รอยลับในหอพัก

ประตูห้อง 312 ถูกเปิดค้างไว้ หน้าต่างนอนของนาวาว่างเปล่า ผ้าห่มพับไว้เป็นเหลี่ยมมือกาแฟล้มคว่ำบนโต๊ะ บนพรมมีรอยเท้าเล็กๆ ที่ชี้ไปยังทางซอกเล็กด้านข้างของตู้เสื้อผ้า มีนาเพียงใส่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ก้มลงหยิบแก้วที่หก เธอไม่คิดว่าคืนนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของการตัดสินใจทั้งชีวิต แต่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเจอกระดาษแผ่นบางพับไว้ใต้หมอน—ตัวอักษรไม่เรียบร้อย เขียนว่า “ขอโทษ” ไม่มีชื่อ ไม่มีเวลา มีเพียงความเงียบที่หนักหน่วง

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

มีนาลงบันไดไปห้องครัวรวม หยิบมือถือจะโทรหาเสน่ห์ ผู้เฝ้าหอ แต่หยุดเมื่อเห็นพิม นั่งด้อมๆ มองประตูห้อง 312 พิมยกมือ เจอฟ้าครึ้มในสายตา มีนาเปล่งเสียงก่อนจะพยายามเรียบเรียงคำถาม “พิม…นาวาหายไปหรือยัง?” พิมตอบเสียงเบาเหมือนจะกลืนความรู้สึก “ตั้งแต่หัวค่ำ ไม่เห็นกลับเข้าห้อง ตั้งใจจะบอกเธอ แต่…” หยุด ไม่กล้าพูดต่อ มีนารู้สึกว่าตักเตือนตัวเองที่ไม่เคยพูดตรงๆ กับคนอื่น ทั้งที่ความผิดในใจหนักหนา

เธอสัมผัสได้ถึงความกลัวไม่ใช่แค่การหายไปของเพื่อน แต่เป็นการหายไปที่ทำให้ความทรงจำเก่าๆ ถูกขุดขึ้นมาทำร้ายตัวเองอีกครั้ง มีนาพบว่ามือสั่นเมื่อหยิบกระดาษไว้แนบอก คำถามที่ไม่กล้าพูดดังๆ ผุดขึ้น: นาวาไปเองไหม ใครอยากให้เธอหายไป หรือมีคนที่ไม่อยากให้เรื่องอะไรเกิดขึ้นบนมหา’ลัยนี้

เป้าหมายของฉากนี้คือการค้นหาเบื้องต้น มีความขัดแย้งระหว่างความกลัวและความจำเป็นจะต้องรู้ ผลลัพธ์คือมีนาได้หลักฐานชิ้นแรกและรู้สึกผิดที่ยังลังเลใจ

กลางดึกนั้นมีนาชะเง้อมองแสงไฟจากหน้าต่างห้อง 313 เธอฟังเสียงที่ไม่เป็นคำ นับถอยหลังในหัวใจ ถ้าเธอไม่หา นาวาจะเป็นใครต่อไปในความเงียบนี้

เสียงกุญแจดังขึ้น—แต่ไม่ใช่ของคนที่เธอรอ มันเป็นเสียงของใครบางคนที่มีคำอธิบายในตาของเขา นั่นคือนาทีที่ความสงสัยเริ่มเติบโตและไม่ยอมให้เธอนอนอย่างเดิมอีกต่อไป

ต่อจากนั้นมีนาต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง และมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย