เสียงแอร์ออฟฟิศหึ่งเบา ๆ แทรกกับเสียงดีดนิ้วที่โต๊ะทำงาน โต๊ะของปลายฝนรกไปด้วยโพสต์อิทหลากสี ส่วนโต๊ะข้าง ๆ นั้นเกลี้ยงเรียบ แฟ้มตั้งเรียงตรง หนีบลายชื่อด้วยระเบียบ เธอมองดูชัยทัตกำลังจัดเอกสารหน้าตาเคร่ง เค้ามีรอยขมวดคิ้วประจำที่ทำให้คนออฟฟิศเข้าใจผิดว่าหงุดหงิด ทั้งที่จริงแค่มุ่งมั่น เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยื่นกระดาษโน้ตไปวางตรงหน้า “ใกล้หมดวันแล้ว นายจะกินอะไรไหม”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ชัยทัตมองโน้ต แล้วยกคิ้วมองเธอ ปากเหมือนจะตอบ แต่เหมือนลังเลเล็กน้อย ก่อนจิ้มกลับ “สลัดไก่ดีไหม?” ทั้งคู่แทบสื่อสารกันด้วยโพสต์อิท และนี่ก็เป็นอีกวันที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยตรง ๆ
ตอนพักกลางวัน ทั้งสองไปนั่งด้วยกันที่โต๊ะเล็กริมหน้าต่าง ปลายฝนเปิดกล่องอาหาร พลางพูดเสียงเบา “นายดูเครียดนะวันนี้ เรื่องเดดไลน์หรือ” เธอดูพยายามวัดใจ ว่าควรถามต่อไหม
ชัยทัตถอนหายใจ เธอสังเกตเห็นมือของเขากำแน่น “เปล่า มัน… แค่คิดอะไรนิดหน่อย นายละ กำลังจะแข่งขันวาดภาพส่งประกวดใช่ไหม”
ปลายฝนหลบสายตา “ยังลังเลน่ะ กลัวจะเสียใจกับตัวเองอีก” เงียบไปชั่วครู่ “เหมือนเมื่อก่อน…”
ชัยทัตเงียบ รู้ดีว่า ‘เมื่อก่อน’ หมายถึงอะไร เมื่อสองปีก่อนปลายฝนเคยพลาดโอกาสสำคัญเพราะความลังเล ทั้งสองคนโตมากับอดีตที่ฝังใจแบบคล้าย ๆ กัน เขาก้มหน้ากินเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร
ช่วงบ่าย ออฟฟิศร้าง ๆ เหลือแค่เสียงแป้นพิมพ์กับแสงแดดล่องลอยบนพื้น ปลายฝนนั่งมองจอค้าง ไม่กล้าเริ่มวาด “ถ้าเธออยากลองอีกครั้ง… ลองดูสิ ฉันจะช่วยนายทุกอย่าง” เสียงชัยทัตเบาดังข้างหลัง
ปลายฝนทำท่าจะแย้งแต่กลับนิ่งไป อะไรในแววตาเขาเหมือนเชื้อเชิญให้กล้ากว่าทุกที เธอแค่พยักหน้ารับ
วันรุ่งขึ้น เพื่อนร่วมงานเริ่มซุบซิบ หลังจากเห็นชัยทัตกับปลายฝนกลับบ้านด้วยกันบ่อยขึ้น รุจน์ เพื่อนร่วมงานสายฮา เดินเข้ามาแซว “นี่ กินข้าวเย็นสองต่อสองบ่อยขนาดนี้ ยังจะบอกว่าไม่ใช่แฟน?”
