แสงไฟนีออนสีสันต่างๆ ส่องสว่างกระจายอยู่ทั่วซอยที่เต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่ประจำทางเดิน นักศึกษาอั๋นเดินผ่านซอยลับที่เงียบเหงา ความหวังที่จะเป็นแพทย์ที่ดีไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีนักในขณะนี้ หากแต่การสอบที่กำลังจะมาถึง ทำให้เขาต้องมาที่นี่เพื่อหาความสงบจากความวุ่นวายของการเรียน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เขาหยุดที่ร้านกาแฟเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในมุมสุดของซอย บรรยากาศภายในร้านอบอุ่นด้วยเสียงเพลงบรรเลงแผ่วเบา ประกอบกับกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่ทำให้หัวใจของเขาเริ่มผ่อนคลาย เหลือบมองที่มุมหนึ่งของร้านกลับพบกับครอบครัวที่มีฟัน 5 คนที่นั่งอยู่ร่วมกันพร้อมหน้าพร้อมตา สร้างบรรยากาศที่เขาหมายปองแต่กลับไม่เคยมี
วันนั้นเป็นวันที่เขาได้พบกับมารีน สาวมัธยมที่มีรอยยิ้มสดใสและความฝันอันยิ่งใหญ่ในใจ เธอเพิ่งได้รับทุนเรียนศิลปะที่ประเทศอังกฤษ ลมหายใจแห่งวัยเยาว์และความหวังเริ่มปรากฏในใจของอั๋น ที่จู่ๆ ก็กลายเป็นแรงดึงดูดให้เขาเข้าหาเธอ
“เที่ยวกับฉันวันเสาร์นี้ไหม?” อั๋นถามขณะยืนอยู่หน้าร้านกาแฟ เธอมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากของเธอจะเผยอออกเป็นรอยยิ้ม “ได้สิ! ฉันอยากไปที่ศิลปะตลาด!”
เมื่อวันที่เสาร์มาถึง พวกเขาใช้เวลาทั้งวันในตลาดศิลปะพร้อมเสียงหัวเราะ เสียงดนตรี และกลิ่นอาหารพื้นเมือง สร้างภาพความทรงจำที่ยากจะลืมเลือน แม้ในหัวใจของอั๋นจะมีความรู้สึกสองจิตสองใจกับความฝันในอนาคต แต่เบื้องหน้าเขา ณ ตอนนี้มีแค่มารีนและเสียงหัวใจของเขา
เวลาผ่านไปในอากาศที่สดชื่น พวกเขานั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของตลาด มองดูผู้คนแวะเวียนไปมา มือของมารีนเคลื่อนไหวอย่างมีชีวิตชีวา ขณะพูดถึงฝันของเธอในขณะที่อั๋นแอบมองเธอด้วยความหลงใหล เสียงหัวเราะของพวกเขาดังขึ้นขณะที่มีเด็กตัวน้อยวิ่งเข้ามาในวงสนทนา แล้วจู่ๆ อั๋นก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่มาจากใจ
“เธอทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในฝัน” อั๋นกล่าว ขณะมือของเขาเผลอเก็บเธอไว้ ซึ่งเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน กับความรักที่เริ่มเติบโตภายในใจ
แต่แล้วโชคชะตาก็ไม่ปล่อยให้พวกเขาได้มีความสุขยาวนาน เมื่องานที่เขากังวลเริ่มครอบงำชีวิต ไปจนถึงความกดดันที่ต้องผ่านการสอบให้ได้อย่างดี เขากลับมีเรื่องวุ่นวายเมื่อได้ข่าวว่าครอบครัวของมารีนมีภาระทางการเงินที่หนักหน่วง ความฝันในต่างแดนของเธอก็ต้องหยุดชะงัก
“ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไง” เธอสารภาพขณะร้องไห้ในอ้อมแขนของเขา ความเจ็บปวดในใจของอั๋นเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เขารู้ดีว่าเขาไม่มีพลังที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ในขณะเดียวกันก็ไม่รู้จะหาทางออกยังไง เพียงแค่รู้ว่าต้องอยู่เคียงข้างเธอ
