สายฝนกระหน่ำลงมาราวกับฟ้าจะแตก หอพักหญิงเก่าซึ่งถูกเรียกกันติดปากว่า ‘หอ 4’ ตั้งตระหง่านอยู่ริมสุดของมหาวิทยาลัยชนบท ห้องพักเกือบร้อยห้องของหอหลังนี้เงียบกริบในช่วงปิดเทอม เหลือเพียงนักศึกษาที่ติดกิจกรรมอยู่ไม่กี่คน รวมถึงฝ้าย—นักศึกษาปี 1 ที่เพิ่งย้ายเข้ามาเมื่อวานนี้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ฝ้ายยืนอยู่กลางห้อง 413 สอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง มองดูเงามืดที่เคลื่อนไหวใต้ม่านฝน ดวงตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นอย่างประหลาด ฝ้ายเดินไปเปิดประตู พบแต่น้ำฝนที่หยดเป็นทางยาว ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
เมื่อฝ้ายเดินกลับมาที่เตียง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นด้วยเบอร์ที่ไม่รู้จัก เสียงแผ่วเบาแทบไม่ได้ศัพท์ดังขึ้น “ช่วย…ฉัน…ด้วย” ก่อนที่สายจะตัดไปอย่างกะทันหัน ฝ้ายยืนนิ่ง เสียงฝนข้างนอกดูเงียบขึ้นทันที บรรยากาศในห้องแน่นขนัดไปด้วยความกลัวโดยไร้เหตุผล
รุ่งเช้า ฝ้ายเดินไปพบกับพี่น้ำ เพื่อนร่วมหอที่อยู่ห้อง 415 น้ำเป็นรุ่นพี่ปี 3 ที่นิสัยเงียบขรึม แต่ท่าทางดูใส่ใจคนรอบข้าง ฝ้ายตัดสินใจเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟัง น้ำฟังเงียบๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หอ 4 มันเก่ามากแล้วนะ บางทีสัญญาณโทรศัพท์อาจรวน…อย่าคิดมากเลย” ดวงตาน้ำหลบหลีก ไม่สบสายตาฝ้าย
ในห้องอาหารเช้าของหอพัก เสียงกระซิบของกลุ่มเพื่อนใหม่ดังแว่ว ฝ้ายได้ยินโอปอ — เพื่อนปี 1 ห้องตรงข้าม — กระซิบกับเมย์อย่างวิตก “เมื่อคืนเราก็เหมือนกัน ได้ยินเสียงคนเดินไปมา ทั้งที่ทางเดินควรจะว่างเปล่า” เมย์เม้มปากแน่น ดวงตากวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวง
คืนต่อมา ฝ้ายพยายามข่มตาหลับ แต่แล้วก็ได้ยินเสียงปริศนาอีกครั้ง เสียงกระซิบแผ่วเบาผ่านผนัง “ออกมา…ออกมาสิ…” ฝ้ายลุกขึ้น เปิดประตูแง้มดูที่ทางเดิน พบแต่ความว่างเปล่าแคบแสงไฟสลัวกับกลิ่นเหม็นอับ ฝ้ายหันกลับ แต่พลันเหลือบเห็นเงาดำเคลื่อนไหวผ่านกระจกหน้าต่างห้อง 411 ที่ว่างเปล่า
รุ่งเช้า โอปอหายตัวไปจากห้อง ฝ้ายกับเมย์กระวนกระวายใจไปถามหากับพี่น้ำ น้ำตอบสั้นๆ ว่าโอปออาจกลับบ้านโดยไม่บอกใคร เมย์ร้องไห้เงียบๆ ฝ้ายสังเกตเห็นนิ้วมือของน้ำสั่นเล็กน้อย ในสายตาน้ำเต็มไปด้วยความกดดันลึกลับที่ไม่มีใครเอ่ยถึง
