แสงสีทองส่องรอดม่านน้ำหนาแน่นลงมาสะท้อนกับผนังแก้วของเมืองรักา เมืองใต้ทะเลที่ถูกสร้างขึ้นลึกลงใต้ขอบฟ้าของมนุษย์ ด้านบนมีเพียงฟองอากาศลอยกระจายกับเงาฝูงปลายักษ์ผ่านไปอย่างเงียบเชียบ เสียงคลื่นบางเบาและเสียงแว่วของเครื่องกรองน้ำทำให้บรรยากาศดูครึ่งจริงครึ่งฝัน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เช้านี้ นัยน์ตาของพลอย ใบหน้าสะอาดวัยสิบหกเต็มไปด้วยความเครียด เธอมองออกไปนอกหน้าต่างพลางถอนหายใจ “พี่ดิน เมื่อไหร่แม่จะกลับมา”
ดิน น้องชายวัยสิบสาม นั่งไขว้ขาบนเตียง เขาหยิบเปลือกหอยมาคลึงในมือ “พลอยก็รู้นี่ว่าแม่ลาออกไปตั้งแต่เมื่อคืน เราแค่รอ…หรือหาทางออกเอง”
พลอยกัดปาก แนวกรามตึงจนเห็นเส้นเลือด มองนาฬิกาทรายอันโปรด “แม่ไม่ได้กลับมาสามวันแล้ว พ่อก็ไม่อยู่ เราคนเดียว—พี่ต้องดูแลนาย”คำว่าดูแลเหมือนก้อนหินในอก ดินไม่ตอบกลับ นั่งเงียบ ๆ สายตากดลงบนพื้น
เงียบงันชั่วขณะ ก่อนเสียงเคาะประตูดังขึ้น ริน เพื่อนบ้านแก่คนเดียวของครอบครัวนี้โผล่หน้าเข้ามา “เห็นแม่หนูมั้ยพลอย” ดวงตาของรินมีแววเศร้า ตอนพูดเสียงแผ่วเบาแต่เด็ดเดี่ยว
“ไม่มีค่ะ…”พลอยเงียบชั่วครู่ “แต่เราจะหาแม่เอง” ชั่ววูบหนึ่ง เธอเห็นเงามืดในแววตาของริน เหมือนเขารู้อะไรบางอย่าง แต่ไม่พูด ดินแอบสบตาพี่สาว เหมือนรับรู้สิ่งเดียวกัน
เมืองรักาไม่ได้สงบอย่างที่เคย เสียงซุบซิบหน้าประตูบ้านมากขึ้น พวกเขาพูดเรื่อง ‘คนหาย’ และ ‘รอยแตกลายใต้ท่อลมทะเล’ ดินเดินหนีกลุ่มนั้นมาอย่างกระวนกระวาย แผ่นหลังบางไหวเบา ๆ พลอยที่แกล้งกล้าก็ยังมีดวงตาสั่นระริก
“พี่—ถ้าพ่อแม่ไม่กลับมา เราจะทำอะไรดี” ดินเอ่ยเบา ๆ ในครัวขยำมือแน่น พลอยสบตา เหนื่อยล้าและกรุ่นโกรธผสมกัน “เราต้องรู้ความจริงไง นายต้องช่วยกัน”
เย็นวันนั้น พลอยเดินเลาะขอบเมืองไปพบ ‘อุโมงค์ห้ามเข้า’ ซึ่งเคยมีข่าวว่าใครเข้าไปแล้วจะได้ยินเสียงเพลง ดินหยุดยืนสองขาติดพื้น หัวใจเต้นแรง “นายกลัวเหรอ” พลอยถาม “ไม่ใช่เรื่องกลัว…แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นเรา” น้ำเสียงเด็กชายสั่นเบา ๆ
พวกเขาเดินเข้ามาในอุโมงค์ ความมืดโอบล้อม แนวแสงสีฟ้าจาง ๆ อาบไปทั่วผนังแก้ว ดินสะดุดเชือกเก่า ๆ ร่วงลงไป บาดแผลถลอกแต่ไม่พูดออก พลอยหยิบเศษหินจารึกอ่าน ‘จงฟังด้วยหัวใจ’
ผ่านไปครู่เสียงทุ่มลึกลับดังขึ้นจากปลายอุโมงค์ “ใครขวางวิญญาณจากฝั่งมนุษย์…” พลอยจับมือน้องไว้แน่น ความมืดดูลึกลง อากาศชื้นและเย็น
พลอยยืดตัวขึ้น เอ่ยอย่างกล้าหาญที่แท้จริง “เราตามหาแม่กับพ่อ ได้โปรดช่วยบอก…แม่เราอยู่ที่ไหน” ดินพยายามกลั้นน้ำตา มือเย็นเยียบจับปลายนิ้วพี่สาว
เงาสีฟ้าเลื่อนไหลกลับกลายเป็นชายชรารูปหนึ่ง ท่านพูดว่า “ผู้เฝ้าขอบเมืองจะมีคำตอบ…ข้ามเขตไปแล้วอย่ามองกลับหลัง” ดินเบือนหน้า “ถ้าทางข้างหน้าคือความจริง…พี่จะเลือกไหมถ้ามันเจ็บ” นัยน์ตาพลอยจางลง สีหน้าแข็งกร้าวขึ้น
“ความจริงที่แม่หนีไป หรือความจริงที่เราคือคนเดียวกันแต่เลือกต่างกัน” พลอยนิ่ง สองขาก้าวต่อไปแม้จะสั่น
