ความสดใสของเช้าวันจันทร์ สายลมพัดผ่านหน้าต่างห้องเรียนที่อยู่ชั้นสามของโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อน ๆ ดังกึกก้อง ขณะที่โจ นักเรียนหนุ่มที่มีความฝันอยากจะเป็นนักเขียนนั่งอยู่มุมห้อง เขามองพิม เพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวาดกลัวที่จะสารภาพความรู้สึกของตัวเอง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!พิมมีรอยยิ้มที่ทำให้โจรู้สึกเหมือนโลกนี้มีแค่พวกเขาสองคน แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ว่ามีบางอย่างที่พิมยังไม่เคยบอกเขา ความลับที่อาจเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเขา
“โจ นายได้อ่านนิยายใหม่ของฉันไหม?” พิมถาม พลางยิ้มให้เขา เจ้าเสน่ห์ของเธอทำให้โจหายใจไม่ทั่วท้อง
“ยังเลย แต่ฉันตั้งใจจะอ่านให้จบ” โจพูดเสียงเบา พร้อมกับยิ้มตอบ พลางคิดในใจว่าตัวเองควรจะสารภาพความรู้สึกไปเลยดีกว่า แต่ความกลัวกลับทำให้เขาเลือกที่จะเงียบ
เมื่อเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เริ่มสั่นคลอนเมื่อโจได้ยินว่าพิมมีปัญหากับครอบครัวและต้องการที่จะย้ายไปอยู่กับป้าของเธอที่ต่างจังหวัด โจรู้สึกเหมือนโลกจะถล่มลงรอบตัว เขาไม่สามารถสูญเสียเธอไปได้
ในคืนหนึ่งที่โจมองดูดาวอยู่บนดาดฟ้าของบ้าน เขาตัดสินใจว่าจะไม่ยอมปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป เขาโทรหาพิมและชวนเธอไปดูหนัง
“ฉันชอบเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน” โจบอกพิมอย่างจริงจังเมื่อพวกเขานั่งอยู่ในโรงหนังเก่า
“ฉันก็เช่นกัน แต่มีบางอย่างที่ฉันต้องบอกนาย” พิมตอบกลับด้วยสีหน้าที่ซีเรียส
แล้วเธอก็เล่าถึงความลับที่เธอเก็บไว้ในใจว่าเธอกำลังจะย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดจริง ๆ และมันทำให้โจรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ขาดหายไป
“ทำไมไม่บอกฉันก่อนหน้านี้?” โจพูดน้ำเสียงสั่นเครือ
พิมน้ำตาคลอเบ้า “ฉันกลัวที่จะบอกให้นายเจ็บปวด”
โจรู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกจากอก เขาจึงตัดสินใจที่จะบอกความรู้สึกของตัวเอง “พิม ฉันรักนาย”
การเปิดเผยความรู้สึกในคืนนั้นทำให้พิมต้องคิดถึงอนาคตของพวกเขา ความรักที่หวานชื่นนั้นกลับต้องมาพบกับทางเลือกที่ยากลำบาก
วันรุ่งขึ้น พิมเดินไปที่ห้องเรียนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่ในใจกลับรู้สึกขุ่นมัว เธอยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับความรักที่เพิ่งเปิดเผยออกมา
ในขณะที่โจพยายามอยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อให้พิมอยู่ต่อ เขาจึงเริ่มเขียนนิยายที่มีตัวละครหลักเป็นพิม เพื่อให้เธอเห็นว่าเขารักเธอมากเพียงใด
เวลาผ่านไป ปัญหาครอบครัวของพิมก็เริ่มหนักขึ้น เธอรู้สึกเครียดและคิดถึงความจำเป็นที่จะต้องย้ายไปอยู่กับป้าของเธอ
โจตัดสินใจที่จะเชิญพิมไปงานเลี้ยงที่โรงเรียน เพื่อให้พวกเขามีเวลาร่วมกันมากขึ้นและช่วยให้พิมเห็นว่าเธอยังมีคนที่รักเธออยู่
ในคืนงานเลี้ยง ทุกคนเต้นรำและเสียงเพลงดังกระหึ่ม โจพยายามที่จะทำให้พิมมีความสุข แต่เมื่อเห็นเธอยิ้มให้กับคนอื่น เขากลับรู้สึกเจ็บปวด
“ถ้าฉันย้ายไป ฉันจะหายไปจากชีวิตนาย” พิมพูดเสียงเบา ขณะที่พวกเขานั่งอยู่มุมหนึ่งของงานเลี้ยง
“ไม่! ฉันจะไม่ให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น” โจพูดอย่างมั่นใจ แต่ในใจเขารู้ว่าเขาอาจจะสูญเสียเธอไปจริง ๆ
ในคืนวันสุดท้ายก่อนที่พิมจะต้องย้าย โจพาพิมไปที่ดาดฟ้าเหมือนครั้งแรก ทั้งสองนั่งมองดาวที่ส่องแสงกระจ่าง
“โจ ฉันรักนาย แต่ฉันต้องไป” พิมพูดน้ำเสียงสั่นเครือ
โจรู้ว่าการยอมรับความจริงในคืนสุดท้ายเป็นสิ่งที่เขาต้องทำ “แค่ในใจนาย ฉันจะอยู่กับนายเสมอ”
พิมยิ้มให้เขาและทั้งสองก็ได้เรียนรู้ว่าความรักนั้นไม่ได้หมายความว่าจะต้องอยู่เคียงข้างกันเสมอไป
เมื่อพิมจากไป โจรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่าง แต่เขาตัดสินใจที่จะใช้ความรู้สึกเหล่านั้นเขียนนิยายของตัวเอง จนกระทั่งวันหนึ่ง พิมกลับมาเพื่อบอกเขาว่าเธอได้อ่านนิยายของเขาและรู้ว่ามันมีเรื่องราวของเธออยู่ในนั้น
“นายเขียนได้ดีมาก” พิมกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ฉันเขียนจากความรู้สึกของฉัน” โจตอบ และในที่สุดพวกเขาได้เรียนรู้ว่า ความรักที่แท้จริงคือการสนับสนุนกันและกัน แม้จะอยู่ห่างไกล
เรื่องราวของโจและพิมจึงดำเนินต่อไปในแบบที่พวกเขาเลือก หนึ่งในความรักที่ไม่มีวันจางหายไป แม้ต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเอง
