ในเมืองกรุงเทพฯ ที่เสียงดนตรีบรรเลงอยู่ทุกมุม สองคนหนุ่มสาวกำลังเดินสวนกันที่สี่แยกนครินทร์ หนึ่งในนั้นคือ “โฟล์ค” ชายหนุ่มที่พยายามตามหาความฝันในการเป็นนักดนตรี ในขณะที่อีกคนคือ “นุ่น” สาวนักเรียนที่เพิ่งหันมาสนใจการเล่นกีตาร์เพื่อหนีจากความกดดันของการเรียน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โฟล์ครับหน้าที่ร้องเพลงเล่นดนตรีที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ในช่วงเย็น เขามีความใฝ่ฝันที่จะบันทึกอัลบั้มเพลงของตัวเอง แม้จะรู้ว่าชีวิตนี้มีความไม่แน่นอน นั่นยังไม่หยุดเขาให้มุ่งมั่น
ในคืนหนึ่งขณะที่โฟล์คกำลังเล่นเพลงรักเก่า ๆ อยู่นั้น เขาเห็นนุ่นนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน เธอกำลังฟังเสียงเพลงอย่างทุ่มเท และแววตาของเธอก็บ่งบอกถึงความฝันที่ยังไม่ถูกค้นพบ
“เฮ้…” โฟล์คกล่าวหลังจากจบเพลงและเดินเข้ามาหานุ่น “ชอบเพลงเหรอ?”
“ค่ะ… เพลงนี้เพราะมาก” นุ่นตอบ โดยที่หัวใจเต้นแรงขึ้นกับคำพูดของเขา การสนทนาของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้น และมันเปลี่ยนแปลงเส้นทางชีวิตของพวกเขาอย่างไม่คาดคิด
อย่างไรก็ตาม นุ่นมีความกลัวที่ฝังลึกในจิตใจของเธอ นั่นคือความกลัวที่จะล้มเหลว ในขณะที่โฟล์คมีปัญหาทางการเงินที่กดดันเขาตลอดเวลา สถานการณ์เหล่านี้ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาต้องเผชิญกับความขัดแย้งเรื่อยมา
หลังจากผ่านไปหลายสัปดาห์ นุ่นเริ่มที่จะรู้สึกอยากแสดงความรู้สึกของเธอให้โฟล์ค แต่เธอกลัวว่าจะทำให้ความสัมพันธ์นี้ซับซ้อนขึ้น ในขณะที่โฟล์คตั้งใจส่งเพลงใหม่ให้กับนุ่นโดยไม่รู้ว่าเธอรู้สึกต่อเขาอย่างไร
ในคืนหนึ่งขณะที่ฝนตกหนัก โฟล์คได้ส่งเพลงที่เขาแต่งเองเพื่อบอกถึงความรู้สึกของเขา “ฝากไว้ที่เธอ” โดยในเพลงเขาหวังว่าจะทำให้เธอรู้ว่าตัวเขาทุ่มเทเพื่ออะไร…
“นี่คือเพลงที่ผมคิดถึงเธอ” เขากล่าวขณะยืนอยู่หน้าประตูบ้านนุ่น “หวังว่าเธอจะชอบ”
นุ่นฟังเพลงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกและขอบคุณที่โฟล์คเปิดใจด้านจิตใจให้เธอ นั่นทำให้เธอรู้สึกไว้วางใจ และในที่สุดก็ตัดสินใจปล่อยความรู้สึกของเธอออกมาต่อหน้าเขา
“โฟล์ค ฉันชอบเธอนะ” เสียงของนุ่นสั่นเพราะอารมณ์ เธอหลับตานึกถึงความกลัวที่เคยกัดกินใจเธอมาก่อน
“ฉันก็ชอบเธอ” โฟล์คตอบกลับอย่างจริงใจ พร้อมด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่พุ่งเข้ามาในหัวใจ
แล้วก็เป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้พวกเขาข้ามผ่านความกลัวและเริ่มสร้างความสัมพันธ์ภายใต้เสียงดนตรีที่คอยบรรเลงเป็นหลักฐานของความรักที่ซ่อนอยู่
ในที่สุดวันหนึ่ง โฟล์คได้รับโอกาสเซ็นสัญญากับค่ายเพลงขนาดใหญ่ ทำให้เขาต้องเผชิญกับการเดินทางที่ทำให้ต้องเลือกระหว่างการเดินหน้าสู่อาชีพเพลงหรืออยู่เคียงข้างนุ่น
“นุ่น ฉันลืมไม่ได้ว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของเสียงเพลงของฉัน” เขากล่าวด้วยความจริงใจ
“ไม่ว่าคุณจะเลือกอะไร ฉันก็จะสนับสนุน” นุ่นกล่าว พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา ทำให้ท่วงทำนองทั้งสองยังคงอยู่ในใจ
ซึ่งท้ายที่สุดเขากลับเลือกที่จะทำให้ทุกเพลงมีนุ่นอยู่เป็นส่วนหนึ่ง แม้ว่าเขาจะโด่งดังในสายตาของทุกคน
เวลาได้ผ่านไปและพวกเขาทั้งสองได้เริ่มมีอัลบั้มเพลงด้วยกันที่เต็มไปด้วยเสียงและความรู้สึกโอบล้อม ซึ่งพวกเขาไม่เพียงแต่ได้แชร์ความรักผ่านเสียงดนตรี แต่ยังสร้างความหมายให้กับชีวิตและความฝัน
“นี่คือเรื่องราวของเรา” โฟล์คกล่าวขณะที่พวกเขานั่งอยู่ในสตูดิโอบันทึกเสียง “เราไม่ได้แค่สร้างเพลง แต่เราได้สร้างความรักที่จริงใจ”
เสียงเพลงนั้นยังคงดังอยู่ และสองคนนี้ได้พิสูจน์ให้เห็นว่า ด้วยความรักและความมุ่งมั่น ทุกสิ่งสามารถเป็นไปได้
