เสียงไซเรนจำลองดังผ่านลำโพงของหอพัก ชายหนุ่มตัวบางยืนตาโตอยู่หน้ากระจกห้องน้ำ มือนึงถือเสื้อเชิ้ตที่เป็นรอยยับจนลายของมันเหมือนเรื่องราวชีวิตที่ยังไม่มีคำอธิบาย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ฉันต้องสงบ นับหนึ่ง ถึงสาม…หนึ่ง…” เสียงในหัวโบ้สั่นเหมือนวอยซ์เมลที่ยังไม่ได้กดฟัง
“สอง…สาม…” เขาพยายามหายใจ แต่ใจมันก็เต้นจนรู้สึกเหมือนจะกระโดดออกจากอก
โบ้เป็นคนที่หัวดี แต่ไม่ใช่คนที่กล้าพอ การพรีเซนต์ตัวเองไม่ใช่สกิลหลักของเขา เขามีความสามารถเด่นคือจัดการข้อมูล และทำรายงานให้คนอื่นดูดี แต่มันไม่เคยมีใครบอกว่า ‘หัวหน้าที่ดีต้องพูดคล่อง’
“เห็นมั้ย บ้าไปแล้วเหรอ โบ้” เขาเถียงกับเงาตัวเอง “เอาจริง ๆ เขาไม่ได้มองหานกการเมือง เขามองหาคนที่จะ ‘ขับเคลื่อนโครงการ’”
เมื่อคืนก่อนสัมภาษณ์เขาเผลอพูดเกินจริงเรื่องความเป็นผู้นำ ว่าตัวเองเป็นหัวหน้าชมรมที่ทำโครงการชุมชนใหญ่ แต่ความจริงคือ เขาเป็น ‘ผู้ดูแลตารางกิจกรรมของชมรม’ ซึ่งต่างกับหัวหน้ามากพอที่จะทำให้โลกยืนกระดานหมากรุก
“นั่นแหละปัญหา โบ้” เสียงของแพรมาจากประตู เธอเปิดประตูเข้ามาพร้อมผมที่เฉยเมยและสายตาที่บ่งบอกว่าเธอรู้ทุกอย่าง แต่เลือกจะไม่พูด
“รู้?” โบ้ถาม พลางส่ายหน้า “อย่าบอกนะว่ารู้ว่าไอ้ที่ฉันพูดเมื่อคืน…มัน…”
“บานปลายเหมือนพายแอปเปิลที่ลอยขึ้นเรือเหาะ” แพรตอบอย่างเย็นชา “ผู้สัมภาษณ์ถามว่ามีโครงการอะไรบ้าง แล้วคุณเลยเล่าเรื่อง ‘โครงการฟื้นฟูสนามเด็กเล่นหมู่บ้านซอยเจริญ’ ทั้งที่คุณยังไม่เคยเข้าไปดูสนามจริง”
โบ้นิ่งไปชั่วอึดใจ น้ำเสียงของแพรเหมือนยื่นกระจก แต่โบ้ไม่กล้ามองยาว
“ฉันจำเป็นต้องได้ทุนนั่นนะ” เขาพูดเสียงเบา “ถ้าไม่ได้ ทุนเรียนต่อ…”
“จะไปทำงานพาร์ทไทม์เป็นคนโปรโมตร้านขายรองเท้าให้พ่อ?” แพรแซว แต่สายตาเธออ่อนลง “ฉันจะช่วยนะ แต่มีเงื่อนไขหนึ่ง”
“เงื่อนไข?” โบ้ถามอย่างหวัง
“ต้องเปลี่ยนโฆษณาให้จริง” แพรยักคิ้ว “หรือทำให้โครงการมันมีจริง ไม่ใช่แค่พูดเล่น”
“ทำจริงเหรอ?” โบ้ถาม แล้วขำในลำคออย่างไม่แน่ใจ “ฉันไม่มีเงิน ไม่มีทีม ไม่มีเวลา”
“มีเรา” แพรยกมือขึ้นเหมือนทำสัญญา “และแก๊บ”