ฝ้ายเริ่มสำรวจรอบหอ 4 ในช่วงบ่าย เธอพบห้องเก็บของเก่าใต้บันไดที่ประตูล็อกสนิท แต่มีรอยขีดเขียนประหลาดบนประตู ไม่มีใครในหอพูดถึงห้องนี้ แม้แต่พี่น้ำก็หลีกเลี่ยงคำถามเกี่ยวกับมัน ฝ้ายจดจำสัญลักษณ์ประหลาดนั้นไว้ในใจ
คืนนั้นฝ้ายได้ยินเสียงฝีเท้าเดินวนรอบห้อง เสียงหยุดที่หน้าประตูของเธอ แล้วมีเสียงเคาะเบาๆ สามครั้ง ฝ้ายไม่กล้าเปิดประตู เมื่อเสียงเงียบไป เธอก็ได้ยินเสียงร้องไห้แผ่วเบาไกลๆ ผ่านผนังห้อง
เช้าวันถัดมา ฝ้ายพบพี่น้ำยืนอยู่ที่ระเบียง สีหน้าหม่นหมอง น้ำเอ่ยขึ้นเสียงเบา “โอปอเคยมาถามเรื่องห้องเก็บของเก่า…เธออาจไปยุ่งกับของที่ไม่ควรยุ่ง” ฝ้ายถามกลับว่า ‘ของ’ อะไร น้ำหยุดคิด “มันเป็นอะไรบางอย่างที่ควรจะถูกลืม…แต่บางคนก็ไม่ยอมลืม”
ฝ้ายกับเมย์ตัดสินใจแอบเข้าไปที่ห้องเก็บของตอนกลางคืน เมื่อเปิดประตูเข้าไป ภายในเต็มไปด้วยกล่องไม้ฝุ่นจับหนาและภาพถ่ายเก่านับสิบใบ ฝ้ายพบรูปถ่ายหมู่หญิงสาวสวมชุดนักศึกษาท่ามกลางบรรยากาศรกเรื้อ ในภาพมีหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนโอปออย่างประหลาด แม้รูปจะดูเก่ากว่าอายุของโอปอหลายสิบปี
เมื่อทั้งสองหันหลังจะออกจากห้อง เสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกประตู ทั้งคู่กลั้นหายใจนานจนเสียงเดินหายไป ฝ้ายรีบปิดประตู เก็บรูปถ่ายติดมือไว้โดยไม่รู้ตัว
ในห้องพัก ฝ้ายสังเกตรูปถ่ายเก่า ใต้รูปมีรอยขีดเขียนชื่อ ‘ชลิตา’ กับปี พ.ศ.2518 เมย์ย้ำกับฝ้ายว่า “โอปอไม่น่ามีญาติชื่อชลิตาหรอก…หรือว่า…” ทั้งสองเงียบงัน ใจเต้นแรงเหมือนได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาในห้อง
คืนต่อมา เสียงโทรศัพท์ของฝ้ายดังอีกครั้ง คราวนี้ปลายสายมีเพียงเสียงหายใจสั่น ๆ สลับกับประโยคแผ่วเบาซ้ำ ๆ “ช่วย…ฉัน…ออกไป…ไม่ได้…” ฝ้ายสะดุ้ง สายตาไปหยุดที่รูป ‘ชลิตา’ รูปนั้นขยับเองเล็กน้อยเหมือนมีลมผ่าน ทั้งที่หน้าต่างปิดสนิท
ฝ้ายแทบไม่ได้นอน เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าประตูห้องของเธอแง้มอยู่เล็กน้อย ทั้งที่เมื่อคืนล็อกอย่างแน่นหนา ของบางชิ้นในห้องถูกย้ายตำแหน่ง ฝ้ายเริ่มหวาดกลัวจนคิดจะย้ายออก แต่เมย์ขอร้องให้เธอช่วยหาคำตอบก่อน เพราะโอปอยังไม่ถูกพบตัว
ระหว่างวัน ฝ้ายแอบไปถามแม่บ้านเก่าประจำหอ แม่บ้านเสียงเบาเหมือนกลัว “มีเด็กเคยหายตัวไปนานมาแล้ว…หอนี้มีคนเก็บเงียบไว้ พอมีใครพูดถึงก็จะมีเรื่องไม่ดีทุกที” ฝ้ายใจเต้นแรง ถามต่อแต่แม่บ้านส่ายหน้าปฏิเสธไม่ยอมเล่าอะไรอีก
