สายฝนหลั่งไหลบนถนนทางเข้าหมู่บ้านเก่าแก่ เสียงฝนตีพื้นดินดังสะท้านไปทั่ว อู๋ นักศึกษาแพทย์ปีสุดท้ายเหยียบเข้าไปในบ้านที่เขาเคยเติบโต ความรู้สึกอุ่นใจและดราม่าสัมผัสได้ในอากาศ มีน้ำเสียงของแม่ที่เรียกหามาจากห้องนอน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อู๋! ลูกกลับมาแล้วเหรอ?” แม่เขาค่อย ๆ เรียกขณะยกมือขึ้นเช็คความเย็นของกระเป๋าอาหารที่พึ่งส่งส่งกลับมาจากแม่ค้าในหมู่บ้าน อู๋เหลือบมองแม่ อาการป่วยระยะสุดท้ายไมให้เขารู้สึกหนักใจเป็นพิเศษ
อู๋หัวเราะแห้งๆ “ครับแม่ แต่ผมมาที่นี่ไม่ใช่แค่ที่จะกลับมาเท่านั้นนะครับ” คำพูดติดตลกราวกับหลอกตัวเอง เขาเดินไปทางห้องนอน เก็บข้าวของปีสุดท้ายคืนคำสัญญาให้แม่จะไม่ทิ้งตนเองไปไหน
ต่อนี้ในช่วงบ่ายของวันแรกที่อยู่บ้าน เขาเห็นเด็กสาวใส่เสื้อยืดสีฟ้ายืนอยู่ข้างบ้านข้างเคียง ฝนตกลงมาโปรยปราย ได้ยินเสียงเคาะที่หน้าต่าง เขาทนไม่ไหวเดินออกไป
“เธอคือฝนใช่ไหม?” อู๋จ้องมองในบางช่วง น้ำเสียงตื่นเต้นยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ที่แตะใบไม้
“ใช่ค่ะ” ฝนตอบเบา ๆ สายตาของเธอซ่อนความเจ็บปวดในใจ เพียงแค่เห็นยิ้มของอู๋ก็ทำเอาหัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ
เมื่อเราเห็นพื้นที่รอบ ๆ ตัว เงารอบตัวนั้นมืดลงไป การมองเหลือบไปที่ฝนทำให้รู้สึกอึดอัด ขณะนั้นเองที่ฝนพูดขึ้น “ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? หนีความรักเหรอ?”
“อาจจะนะ เราทุกคนคือผู้หนีความจริง” อู๋ตอบอย่างสุขุม ขณะที่โฟกัสของสายตายังจดจ่ออยู่ที่เธอ
แม้ฝนจะอายเล็กน้อยแต่ก็มีความรู้สึกว่าสายฝนเหมือนจะเชื่อมโยงให้ทั้งคู่รู้จักกันมากขึ้น เรื่องราวเริ่มต้นของความรัก จึงก่อตัวขึ้นท่ามกลางสายฝนตลอดการอบรมในช่วงวันหยุดฤดูฝน
อู๋ค่อย ๆ ออกไปช่วงเวลาหลังจากเลิกกับแม่ ด้วยการตั้งคำถามและพิจารณาแผนการอนาคต หากแค่ความรักนี้จะช่วยฟื้นฟูเมื่อครอบครัวเขากำลังจมหายไปในปัญหาที่ใหญ่โตวันหนึ่ง
ในระหว่างที่เครียด ฝนก็เป็นเพื่อนที่คอยให้กำลังใจ มีครั้งที่อู๋ต้องการเป็นแพทย์แต่มีความลังเลในการออกจากบ้านเพื่อไปเรียนต่อ หลังจากแสดงความใฝ่ฝันถึงการเป็นแพทย์แต่ทว่าต้องเสียสละสุขภาพจิตของตัวเอง <-การต่อสู้ที่เขาไม่อาจมองข้าม
ความสัมพันธ์ของฝนและเขาจึงเต็มไปด้วยความเข้าใจที่ยิ่งใหญ่เมื่อได้ไหลผ่านความร่วมกันในคืนเหล่านั้น ทุกคืนในฤดูฝนดูเหมือนมีความอบอุ่น เมื่อแชร์เรื่องราวรวมความวิตกกังวลของกันและกัน
แต่แล้วเมื่อเพื่อนร่วมชั้นฝนเปลี่ยนมือเป็นอำนาจการกลั่นแกล้งและเริ่มเสียงดัง อู๋ก็ต้องยืนอยู่ข้างฝนที่ยืนหยัดต่อสู้ – นี่คือบททดสอบที่ความรักของทั้งคู่ต้องเผชิญ
ผ่านสถานการณ์บีบการที่เพื่อนสนิทของฝนกลายเป็นผู้ทรยศ ความรักนี้มีวิวัฒนาการและเริ่มจะเข้าใจถึงความเสียสละเมื่อประชาชนในหมู่บ้านต้องเผชิญด้วยกัน ซึ่งทำให้ทั้งคู่มีความสัมพันธ์ที่ยั่งยืน
ท้ายที่สุด วินาทีกำลังเรียนเรายังอยู่ในห้อง เมื่อชื่อเรียนได้ถูกตั้งให้กับแพทย์ – อู๋รับรู้ว่าเมื่อกลับเข้ามาในโลกแห่งความเป็นจริง เรื่องราวความรักและระเบียบแบบแผนของเขาและฝนนั้น จะเปลี่ยนแปลงไปยังไง และเขาจะต้องทำอะไรเมื่อความจริงเข้ามาแทรกซ้อน
ในค่ำคืนหนึ่งตามสายฝนที่ถาโถม จนกระทั่งเป็นตำนานในการแสดงความกันที่หลบซ่อนอยู่ ในใจของอู๋และฝนที่เชื่อมั่นว่าชีวิตมักจะเป็นจังหวะที่สับสน แต่มันจะเข้ามาเต็มในความหมายเมื่อความรักได้เข้ามาในชีวิตอันแน่นอน ในที่สุด วันแห่งการตัดสินใจและการทำความเข้าใจจะเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขาติวบอกเรื่องราวแห่งการทำให้ดีกว่าในชีวิตที่ซ่อนอยู่กับเลือดชึมเยอะดอกไม้ในลมฝนตลอดไป
