม่นอน” เสียงห้วนแผ่วแต่หนัก “อีกหน่อย…ขออ่านอะไรอีกนิด” เหนือตอบ พลางหายใจช้า ๆ เพื่อกลั้นโทสะที่ก่อตัว “อย่าดื้อกับพ่อ” ห้วงเงียบว่างเปล่ากลืนประโยคสุดท้าย ทั้งคู่จ้องหน้ากัน สายตาคนละขั้ว ความเงียบเรียกเอาความเสียใจในอดีตแทรกซึมขึ้นมา
กลางดึก เหนือเอาผ้าห่มคลุมตัวขดอยู่ในมุมห้อง แถวจอคอมด้านมืดเกิดแสงวาบและเสียงกระซิบแปลกประหลาด ราวกับใครสักคนกำลังฝันร้ายอยู่ในผนังเหล็กเย็นเฉียบ เขาขมวดคิ้ว เงี่ยหูฟัง… “ช่วย…ปล่อย…อยู่ในนี้…”
รุ่งเช้า เหนือความกล้าก้าวเข้าไปถามพ่อ “เมื่อคืน…พ่อได้ยินเสียงมั้ย” พ่อเงียบ นัยน์ตาปกปิดบางสิ่ง “พ่อไม่อยากให้เธอเดินเล่นในพื้นที่ห้ามนั่นอีก เข้าใจไหม” เสียงเรียบไร้อารมณ์ แน่นอนว่าฟังดูเหมือนคำเตือนเฉย ๆ แต่ลึก ๆ เหนือรู้ว่าพ่อกลัวบางอย่างเช่นกัน
เหนือเดินสำรวจโซนต้องห้ามในสถานีอวกาศเพียงลำพัง แสงไฟขาวสว่างวาบแลดูน่ากลัว เขาย่องเข้าไปใกล้ตู้เครื่องมือที่มีรอยขีดเขียนด้วยลายมือเหมือนเด็ก เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง “ปล่อย…” มือบาง ๆ สั่นเทาเหนือกล่องเก็บชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ สัมผัสอะไรเย็นเฉียบไหลลามขึ้นแขนพร้อมเสียงลมหายใจหนัก ๆ
ทันใดนั้น แขนใหญ่ของพ่อคว้าเหนือออกจากเงามืด “อย่ามาแถวนี้อีก! ฟังพ่อ!” น้ำเสียงเจือความกังวลถูกปกปิดด้วยความโกรธ “แต่ผมได้ยินเสียง…อะไรอยู่ข้างใน…” เหนืออึ้ง พ่อสั่นศีรษะ ริมฝีปากสั่นระริก
คืนนั้น เสียงแปลกประหลาดกลับมาหนักขึ้น เหนือนอนไม่หลับ ร่างบางเดินออกจากเตียง ด้วยความเมินเฉยต่อความกลัวในอก เขาเดินโซเซไปบนชั้นเหล็ก เสียงกระซิบผสานเสียงครวญครางจนเขาก้าวเท้าแทบไม่ออก พ่อยืนอยู่ที่ทางเดิน ท่ามกลางแสงไฟกะพริบ
แผ่นหลังพ่อดูอ่อนล้า “พ่อก็กลัวเหมือนกันเหรอ” เหนือถามเบา ๆ พ่อเอียงคอ ไม่ตอบ แต่มือใหญ่ดึงเหนือมากอดครั้งแรกนับแต่แม่จากไป น้ำตาของเด็กชายไหลปะปนกับเสียงกระซิบที่ค่อย ๆ สงบลง
วันถัดมา พ่อและเหนือวางแผนเข้าโซนต้องห้ามด้วยกัน เสียงกระซิบพาให้ต้องเดินเรียงกันในความมืดสนิท ทั้งสองพูดกันเบา ๆ “พ่อ ทำไมกลัวอะไรมากขนาดนี้” พ่อก้าวช้า ๆ เหนื่อยหอบ “พ่อกลัวจะเสียเธอ เหมือนที่เสียแม่เธอ”
เสียงในกล่องแรงขึ้น “เธอไม่มีวันเข้าใจ…ผิดเอง…” พ่อชะงัก เหนือเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนพูดขึ้น “ผม…ก็กลัวพ่อหายไปเหมือนกัน” ความเงียบปกคลุม ก่อนที่ทั้งสองจะตัดสินใจเปิดกล่องนั้นพร้อมกัน
ข้างในกล่องคือชิ้นส่วนเครื่องมือเก็บข้อมูลที่พ่อเคยใช้บันทึกเสียงสุดท้ายของแม่ เสียงในนั้นเป็นเพียงภาพหลอนทางใจ ความรู้สึกผิดของพ่อที่ไม่กล้ายอมรับความสูญเสีย และเสียงที่เหนือได้ยินคือเสียงของอดีตที่ยังไม่ได้รับการเยียวยา
ทั้งคู่เงียบอยู่นาน พ่อค่อย ๆ บีบมือเหนือนุ่มนวล “พ่อขอโทษ” น้ำเสียงพร่า ๆ เฟือนน้ำตา เสียงกระซิบจางหายไปในอากาศ อ้อมแขนครั้งแรกแนบแน่นขึ้น เหนือหลับตา ปลดปล่อยสิ่งหนักอึ้งในใจครั้งแรก
เช้ามืด สถานีอวกาศยังคงเงียบงันแต่ความสัมพันธ์สองพ่อลูกเปลี่ยนไป เสียงหัวเราะแผ่วเบาแทนที่เสียงกระซิบเดิม เหนือหยิบเครื่องบันทึกเก่ามาชวนพ่ออัดเสียงบทสนทนาอันแสนธรรมดา พ่อยิ้มเศร้าแต่จริงใจ รอยแผลในหัวใจทั้งสองเริ่มสมาน กลายเป็นแสงสีขาวนวลท่ามกลางเงามืดไร้ดาว
เย็นวันนั้น เหนือนั่งพิงหน้าต่างดูไอสายหมอกละมุนละไมใต้ชั้นบรรยากาศดวงดาวสายหนึ่ง พ่อเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ พูดช้า ๆ ว่า “ทุกครั้งที่เรากลัว บางทีนั่นคือเสียงของอดีต…แต่ตอนนี้เรามีอนาคตด้วยกันแล้ว” เหนือยิ้ม น้ำตาขลับนัยน์ตา มือจับมือพ่อแน่น
ท้ายที่สุด แสงสีเทาแห่งสถานีอวกาศอันมืดมิด… ถูกแต่งแต้มด้วยความเข้าใจและอภัย สองหัวใจที่เคยอยู่ใต้เงามืด ตอนนี้พบทางเดินใหม่ซึ่งไม่เดียวดายอีกต่อไป