คืนนั้นเสียงร้องไห้ดังรบกวนทั้งคืน ฝ้ายฝันเห็นเงาดำเดินผ่านหน้าห้องตนเองหลายรอบ เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบรอยเท้าน้ำแฉะพาดผ่านหน้าประตู เมย์สั่นเทา “เราไม่ควรยุ่งกับของในห้องเก็บของ…ใช่ไหม” ฝ้ายจำใจพยักหน้า
วันต่อมา พี่น้ำมาหาฝ้าย “พวกเธอไปเอารูปอะไรมาใช่ไหม?” น้ำมองรูปถ่ายในมือฝ้ายด้วยสายตาหวาดกลัว น้ำสารภาพว่าเคยได้ยินเสียงกระซิบในหอเหมือนกัน ทุกครั้งที่มีคนหายตัว รูปถ่ายเก่าเหล่านี้จะปรากฏขึ้นมาเสมอ
ฝ้ายจึงชวนเมย์กับน้ำไปสำรวจห้องเก็บของอีกครั้ง ทั้งสามพบกล่องไม้เก่า ๆ อีกกล่องหนึ่ง เมื่อเปิดออก เจอเศษผ้าขาวและกระดาษเขียนด้วยเลือดแห้ง เป็นร่องรอยพิธีกรรมโบราณที่ไม่รู้จบ มีชื่อ ‘ชลิตา’ เขียนซ้ำ ๆ หลายสิบรอบ
ขณะที่ทั้งสามกำลังออกจากห้อง เสียงประตูปิดเองดังปัง พวกเธอร้องลั่นแต่ประตูก็เปิดเองอีกครั้งอย่างไม่คาดคิด ทั้งสามวิ่งออกมาแต่พบว่าทางเดินเปลี่ยนไป เหมือนไม่ใช่ทางเดินเดิมของหอ 4
ในทางเดินที่เงียบงันนั้น เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังสลับกับเสียงกระซิบแว่วมา ฝ้ายเริ่มเข้าใจว่า ‘ชลิตา’ คือใครบางคนที่เคยอยู่หอนี้และหายตัวไปโดยไม่มีใครกล้าพูดถึง พิธีกรรมบางอย่างถูกทำซ้ำเพื่อผูกบางคนไว้กับสถานที่นี้
น้ำสารภาพต่อหน้าฝ้ายกับเมย์ว่า แท้จริงแล้วตนเองเคยเข้าพิธี ‘ลบชื่อ’ กับรุ่นพี่สมัยปี 1 เพื่อจะได้อยู่รอดในหอนี้ เชื่อกันว่าถ้าไม่มีชื่อตัวเองอยู่ในหอ จะไม่ถูก ‘เรียก’ น้ำร่ำไห้ “แต่โอปอ…เขาไม่รู้เรื่องนี้…”
ฝ้ายตัดสินใจเผารูปถ่ายและกระดาษพิธีกรรมทั้งหมดในห้องเก็บของตอนกลางคืน เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังแว่วขึ้นทันทีที่รูปถูกเผา ภาพเงากระพริบไปมาทั่วห้อง เสียงโทรศัพท์ของฝ้ายดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงของโอปอร้องไห้และพูดว่า “ฉัน…ขอโทษ…” ก่อนทุกอย่างจะเงียบงัน
เช้าวันต่อมา หอ 4 กลับมาเงียบเหมือนเดิม ไม่มีใครเห็นโอปออีก ฝ้ายกับเมย์ตัดสินใจย้ายออก พี่น้ำยังคงอยู่ต่อ พร้อมกับความกลัวที่ฝังรากในใจ น้ำเอ่ยเสียงเศร้า “เรื่องของชลิตา…จะไม่มีวันถูกลืม ถ้ายังมีคนจดจำเธออยู่” ฝ้ายมองกลับไปที่หอ 4 ครั้งสุดท้าย ในใจเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีวันได้คำตอบ
ในคืนสุดท้ายก่อนออกจากหอ ฝ้ายได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา “ขอบคุณ…ที่ช่วยฉัน…” ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบงันและมีเพียงเงามืดทอดยาวบนทางเดินเปลี่ยว ไม่มีใครรู้ว่าปีหน้าจะเกิดอะไรขึ้นที่หอ 4—หรือใครจะเป็นคนต่อไป…
