ดวงอาทิตย์ขึ้นเหนือขอบฟ้าของเกาะร้าง เกล็ดแสงแรกที่ส่องลงมาลอดผ่านช่องว่างของต้นไม้ใหญ่ นั่นคือสัญญาณเริ่มต้นของการเดินทางของกลุ่มนักศึกษาเจ็ดคนที่ออกจะตื่นเต้น เสียงหัวเราะดังแว่วมาเมื่อเค้าพยุงกระเป๋าเดินทางไปยังจุดตั้งค่าย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เอาล่ะ พอถึงจุดนี้เราจะตั้งแคมป์กัน” ใบฟ้านำกลุ่มพร้อมรอยยิ้มกว้าง ขณะที่กลุ่มเพื่อนๆก็ช่วยกันกางเต๊นท์ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะดูเหมือนจะถักทอความสนุกและความสุข
แต่อีกด้านของเกาะเป็นประวัติศาสตร์ที่พวกเขายังไม่รู้ เมื่อค่ำลง ทุกคนก็มารวมตัวกันรอบกองไฟ เสียงลมพัดผ่านเปลือกไม้ ทำให้บรรยากาศเงียบสงัดลงไป
“ไม่เคยมีคนอยู่ที่นี่นานหรอก” ชายหนุ่มชื่อพริกพูดขึ้น “ที่นี่มีเรื่องเล่าเยอะ ผีจะหลอกผู้ที่ข้ามไปอยู่นาน” เพื่อนๆหัวเราะ ทำให้บรรยากาศคืนวันเดือนเพ็ญดูสนุกสนานขึ้น
จนกระทั่ง มีเสียงกระทบระหว่างที่พวกเขาคุยกันอยู่ เสียงที่ดูเหมือนสะอื้นช้าๆ จากแนวต้นไม้รอบกองไฟ ไม่มีใครกล้าถาม แต่ใจทุกคนกลับรู้สึกเย็นยะเยือก จนกระทั่ง มอลลี่ เพื่อนสาวที่น่ารักในกลุ่มตัดสินใจเดินไปยังต้นไม้ต้นหนึ่ง
“มอลลี่ กลับมาเถอะ!” ทรงกลด เป็นเพื่อนที่หลีกเลี่ยงที่จะเดินเข้าไปใกล้แต่กลับเรียกขึ้นอย่างไม่มั่นใจ
เธอสั่นศีรษะ พูดว่า