ปลายฝนหัวเราะกลบ และตอบเร็วปร๋อ “นายอย่าเข้าใจผิดสิ” และหันไปมองชัยทัต ไม่ทันเห็นว่าเขาแอบกัดริมฝีปากตัวเองแน่น
เกิดโปรเจกต์ใหม่แทรกเข้ามาแบบไม่ให้ตั้งตัว เจ้านายให้ชัยทัตเป็นหัวหน้า แล้วให้ปลายฝนเป็นลูกทีมโดยไม่ทันปรึกษา ทั้งสองต้องทำงานคู่กันหนักขึ้น ความกดดันก็เพิ่ม
คืนหนึ่ง ปลายฝนต้องอยู่โอทีคนเดียว เขาเดินไปนั่งด้วย แล้วยื่นน้ำเปล่าให้ “นายโอเคไหม คืนนี้ไปส่งไหม” เสียงของเขาฟังดูห่วงใยแต่ติดขัดแปลกๆ
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว นายรีบกลับเถอะ” ปลายฝนพูดจบก็หันจอไปทางอื่น เหมือนอยากซ่อนอะไรบางอย่าง
ชัยทัตมองมือที่ถือขวดน้ำ เขาเกือบพูดบางอย่างแต่ก็ยั้งใจ เงียบไหลออกจากออฟฟิศด้วยอารมณ์ค้างคา
เช้าวันรุ่งขึ้น ออฟฟิศตึงเครียดกว่าเดิม ปลายฝนดูเงียบผิดปกติ โปรเจกต์เจอปัญหา เจ้านายตำหนิชัยทัต “นายมัวแต่เห็นใจลูกทีม หรือเห็นใจคนเดียว?” เขาไม่มีข้อแก้ตัว เพื่อนร่วมงานก็เริ่มมองสายตาแปลก
หลังเลิกงาน ปลายฝนตามไปที่ป้ายรถเมล์ เธอพยายามเริ่มบทสนทนา “ขอโทษนะ เรื่องวันนี้… ฉันไม่ได้ตั้งใจให้นายเดือดร้อน”
ชัยทัตหัวเราะฝืด ๆ “ไม่เห็นเป็นไร นายน่าจะรู้นี่ว่าฉัน… เอาเถอะ ยังไงงานมันก็เป็นงานอยู่ดี”
ทั้งสองเงียบครู่หนึ่ง เสียงรถเมล์วิ่งผ่านเหมือนจังหวะระหว่างใจปลายฝนกับชัยทัต “ถ้าโปรเจกต์นี้ล้ม ฉันจะลาออก” เธอพูดแผ่ว
“อย่าเพิ่งคิดมาก นายยังมีอะไรต้องทำอีกเยอะ” ชัยทัตหลบตา เหมือนกลัวจะเผลอปล่อยความรู้สึกมากกว่านั้น
คืนวันศุกร์ ฝนตกหนัก ปลายฝนติดอยู่ในออฟฟิศ แชทในโทรศัพท์ขึ้นแจ้งเตือน “อยู่ออฟฟิศใช่ไหม รอด้วย” ผ่านไปไม่นาน ชัยทัตวิ่งฝ่าฝนขึ้นมาหา “นายแน่ใจเหรอว่าจะอยู่คนเดียว ไหนว่ากลัวฟ้าผ่าไง”
เธอเบือนหน้าหนีเหมือนอาย “โตแล้ว มันก็ยังกลัวได้” เสียงหัวเราะแผ่วเบาคั่นช่วงเงียบ ฝนข้างนอกยังตกต่อไป ความรู้สึกบางอย่างในอากาศปะปนกับกลิ่นฝน
ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรมากต่อจากนั้น แค่นั่งข้าง ๆ กัน มือทั้งสองวางบนโต๊ะใกล้จนเกือบสัมผัส
อาทิตย์ถัดมา ปลายฝนเริ่มวาดภาพที่ใช้ประกวด ระหว่างพักก็ส่งให้นายให้ดูทุกขั้น เขาให้คำแนะนำแบบจริงจังแต่แอบชมฝีมือตลอด “ยังสีอ่อนไปหน่อย แต่ชอบเส้นมือเธอจัง” เสียงเขาเบาจนเกือบไม่ได้ยิน
เรื่อยมา งานยิ่งเครียด ทั้งโปรเจกต์และการแข่งขันวาดภาพทำให้ปลายฝนเริ่มหงุดหงิดกับตัวเอง ไรเบื่อ เธอเริ่มห่างเขาบ้าง ไม่ตอบแชท บางวันอ้างว่าป่วยแต่ความจริงแค่ไม่อยากพูดอะไร
จนวันหนึ่ง ชัยทัตถือถ้วยกาแฟมาวางที่โต๊ะแล้วพูดเสียงนิ่ง “นายจะหนีฉันไปไกลแค่ไหนกันแน่”
ปลายฝนสะดุ้ง เธอเหมือนอยากพูดอะไรแต่หาคำไม่ได้ สุดท้ายบอกเพียง “ขอโทษ ฉันกลัว… และเหนื่อย” เธอก้มหน้าหลบสายตา
ชัยทัตกลั้นหายใจ “ฉันไม่รู้ว่านายกำลังกลัวอะไร แต่นายไม่ได้ลำพัง” น้ำเสียงเขาไม่สูงแต่หนัก
เพื่อนออฟฟิศสังเกตทั้งคู่ห่างกันมากขึ้น ใคร ๆ ก็เห็น แม้แต่รุจน์ ยังขยับเข้ามาถาม “พวกนายเป็นอะไรกันแน่ บอกตรง ๆ นะ ช่วงนี้นายดูแย่ทั้งคู่”
ปลายฝนยิ้มเจื่อน “บางทีฉัน… อาจไม่เหมาะกับที่นี่หรอก” เธอถอดใจง่าย ๆ แต่ชัยทัตฟังอยู่ข้างหลัง รู้สึกเหมือนใจเหี่ยว
ประกวดวาดภาพมาถึงวันสุดท้าย ปลายฝนลงสีภาพตอนเช้าก่อนเดดไลน์ มือสั่นนิด ๆ เพราะกังวล เธอเดินไปหาเขาที่ระเบียง “ขออะไรอย่าง…เธอช่วยดูภาพให้หน่อยได้ไหม เธอยังอยากช่วยฉันอยู่หรือเปล่า?”
