ในห้องขังที่ชื้นแฉะ พื้นและผนังถูกล้างด้วยสีดำสนิท เสียงกระซิบเรียกจากความฝันทำให้ตูมต้องหวนกลับไปยังที่นั่นอีกครั้ง มันเป็นเสียงของหญิงสาวที่เขาเคยเห็นในความฝันที่ตีแผ่ความเป็นจริง กระเบื้องแตกแยกเล็กน้อย และแสงไฟแบบหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบแสดงความไม่มั่นคงของเวลาที่ผ่านไป ในวาระความทุกข์ยากที่ต้องเผชิญ เต็มไปด้วยความวิตกกังวล
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ตูมเป็นนักโทษประหารที่ถูกตัดสินให้ต้องโทษจากการฆาตกรรมอันเศร้าโศก ซึ่งเขายืนยันมาตลอดว่าเขาไม่มีทางเป็นคนที่ก่อเหตุ ในวันที่เขาต้องการให้เรื่องราวของเขาได้รับการเปิดเผย เขากลับถูกทุกคนทอดทิ้ง รวมถึงหมอจิตเวชที่มาเยี่ยมเขาเพียงครั้งเดียวแล้วก็จากไป เขาไม่เหลือใคร นอกจากบรรยากาศอันแห้งแล้งในห้องขังที่เต็มไปด้วยเสียงลมหายใจของเขา
คืนหนึ่งเมื่อเขาฝันเห็นเด็กสาวคนหนึ่งยิ้มให้เขา และในขณะนั้นเตือนเขาถึงโรงเรียนเก่าในหมู่บ้านของเขาที่ถูกทิ้งร้าง เขาตัดสินใจว่าเขาต้องหาทางกลับไปที่นั่น แม้จะรู้ดีว่าจิตแพทย์ที่มักจะเยี่ยมเขาจะพบว่าเขาหัวเราะขบขันหรือเศร้าสร้อยในการที่ว่าเขาคิดผลักดันตนเองออกไปจากที่นี่ แต่นี่เป็นโอกาสเดียวของเขาในการหาความจริงให้แก่ตนเอง
เช้าวันรุ่งขึ้นเขาได้รับความกรุณาจากผู้คุมในห้องขังที่เขาเป็นคนมีธรรมชาติที่ดี พยายามปกป้องเขาจากความรุนแรง เขานำตูมออกจากห้องไว้บนความเอื้ออาทร หากไม่ทำแบบนั้นอาจจะไม่มีวันหลุดพ้นไปจากที่นี่ เขาขยับเท้าไปตามทางเดินที่แออัด เสียงเหล็กสัมผัส เสียพูดคุยและการต่อสู้แค่ว่ามีชีวิตอยู่ที่นี่
การออกจากคุกเป็นช่วงเวลาที่สำคัญของตูม เมื่อมองเห็นแสงแดดส่องผ่านกระจก เขารู้สึกถึงอิสระภาพ ทว่าความกังวลก็ย่อมมากับอิสระนี้ หากเขาต้องย้อนกลับไปเผชิญกับความจริงจากซากที่เขาจำได้ แต่จิตใจของเขายังคงถูกสะกดให้มองหาเด็กสาวจากความฝัน เขาเดินออกมาตั้งคำถามกับเหตุการณ์ในอดีต เพื่อให้เข้าใจแก่นแท้ของความหวังและการข้ามผ่านบาดแผล
ไม้ลัดเลาะไปสู่โรงเรียนที่แตกแยกภายนอก มันมีต้นไม้สูงล้อมรอบเป็นอควาเรียมธรรมชาติ เสียงกรอบปีกของนกที่ข้ามผ่านมาและเสียงหญ้าหรือเอื้อมมือของเขาที่แล้วยังเพิ่มขึ้นในความสับสน กลิ่นของแผ่นดินที่ชื้นจากพายุที่เพิ่งผ่านไป
เขาเห็นเด็กผู้หญิงในระยะไกล ผู้หญิงในชุดชุดนักเรียนที่เปรอะไปด้วยฝุ่น เธอดูมีชีวิตชีวาอยู่ในสภาพแวดล้อมทางประวัติศาสตร์ เขาใกล้เข้าไปและมีลมหายใจอุ่นที่ส่งตรงไปยังแขนของเขา เสียงของเธอสดใสแม้จะสะท้อนเสียงออกมาเบาๆ “ช่วยฉันด้วย…” คำปลอบประโลมทำให้ตูมรู้สึกถึงความรับผิดชอบในใจของเขา