“เราจะไม่ให้เรื่องเงินมาทำลายความฝันของเธอ” เขาให้คำมั่นอย่างหนักแน่น แม้ภายในใจจะความกังวลที่ลึกซึ้ง เขาตัดสินใจทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยให้เธอส่งต่อฝัน
อั๋นใช้เวลาที่เหลือของเขาไปกับการทำงานพิเศษ ตั้งแต่เป็นพนักงานร้านอาหารไปจนถึงการสอนพิเศษให้กับเด็กๆ ยอดเงินที่เก็บได้ก็พอจะช่วยมารีนได้ แต่ความเครียดกลับเข้าครอบงำมากกว่าเมื่อการสอบเข้าชั้นปี 2 กำลังมาเยือน
“เธอเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันอดทน” เขาพูดกับมารีนขณะที่บรรยากาศเคร่งเครียดในห้องสอบ แม้อึดอัด รู้สึกผิดนัก แต่การเลือกซึ่งช่องทางของอนาคตคอยพานพาให้เขาอยู่ห่างไกลจากมารีน ความรักที่เก็บไว้ในใจนั้นเปลี่ยนจากความสุขเป็นความกดดัน
“ถ้าฉันสอบไม่ผ่าน ฉันจะฝากความฝันไว้กับเธอนะ” เขายิ้มออกมาเหมือนว่าไม่เป็นอะไร แต่ความตึงเครียดในกระแสความรักตรงนี้กลับลึกซึ้งยิ่งกว่า
ในวันสอบ อั๋นตัดสินใจว่าเขาจะให้ทุกอย่างทั้งหมดที่มี พร้อมกับพลังใจจากมารีน เขาหวังว่าจะมีพลังพอที่จะก้าวข้ามอุปสรรคทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้า
เมื่อการประกาศผลออกมา ความเงียบในห้องประชุมถูกแทรกขึ้นด้วยเสียงที่โล่งใจและเฮฮา ทุกคนต่างโปรยยิ้มออกมาจนถึงที่นั่งของเขาและเมื่อเห็นว่าเขาผ่านการสอบ ทุกๆ คนจึงเริ่มปรบมือด้วยความดีใจ
“ดีใจจัง!” มารีนกล่าวในความตื่นเต้น ทั้งสองกอดกันอย่างมีความสุข แต่ไม่มีใครสามารถมองเห็นว่ามีเหงื่อในการสอบมากมายที่ถูกกดดัน
ทว่าความจริงก็คือเมื่อเวลาผ่านไปเรื่องราวกลับไม่ง่ายอย่างที่เป็น เมื่ออั๋นรู้ว่าเขาและมารีนย้อนรู้สึกถึงความรู้สึกจนเกิดเป็นความห่างเหิน
อั๋นมองเห็นโลกที่ต้องเลือกสำหรับอนาคต แต่เขารู้ดีว่า ณ ตอนนี้เขาต้องกลับไปดูแลความฝันของตัวเองในขณะที่มารีนกำลังเดินตามหาอนาคตที่แตกต่าง เจ็บแปลบจากการที่เขาไม่หันไปดูเธออีกครั้ง
“เพื่อให้เธอไปตามหาฝันของเธอ” เขาว่าอย่างเศร้าผ่านน้ำตาที่หลั่งออกมา เวลาที่เขาใช้ไปกับการเติบโต ความรู้สึกที่มีเพิ่มทวีความลึกซึ้งมากขึ้น
ในการพบกันครั้งสุดท้าย อั๋นและมารีนแลกคำพูดที่มีความหมายต่างๆ ไม่ใช่แค่ความรัก แต่เป็นความหวังและความฝันซึ่งทำให้พวกเขาต้องมีพลังในการเติบโตอย่างแท้จริง
“เราจะได้เจอกันอีกใช่ไหม?” มารีนถาม ขณะสายตามองอั๋นด้วยความแล้วใจ
“เธออยู่ในความฝันของฉันเสมอ” อั๋นตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ก่อนจะหันหลังเดินไป โดยปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปให้ทุกสิ่งคงอยู่ในความทรงจำ บทเรียนที่ชี้ทางให้กับชีวิต จะไม่มีวันลืมเลือน
ในช่วงจบเรื่อง ทุกคนรวมตัวกันเพื่อทำอาหารที่ตลาดศิลปะ ร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนั้นยังคงมีร่องรอยของความสุขและการมอบกันตลอด ที่ที่ความรักเติบโตขึ้นแม้จะมีการเลือกวิถีในชีวิตที่แตกต่าง
แม้เจ็บปวด แต่ก็มีความหวัง ว่ารักแท้นั้นอยู่เคียงข้าง แม้มีระยะทางที่ยาวไกลจะเข้ามากีดขวาง สำหรับอั๋นและมารีน ความรักจะไม่มีวันหมดไป แค่เราต้องตามหามันต่อไปในชีวิต
