แสงแดดดาวน้อยส่องลงมาในมหาวิทยาลัยเมื่อหน้าฝนเริ่มเบาบาง วิญญาณแห่งความรักเริ่มฟื้นขึ้นมาแทนที่ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของนักศึกษาเป็นเสียงเฉลี่ยลงในลานกว้าง ริบบิ้นของความสัมพันธ์เริ่มพันกันในความชุลมุนของการใช้ชีวิตวันใหม่ เมื่อแหม่ม นักศึกษาสาวผู้อยากมีชีวิตที่สว่างไสว เดินจับมือกับเบิร์ดหนุ่มเพื่อนในกลุ่มที่มีอดีตแสนเลวร้ายเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่มีความรัก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในขณะที่เพื่อนนักศึกษาคนอื่น ๆ ล้วนเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตการศึกษาของพวกเขา โดยเฉพาะน้ำฝน สาวสวยที่มักมาเย้ายวนใจเบิร์ด และเพื่อนซี้ที่มักจะเสียดสีคำพูดไปเรื่อย ๆ จนแหม่มเริ่มตั้งข้อสงสัยในความรักของเบิร์ด
ทุกคนปริ่มด้วยความสุข ยกเว้นแหม่ม เพราะเธอเริ่มตระหนักว่าอาจมีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลที่เธอมองข้ามไป จนกระทั่งวันหนึ่งเธอไปที่ร้านกาแฟในมหาวิทยาลัยและเผลอได้ยินบทสนทนาระหว่างน้ำฝนกับเบิร์ด การบอกเล่าความลับเกี่ยวกับการนัดหมายที่ไม่ได้บอกเธอ
เสียงกาแฟร้อนที่ถูกดื่มในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความจุใจและรอยยิ้มสามารถกลบเกลื่อนความรู้สึกมึนงงของแหม่มได้สักพัก แต่เมื่อได้ยินคำพูดที่ไปรู้ว่ามันคือความจริงที่เธอไม่อยากเชื่อ เธอรู้สึกเหมือนเพิ่งถูกฟ้าผ่าแล้วได้ยินเสียงที่สะท้อนในใจว่า “มนุษย์คือสิ่งที่โกหกกันเอง”
เธอตัดสินใจที่จะทำความเข้าใจในความสัมพันธ์ที่กดดันนี้มากขึ้น ทั้งตนเองและเบิร์ด ในที่สุดก็ได้พบว่าวิธีการเรียนรู้ที่จะรักใครซักคนอาจต้องใช้ทั้งเวลาและการเสียสละ โดยเฉพาะเมื่อเธอได้เห็นน้ำฝนเริ่มเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของเบิร์ด แต่ก็ยังต้องการที่จะรักษาความรักแห่งความจริงนี้ไว้
แหม่มไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับความรู้สึกนี้ เธอเริ่มเปิดใจให้กับคำถามที่มากมายในใจ ซึ่งนำพาให้ไปยังการประสบผลของเหตุการณ์ที่สร้างปมชีวิตมากมายในตัวตนของเธอ
เมื่อถึงช่วงสอบกลางภาค อารมณ์ภายในใจของทุกคนเริ่มปั่นป่วน ความเครียดและความกดดันทำให้กลุ่มเพื่อนรวมตัวกันเพื่อให้กำลังใจกัน แต่แหม่มกลับรู้สึกแปลกแยกจากกลุ่ม ความคิดถึงระหว่างเก่ากับใหม่ เรื่องของรักซ้อนที่กดดันเราทั้งสองฝ่าย
ในช่วงเวลานั้น ประตูแห่งความรักที่ซ่อนเร้นเริ่มเปิดเผยตัวเองทีละน้อย รอยยิ้มที่หวานยิ่งกว่าตอนแรกเริ่มแสดงออกมาเมื่อขยายเวลานั้นได้กลายเป็นความพังทลาย เพื่อน ๆ เริ่มเข้ามาแทรกแซงการพัฒนาความรู้สึกของแหม่มกับเบิร์ด ความขัดแย้งและความไม่พอใจได้ถูกทิ้งไว้ให้ทุกคนต้องเผชิญกับความจริงที่ไม่อาจหลีกหนี
คำพูดที่ไม่ได้พูดออกไปเริ่มกลับมาทบทวนในแต่ละวัน ต้องรอให้ถึงเวลานั้น บรรยากาศรอบข้างเริ่มทำให้คนรักไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ โดยกระตุ้นให้เบิร์ดและน้ำฝนต้องตัดสินใจเพื่อจะรักษาความรักนี้ไว้หรือไม่
ในตอนท้าย แหม่มได้เรียนรู้ว่าความรักที่แท้จริงไม่ใช่เพียงการปิดบังหรือซ่อนเร้น แต่คือการให้โอกาสกันและกัน โดยแม้ว่าเบิร์ดจะไม่ได้เป็นของเธอเพียงคนเดียว แต่เธอได้มีบทเรียนเรียนรู้เกี่ยวกับการรักตัวเองเมื่อทั้งเบิร์ดและน้ำฝนไม่แข่งขันกันอีกต่อไป
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ใจของเธอเปิดกว้างขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เธอยอมรับว่าความรักที่สวยงามอาจมาในรูปแบบที่ไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา ในที่สุดความรักก็เป็นสิ่งที่ลี้ลับที่ไม่อาจอธิบายได้ ด้วยอารมณ์อันพุ่งพรวดและข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้น
เธอได้เดินออกจากโรงเรียนเต็มไปด้วยความรู้สึกอบอวลที่รู้ว่ามีสิ่งสำคัญนำทางไป และในขณะที่พระอาทิตย์ก็กำลังจะลาลับแดน น้ำตาที่ไหลหล่นก็ตามภาพเบิร์ดกับน้ำฝนเข้าไปในใจ เธอยิ้มให้กับการเริ่มต้นใหม่ ซึ่งสามารถเกิดขึ้นเพราะการเรียนรู้ที่จะรักและเข้าใจทำให้หัวใจของเธอเป็นอิสระอีกครั้ง
