เช้าวันหนึ่ง ณ โรงเรียนมัธยมของตน อังคณากำลังยืนอยู่ใต้ต้นมะม่วงใหญ่ เธอมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยสีสันของพระอาทิตย์ขึ้น แสงสะท้อนเข้าตาของเธอ ทำให้รู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่าง เสียงนกน้อยขับขานเพลงเบา ๆ อยู่ไม่ไกล แต่ใจของอังคณากลับยังคงวุ่นวายกับความคิดถึงพ่อที่หายไปใช่มากกว่าสิบปี…
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ทำไมพ่อถึงต้องจากไป?” เธอคิดในใจ ขณะที่ฟังคำพูดของเพื่อน ๆ ที่พูดถึงอนาคตที่สดใส เธอยิ้มแย้ม แต่ในใจนั้นกลับกลับรู้สึกถึงความเหงาและความซึมเศร้า…
หลังจากเลิกเรียน อังคณาเดินกลับบ้านพร้อมกับเพื่อนสนิท ‘นิว’ ซึ่งมักชอบถามเธออยู่เสมอถึงความหวังในอนาคต “ถ้าได้ไปดาวอังคารจริง ๆ เธอจะไปไหม?” นิวพูดขึ้นขำ ๆ อังคณาหัวเราะออกมา “ทำไมจะไม่ล่ะ! แค่อยากรู้ว่าไปถึงแล้วจะเจออะไร”
ค่ำวันนั้น ณ บ้านของอังคณา เธอนั่งเล่นดาวน์โหลดแอปพลิเคชันการสอบเข้าไปยังมหาวิทยาลัยที่ชอบ เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังจากทางไกล เธอเห็นเบอร์โทรที่คุ้นเคย อารมณ์หวานหม่นเข้าครอบงำ “สวัสดีค่ะพ่อ…” อังคณาพูดทักทาย แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ ทำให้ใจเธอห่อเหี่ยว…
ด้วยความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริง เธอตัดสินใจเข้าร่วมโครงการฝึกงานดาวอังคาร ซึ่งจะนำเธอไปสู่การผจญภัยที่ไม่เคยมีใครคาดคิด เจอกับ ‘พีรพัฒน์’ นักวิจัยหนุ่มดีกรีเทพที่เป็นที่เล่าขานหนาหูในสังคม นักวิจัยผู้ชอบทำหน้าที่และปิดบังความรู้สึกตลอดเวลา เขาเป็นคนที่บิดาอังคณาเคยพูดถึงเสมอ…
การเรียนรู้ในโครงการนั้นทั้งยากและง่าย มีรุ่นพี่เป็นที่ปรึกษาให้ และความสัมพันธ์ระหว่างอังคณากับพีรพัฒน์เริ่มพัฒนาอย่างช้า ๆ ทั้งสองมีศักยภาพและความรู้ซึ่งกันและกัน พวกเขายิ้มให้กันเมื่อทำกิจกรรมภาคสนาม อยู่ท่ามกลางอะไรที่มันเรียกว่าธรรมชาติที่ไร้ขอบเขต…
แต่แล้ว ความจริงได้เริ่มเผยตัว ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มพลิกผันเมื่อเหตุมหัศจรรย์เกิดขึ้นในช่วงการทดลองการเดินทาง โดยมีข่าวการหายตัวไปของนักวิจัยมาอีกครั้ง มีการเปิดเผยซึ่งข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับพ่อของอังคณา และพีรพัฒน์ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นั้น…
“ทำไมไม่บอกฉัน?” อังคณาถามด้วยเสียงสั่น เธอรู้สึกทั้งผิดหวังและโกรธเคืองในเวลาเดียวกัน…
พีรพัฒน์บอกว่าเขาไม่สามารถบอก เพราะมันคือการค้นหาทางวิจัย แต่ความรู้สึกภายในใจคือเขายังไม่สามารถเปิดเผยบางสิ่งบางอย่างได้…
ทั้งคู่ต้องทำงานร่วมกันในการสืบหาข้อมูลและแก้ไขความผิดพลาดในโครงการ ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกที่มีต่อกันกลับเติบโตขึ้นเสมอ…
พีรพัฒน์คอยช่วยเติมเต็มอังคณา ไม่ใช่แค่ในด้านวิจัย ยังช่วยในขณะที่เธอรู้สึกถึงซึมเศร้า ทั้งสองหาทางออกเพื่อแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น…
แต่ความจริงไม่สามารถปิดบังได้ เมื่อการทดลองที่เกิดขึ้นจบลง อังคณาก็ได้รู้ว่าพ่อเธอไม่ได้มีชีวิตอยู่ การหายตัวไปเป็นเพียงคำโกหก แต่คำสั่งที่ไปค้นหานั้นกลับสร้างความสำคัญต่ออนาคตของทุกคน…
อังคณาเผชิญกับการตัดสินใจครั้งสำคัญ ที่จะต้องเลือกทางที่ถูกต้องเป็นการพิสูจน์ตัวเอง และปล่อยวางความรักที่โดนดึงเข้ามาในเรื่องมากขึ้น ในท้ายที่สุด…
ในขณะที่อังคณาได้ออกไปที่พอยต์ดูดาวบนยานอวกาศ เธอมองไปที่ดาวที่เต็มไปด้วยแรงบันดาลใจและแรงขับเคลื่อน ว่าความรักและความอดทนในสัจธรรมของชีวิตนั้นไม่ได้จบลงแค่เรื่องราวของเธอ…
“พ่อ… ฉันทำได้แล้ว” เสียงของอังคณาดังออกมาเบา ๆ หวานซึ้งท่ามกลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาวที่เธอเหมาะสมที่สุด…”}}]}જુjson.GRAY_JSON=={