เสียงกีดกันจากผนังท่อที่ร้าว พังพินาศข้างเมือง ช่องว่างสีดำปรากฏขึ้น “จับมือกันไว้” พลอยกระซิบ ดินพยักหน้า น้ำเสียงเงียบ ๆ “ผมไม่อยากหายไปเหมือนแม่หรอกนะ”
แสงสีนวลเผยให้เห็นห้องโถงใต้ดินที่ใช้ประชุมลับ มีภาพผนังเป็นแผนที่เมือง ‘สายเลือดแรกของรักา’ ดินเดินไปแตะรอยร้าว เห็นถุงกระดาษที่แม่เคยใช้ซ่อนไว้ เนื้อในมีจี้หินเส้นหนึ่ง พลอยหยิบจี้มอง ดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม เธอไม่พูดอะไรจนนาน
รินปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้อยู่หลังพวกเขา รินจ้องจี้หิน “ของพ่อแม่หนู เคยเป็นของตระกูลก่อตั้งเมืองนี้…” เสียงรินแผ่วเศร้า ดินถามเรียบ ๆ “แล้วทำไมแม่ถึงซ่อนมัน” รินนิ่งไปก่อนตอบว่า “บางความจริงร้ายกว่าการหายไป”
พลอยค่อย ๆ วางจี้หินในมือ “ถ้าการรู้ความจริงทำให้เราสูญเสียมากกว่า…แล้วควรเลือกไหม” รินสบตาพลอยอย่างหนักแน่น “แต่ถ้าไม่เผชิญ นายจะไม่ได้คืนอะไรเลย”
เสียงคลื่นแรงขึ้น เมืองเหมือนสั่นเล็กน้อย ดินลูบแขนตัวเอง มือเปียกเหงื่อ “ถ้าเราไปถึงขอบเมือง…แล้วแม่อยู่ที่นั่นจริง เรากล้าพอไหม”
พลอยถามกลับเสียงเบา “นายกลัวมั้ย”
ดินพยักหน้าช้า ๆ “แต่ผมจะไปกับพี่” น้ำเสียงสั่นแต่จริงใจ
อุโมงค์ใต้เมืองคดเคี้ยว เสียงจังหวะน้ำหยดลงพื้น เสียงฝีเท้า คำพูดค่อย ๆ เงียบลงเหลือแต่ลมหายใจถี่ของสองพี่น้อง ความกลัวเข้ามากินใจแต่ไม่มีใครหันหลังกลับ
จนกระทั่งถึงห้องลับขอบเมือง กลิ่นอายเย็น ว่างเปล่า แผ่นแก้วขาดสะบั้นเหมือนถูกลืม ดินเอื้อมมือแตะผนังห้อง เห็นแม่ยืนเงียบ ๆ อยู่มุมหนึ่ง ผิวซีดจนเกือบกลืนไปกับเงา
“แม่…” เสียงดินเบาจนแทบไม่ได้ยิน แม่หันมาช้า ๆ น้ำตาเอ่อจนเต็มตา “ขอโทษที่ปล่อยพวกหนูไว้ลำพัง”
พลอยยังเงียบ “แม่…พวกเราจะช่วยเอง แม่ไม่ต้องหนีอีกต่อไป” แม่กลั้นเสียงสะอื้นไว้ “ทุกคนในเมืองมีความลับ…แม่ไม่อยากให้หนูต้องเจ็บ”
รินเดินเข้ามาโอบไหล่แม่ พลางพูด “ความเจ็บคือสิ่งเดียวที่ทำให้มนุษย์รักกันมากขึ้น…” เสียงของเขาดังอย่างเข้าใจ ดินจ้องสายตาพี่สาว ฝืนยิ้มบาง ๆ “ต่อไปนี้เราอย่าทิ้งกันแล้วนะ”
พลอดกอดกันท่ามกลางแสงจากรอยแตกในผนัง เมืองเริ่มมีเสียงดังก้อง เสียงกลไกลึกในผนังทำให้พื้นขยับ มีเสียงร้องจากฝั่งอื่น พวกเขารีบวิ่งออกมาอย่างแตกตื่น
ขอบเมืองสว่างขึ้นอย่างไม่เคยมาก่อน พลอยและดินพาแม่กลับผ่านฝูงชนที่ต่างตะลึงกับการกลับมาของคนหาย ความจริงไม่ได้เปิดเผยต่อเมือง แต่ในใจของทั้งสามคนได้เรียนรู้ว่าความกลัวและอดีตเป็นเพียงส่วนหนึ่งของครอบครัว
คืนหนึ่งที่กลับบ้าน เสียงคลื่นเงียบสงบ พลอยถามดิน “นายกลัวอะไรที่สุด” ดินนิ่งนาน “กลัวการให้อภัย…แต่ก็กลัวการไม่ให้อภัยเหมือนกัน”
พลอยหัวเราะเบา ๆ “นายนี่แหละคนกล้าตัวจริง”
ขอบฟ้าใต้ท้องทะเลคืนนั้นมีแสงระยิบระยับ พ่อไม่กลับมา แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล
เสียงน้ำไหลและสายลมอ่อนแผ่วพัดพาเศษเสี้ยวอดีตออกไป เหลือแต่ปัจจุบัน—ความตั้งใจจะกอดกันแม้ความกลัวจะยังไม่เคยหายไป
เช้าวันต่อมา เมืองรักาเริ่มเปลี่ยนแปลงช้า ๆ ตามเส้นทางของนักเดินทางเล็ก ๆ ผู้เชื่อมใจครอบครัวผ่านม่านน้ำลึกที่ไร้ขอบเขต
