ฤดูร้อนในกรุงเทพฯ ควันจากรถยนต์บนถนนยามเช้าภายในเมืองหลวงแผ่กระจายไปทั่ว ผสมกับเสียงนกที่บินสูงในท้องฟ้า สาวน้อยชื่อ “เมย์” อายุ 24 ปี ยืนอยู่บนทางเท้าหน้าสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน สัมผัสได้ถึงใจที่เต้นแรงกันท่ามกลางผู้คนมากมายในเวลาเร่งรีบ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เธอได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้น เมย์หรี่ตามองข้อความจาก “เต้” เพื่อนสนิทที่เธอแอบชอบมาตลอด เขาเขียนถึงข่าวดีที่เธอรอมานาน—เขาจะเปิดร้านกาแฟเล็กๆ ที่ซอยที่พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันในวัยเด็ก
“ฉันกะว่าจะเปิดร้านกาแฟวันเสาร์นี้ อย่าลืมมานะ!” เต้ข้อความมา
เมย์ตอบกลับด้วยอีโมจีหัวใจ แต่ภายในใจของเธอกลับรู้สึกวูบโหวง ทุกอย่างดูเหมือนจะลงตัว แต่เธอกำลังจะไปฝรั่งเศสในอีกสองสัปดาห์
เมื่อถึงวันเปิดร้าน เมย์มีโอกาสได้ไป เหล่าร้านค้าที่ตั้งอยู่ใกล้กันต่างต้อนรับลูกค้าและเสียงหัวเราะดังอย่างครึกครื้น รวมถึงกลิ่นของกาแฟใหม่ทำให้เธอสุขใจ แต่เมย์ไม่สามารถหนีจากความรู้สึกเสียใจที่เธอกำลังจะจากเต้ไปได้
“ร้านของเธอน่ารักจัง” เมย์ยิ้มให้เต้ขณะนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่า
“อืม ขอบใจเมย์ แต่ฉันชอบที่ได้ทำมันมากกว่านะ” เต้กล่าวด้วยใบหน้าที่มีความสุข
เมย์มองไปที่เขาที่เต็มไปด้วยความหวังและความฝัน เธอจึงรู้สึกว่าเธออาจจะไปฝรั่งเศสโดยไม่มีเต้ โดยไม่ต้องบอกความรู้สึกนี้ออกไป
เรื่องราวดำเนินต่อไป เมย์ได้เห็นเต้เติบโตขึ้น เป็นเจ้าของร้านกาแฟที่สร้างสรรค์ เวลาเธอใช้ที่นั่นทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีบ้านที่อบอุ่น
แต่ทุกครั้งที่ต้องเดินกลับบ้าน เธอรู้สึกถึงความเหงา และในขณะที่เต้เริ่มมีผู้หญิงใหม่เข้าทำงานในร้าน เมย์ตัดสินใจว่าเธอไม่สามารถอยู่ที่นั่นได้อีกต่อไป
เมย์บินไปฝรั่งเศส ด้วยความหวังที่จะหาความฝันใหม่ แต่ความคิดถึงเต้กลับเป็นสิ่งที่เกาะกินใจ เธออยู่ในเมืองที่มีความสวยงาม แต่ความว่างเปล่ากลับแทรกเข้ามาในทุกๆ วัน
เมื่อผ่านไปหนึ่งปี เมย์เดินเรื่อยๆ ในปารีส เธอเห็นร้านกาแฟที่มีคนมากมาย ตอนนั้นเองเธอมีความคิดเห็นว่าถ้าหากเต้อยู่ที่นี่ เขาอาจจะชอบบรรยากาศนี้มาก
ทั้งหมดเกิดขึ้นในวันหนึ่งเมื่อเธอได้รับสายจากเต้ “ฉันคิดถึงเธอนะ การกลับไปดูร้านน่าจะดี”
หัวใจเมย์เต้นรัว แม้จะอยู่ห่างไกลกัน แต่ความรักของพวกเขายังคงสดใส
แต่ทุกสิ่งกลับไม่มีทางง่าย รุ่นพี่สาวของเต้จะดีใจที่จะอยู่กับเขา เมย์เริ่มต้นตั้งคำถามกับตัวเองว่าความรักที่เธอรู้สึกนั้นจะครอบคลุมทุกอย่างได้หรือไม่ ว่าจะก้าวเดินต่อต้องข้ามผ่านอะไร
ในที่สุด เมื่อเจอกันครั้งแรกหลังจากเวลาที่ห่างออกไป เมย์ตัดสินใจที่จะสารภาพความรู้สึกต่อเต้ “ฉันอยากให้เธอรู้ว่าการที่เราห่างกัน ทำให้ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอคือคนที่ฉันต้องการ”
เต้ก็สบตาเมย์กลับด้วยน้ำตา “ฉันก็เหมือนกัน ตั้งแต่วันที่เธอมาเยี่ยมร้าน ฉันรู้สึกไม่เหมือนเดิมแล้ว”
ทั้งสองต้องเผชิญกับความเป็นจริงที่เกินกว่าความรักจะแก้ไขสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้น แต่ไม่มีใครยอมแพ้
“เราค่อยๆ เริ่มกันใหม่ได้ไหม?” เมย์ถาม
“ใช่ แต่เราต้องไปด้วยกัน” เต้ตอบกลับก่อนที่จะยิ้มให้เธอ
แม้จะมีระยะห่าง สิ่งที่พวกเขาผ่านมาพร้อมกันทำให้พวกเขาใกล้ชิดกันมากขึ้น เมย์รู้แล้วว่านี่คือความรักที่เธอพยายามหาตลอด
การเดินทางครั้งต่อไปของทั้งคู่เป็นเหมือนบทเรียนจากการต้องแยกจากกัน แต่ครั้งนี้การเลือกนั้นคือการอยู่ด้วยกันออนไลน์และพบเจอกันอีกในอนาคต พวกเขาตระหนักว่าความรักนั้นไม่ใช่แค่เพียงอยู่ใกล้กัน ความรักเป็นเรื่องของจิตใจที่พร้อมจะห่างกันในระยะไกล
สุดท้าย เมย์เสียใจผู้ที่เคยอยู่กับตัวเองในฝรั่งเศส และเธอที่ลงเอยได้คือต้องการที่จะกลับบ้าน สร้างความรักให้สดใสไปอีกนาน