เมื่อกลับไปที่บ้านเดิม เขาเริ่มค้นหาในสิ่งที่เขาไม่มีวันเข้าใจ เขาเก็บความลับหรือปิศาจในตัวเอาไว้ ความจริงข้อนั้นจบไม่สามารถหลบเลี่ยง ถ้าเกิดถางทางให้เหล่าผีที่จมน้ำตายลอยอยู่ การเผชิญหน้ากลับกลายเป็นเรื่องหนักหน่วง
ท่ามกลางความสับสนตูมพบว่าตนเองปลดปล่อยมันออกมาจนกลายเป็นการแก้แค้นในรูปแบบของการช่วยเหลือผู้หญิงที่เขาค้นพบว่าเธอคือเหยื่อหญิงสาวจากอาณาจักรโบราณของครอบครัวซึ่งเขาเคยไม่รู้จัก ความรู้สึกดิบของความรักต้องห้ามเกิดขึ้น ความกลัวและการเอาตัวรอดกำลังจะหายไป เหลือไว้แค่ความต้องการที่จะรักษาสิ่งที่เหลืออยู่ในตอนนี้
แต่การหักเหกลับคืนแตกต่างจากที่คิด ความจริงเกิดขึ้นในเวลาที่ไม่คาดคิด เมื่อถึงจุดที่เขาสร้างประตูหายนะ เขาจำได้ว่าหากเขาเลือกเดินหนีออกไป ก็เหมือนเขาได้ลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้น ไม่มีวันย้อนหลังอีกครั้ง นี่คือการเลือกที่เขาต้องทำเพื่อปกป้องเธอเพียงคนเดียว และการเสี่ยงเป็นเรื่องที่ยินดีจะทำ
คืนนั้นพวกเขามุ่งหน้าสู่ผุกร่อนกลางความมืดที่มีก้านไม้ล้อมรอบ พวกเขามองไปที่ดวงดาวที่ส่องสว่างในบรรยากาศ ตูมรู้ถึงอาการเหงาก่อนที่คำพูดจะเป็นน้ำเสียงที่กระชับกับเด็กสาว ความท้าทายระหว่างมิตรภาพกลับกลายเป็นเงื่อนไขที่เขาต้องรับมือ ตลอดทั้งแห่งนี้ไม่มีใครเคยเห็นความเป็นจริงของมนุษย์เลย แต่ตอนนี้เขาอยากจะถ่ายทอดความจริงให้เธอ
การเผชิญหน้าทางอารมณ์เกิดขึ้นกลางค่ำคืน หวยขยายออกควบคู่ไปกับความไม่แน่นอนในจุดพีคที่การช่วยเหลือจากความลับถูกเปิดเผยความจริง เมื่อวิญญาณเข้าสู่อาณาจักรงานท่ามกลางไม้เนื้อแข็งและกิ่งไม้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด การเลือกระหว่างความรักสุดท้ายหรือการบิดเบือนความจริงกลายเป็นแบบอย่างในความดิบแต่สวยงาม เขาต้องเผชิญทุกอย่างโดยไม่สามารถหายใจได้จนถึงท้ายที่สุด
การต่อสู้ภายในใจใช้ความอ่อนแอในตัวของตูม เขาทนไม่ได้ต่อความสูญเสียเป็นเวลานาน แม้ว่าสิ่งที่เธอฝากไว้ใจดีจะกล่าวว่าพิสูจน์ความรัก “หากโลกหมุนได้ เราจะพบกันได้อีกครั้ง” สิ่งนี้ทำให้เขาจบสิ้นเลือดลึกลับในความรู้สึกของเขา ในที่สุดทั้งสองต้องตัดสินใจว่าจะเลือกสิ่งใดที่จะก้าวหน้าไปสู่อนาคตที่ไม่แน่นอน
ในความเครียด และความมีชีวิต ข้อสรุปเกิดขึ้นในอารมณ์ของเขา ว่าการรอดชีวิตอาจไม่อยู่ในบทบรรยายของเขา แต่การยอมรับในความทรงจำที่ไม่มีวันจางหายออกจากใจเขา