ชัยทัตเงียบไปนาน ก่อนจะตอบ “ฉันอยากช่วยนาย… มาตลอด”
สายตาทั้งคู่สบกันแบบซื่อตรง เธอส่ายหน้าเบา ๆ “นายมันดีเกินไปสำหรับฉัน… ฉันคงรับความหวังดีแบบนั้นไม่ได้ เสียใจเรื่องเมื่อก่อน ฉันเคยทิ้งฝัน เพราะกลัว วันนี้เลยไม่อยากลากนายให้ต้องเสียอะไรอีก”
ชัยทัตยืนนิ่ง เพื่อไม่ให้เสียงสั่น “ฉันก็เคยตัดสินใจพลาด ฉันเข้าใจดี… แต่ฉันไม่คิดว่าวันนี้เป็นความผิดของนาย นายควรให้โอกาสตัวเอง… และกับฉันด้วย”
ปลายฝนเอื้อมมือไปแตะต้นแขนเขาแล้วชักกลับ เธอเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่ก็นิ่งไป ปล่อยให้เวลานานผ่าน
โปรเจกต์ในออฟฟิศใกล้ปิดจบ ทั้งคู่ต้องประชุมด้วยกันหลายครั้ง แต่ต่างก็เก็บระยะห่างขึ้น ทุกครั้งที่ต้องแบ่งปันไอเดียหรือทำงานคู่ สายตาที่สบกันจะเต็มไปด้วยคำถามและความลังเล
จนมาต่อรอบตัดสินประกวดวาดภาพ ปลายฝนได้รับคัดเลือกเข้ารอบสุดท้าย แต่ด้วยความกดดัน เธอตัดสินใจจะไม่ไปนำเสนอผลงาน ชัยทัตรู้ข่าวนี้จากเพื่อน ๆ
เขาบุกไปหาเธอถึงบ้านแบบไม่บอกล่วงหน้า เธอค่อนข้างตกใจ “ยังไงนายก็ตามมาถึงนี่?”
ชัยทัตตอบทันที “เพราะฉัน… ไม่อยากเห็นนายเสียใจเหมือนเดิมอีกแล้ว!” น้ำตาคลอในเสียง ร่างสูงยืนตรงหน้าประตูบ้านเธอ ฝนพรำ ๆ เหมือนวันที่เขาเคยไปหาออฟฟิศวันนั้น
ปลายฝนร้องไห้ เธอหันหลังให้เขา “ฉันกลัวจริง ๆ กลัวผิดหวังอีก กลัวไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ วันที่ฉันท้อ… นายก็จะหายไปเหมือนคนอื่น”
ชัยทัตกลั้นน้ำตาไว้ “ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่เคยไปไหน… แม้ตอนนายผลักฉันออก ฉันก็ยังรออยู่ข้างนอก ประตูนี้”
เงียบยาว ไม่มีใครกล้าก้าวข้ามเส้นคั้นระหว่างกันจนกระทั่งปลายฝนเดินมาเผชิญหน้า “นายจะไม่ไปใช่ไหม หากฉันล้มเหลวอีกครั้ง”
“ฉันจะอยู่ดูนายล้มตั้งแต่ต้นจนลุก เธอจะล้มกี่ครั้ง ฉันก็จะรอให้ลุก” เสียงเขาสั่นเหมือนต้องใช้พลังใจสุดท้าย
วันประกวด เธอตัดสินใจไปงานนั้นโดยมีเขาอยู่ด้วย เขานั่งฟังเธอพูดบนเวทีข้างภาพวาด น้ำเสียงยังเปราะบางแต่มั่นคงขึ้น “สมัยเด็ก ฉันกลัวความล้มเหลว จนทิ้งบางโอกาสที่สำคัญ แต่วันนี้… ฉันไม่อยากทิ้งโอกาสมีคนแบบเธอในชีวิตอีกแล้ว”
หลังเวที เขายิ้มให้อย่างภูมิใจ ปลายฝนจับมือเขาไว้แน่น “ขอบใจที่อยู่กับฉัน นายไม่ได้เปลี่ยน… แต่ฉันต่างหากที่เปลี่ยนไป”
“นายไม่เหมือนเดิม แต่ก็ดีแล้ว…” ชัยทัตหัวเราะทั้งน้ำตา มือสองข้างสอดประสานกัน ท่ามกลางเสียงผู้คนในห้องประชุม
ความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ เติบโต ผ่านความห่างไกล ความขัดแย้ง และการตัดสินใจผิดซ้ำ จนวันที่ทั้งสองกล้าข้ามอดีตตัวเองมาเรียนรู้รักในวันนี้ โลกข้างนอกดูเหมือนเดิม… แต่สองหัวใจไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