เสียงประตูดังอีกครั้ง คนที่เข้ามาพร้อมผ้ารัดหัวและยิ้มที่เหมือนอาวุธคือแก๊บ เพื่อนร่วมห้องของโบ้ ผู้เชื่อว่าทุกปัญหามีทางออกด้วยความกล้าและความไร้เดียงสา
“ได้ข่าวว่าเธอเป็นนายกชมรมแล้วเหรอ โบ้!” แก๊บตะโกน ราวกับตื่นเต้นกับข่าวของคนอื่นมากกว่าที่จะเป็นข่าวของตัวเอง
“อย่าเรียกว่า ‘นายก’ เลย แค่…” โบ้พยายามแก้ตัว แต่แก๊บวิ่งมาช้อนเอาแก้วกาแฟจากมือแพรแล้วดื่มจนหมด
“โอเค ฟังนะ ถ้าอยากได้ทุนก็ต้องโชว์ว่ามีผลจริงๆ ไม่ใช่พูดเล่น” แก๊บบอก “เราไปทำโครงการจริง ๆ แล้วจ้างทีมเด็กจากชมรมสถาปัตย์มาช่วยออกแบบสนามเด็กเล่น ทำเอกสาร อธิบายให้ผู้สัมภาษณ์เห็นภาพ”
“และผมจะออกหน้า” โบ้พูดเสียงแผ่ว แต่มีแววตาบางอย่างที่เริ่มเปล่งประกาย “ฉันจะเป็นคนที่…นำทีม”
“นำทีมหรือกัปตันเรือกระดาษ” แพรสวน “เอาเถอะ จะลองก็ลอง”
จากคำว่า ‘ลอง’ ทั้งสามคนเริ่มลงมือตั้งแต่วันนั้น
“สวัสดีครับ เราเป็นทีม ‘ฟื้นฟูสนามเด็กเล่นซอยเจริญ’”
โบ้ยืนหน้าชมรมสถาปัตย์ พร้อมโฟลเดอร์ที่เขาจัดเตรียมอย่างพิถีพิถัน แต่ข้างในมีแผนที่ระบายสีด้วยดินสอสี และ slide แรกคือภาพที่ดูดีในระดับอินสตาแกรม
“เริ่มจากการสำรวจ” แก๊บพูด แล้วชี้ไปที่แผนผัง “เราแบ่งงานเป็นสี่ส่วน: สำรวจ ออกแบบ งบประมาณ และการมีส่วนร่วมของชุมชน”
น่าเชื่อถือ—ถ้ามองผิวเผิน แต่เมื่อจบการพรีเซนต์ หนึ่งในนักศึกษาเทคนิคยกมือขึ้นถามว่า
“งบประมาณคิดจากไหนครับ?”
โบ้ยิ้ม น้ำลายแห้งผากในคอ แต่เขาเปิดปากอย่างมั่นใจ “อ๋อ งบจากการระดมทุนจากงานกิจกรรมในมหาวิทยาลัยครับ”
“กิจกรรมอะไร?” คนถามอีกคน
“เช่น…การจัดคอนเสิร์ต ของมหาวิทยาลัย” โบ้ตอบ แล้วมองไปที่แก๊บอย่างขอความช่วยเหลือ
“คอนเสิร์ต!” แก๊บบินเข้ามาช่วยทันที “เราจะมีคอนเสิร์ต ‘เพลงเพื่อสนามเด็กเล่น’ เชิญแบนด์ท้องถิ่น นักศึกษาดัง ๆ —”
“นักศึกษาดัง ๆ?” แพรแซว “แกไม่รู้จักใครดังเลยนี่”
“มี! มี! ฉันรู้จักพี่ผู้กำกับละครเวทีคณะสังคม เขาชื่อ…พี่ต้า” แก๊บเผลอตอบด้วยความมั่นใจ “ฉันโทรหาเขาแล้วเมื่อเช้า”
“จริงเหรอ?” แพรมองแก๊บ “เอาจริง?”
แก๊บยิ้มกว้าง แต่มีหยดเหงื่อเล็ก ๆ ที่มุมผม
“ถ้าไม่ได้จริงเราก็จะ…
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: หอพัก, มหาวิทยาลัย, ตลก, เพื่อนซี้, การโกหกเล็ก ๆ ที่บานปลาย, Coming of Age
