เสียงปลุกจากมือถือดังขึ้น พร้อมเสียงครางอือ ๆ ของพีค เจ้าของเตียงขวา เด็กจบใหม่จอมคิดมากที่เปลี่ยนท่านอนหมุนเป็นวงกลมหลังต้องแชร์ห้องแคบ ๆ กับฟ้า หนุ่มมั่นใจหน้าตายที่มีคติประจำใจ “ผิดเหรอที่โลกหมุนรอบเรา?”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!พีคพยายามลุกขึ้นพร้อมกับเอามือปิดตา ตั้งใจจะไม่โวยวายเหมือนปกติถ้าไม่ใช่เพราะลูกบอลหอมใหญ่ปลอมของฟ้ากลิ้งมากระแทกหัวเขาตอนเช้า ฮ่า! เขาหันไปมองคนข้างเตียง—ฟ้าเพิ่งนั่งเหม่อมองโทรทัศน์แบบพอร์ตเทเบิลตั้งพื้น ค่อย ๆ หวีผมแล้วร้องเพลงปลุกตัวเอง พีคถอนหายใจเสียงดัง
“เช้านี้มีอะไรให้กินไหม?” พีคถามแบบไม่กล้าเผยความหิวออกหน้า
ฟ้าลุก ยิ้มอย่างกล้าหาญ “มี! บะหมี่ถ้วยหนึ่ง เส้นแข็ง น้ำเย็น กับไข่ต้มร้าว ๆ เมื่อคืน ไหวปะ?”
“อาหารเช้านายแต่ละวันนี่สร้างสรรค์ซะจริง…” พีคพึมพำ ไร้เรี่ยวแรงจะต่อรอง
เสียงก๊อกห้องน้ำข้าง ๆ ดังรัวเหมือนฝักบัวมีชีวิต จากห้องของหมวย เพื่อนบ้านสาวสายประหยัดผู้ตั้งเป้า ‘ต้องประหยัดน้ำให้โลก’ โดยอาบแบบ 4 นาที พีคชะโงกหน้าออกไปเห็นประตูห้องหมวยแง้ม ๆ อยู่
ทันใดนั้นเสียงโวยวายดังจากทางเดิน “ดีน! นายเอากางเกงในฉันไปเหรอ!” เป็นเสียงของวิน เพื่อนข้างห้องอีกฝั่ง เด็กใหม่ที่กลืนน้ำลายทุกครั้งเวลาโดนถาม
ฟ้าขำ “ฮ่า ๆ ๆ มีปัญหาตั้งแต่เช้าเลยว่ะ เดี๋ยวฉันไปดูความวุ่นวายนั่นก่อน”
พีคเดินตาม กำลังจะพูดอะไรสักอย่างก็โดนฟ้าพูดดัก “ดูไว้เป็นกรณีศึกษา—ใครว่านิยายหอพักน่าเบื่อ?”
ฉากนอกห้องเดินไปถึงหน้าประตูวิน ดีนนั่งหน้าบูดกับตะกร้าผ้า วินมองด้วยสายตากึ่งขำกึ่งโมโห “เมื่อคืนไม่อยู่ห้อง นี่นายมีกางเกงในเพิ่มตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?”
ดีนตอบ “ฮะ? ฉันซักชุดชั้นในตอนไหนก็ไปดูในตะกร้าสิ อย่าโยนความผิดมาให้ฉันนะ” ทั้งคู่ถกเถียงสลับกับเสียงหัวเราะของฟ้า พีคทำหน้ากังวล เฟิร์สอิมเพรสชั่นคือ ‘ชีวิตอยู่หอคงไม่ง่าย’
หมวยโผล่หน้าออกมาจากห้องน้ำ พร้อมผ้าเช็ดตัวคลุมหัว แนวเสมือนหมวกแม่มด “ช่วยเบา ๆ เสียงทีจะได้ไหม ฉันต้องรีบไปจัดบูธขายของงานวิ่ง เดี๋ยวใส่ชุดนักวิ่งผิดก็โดนเพ่งเล็งอีก!”
ขณะที่วุ่นวาย ฟ้าล้วงในกระเป๋าแล้วเจอผ้าเช็ดหน้าแปลกหน้าหนึ่งชิ้น สีชมพูปักลายเป็ดใส่แว่นสงสัยเป็นของใคร “นี่ของนายเปล่าวะ?” เขาชูขึ้นแล้วโยนให้วิน วินรีบรับ แต่แล้วผ้าไถลตกพื้น พีคก้มเก็บทันก่อนจะเห็นชื่อปักว่า “ป้าอ้วน”
“ฮะ! นี่ใครเอาผ้าป้าข้างล่างมาไว้ได้เนี่ย!” วินอุทาน ทุกสายตาหันไปที่พีค พีครีบปฏิเสธ “เฮ้ย ไม่ใช่ของฉัน ฉันไม่เคยออกไปบ้านป้าอ้วนเลยนะ!”
ฟ้าหัวเราะกรอด “นี่เริ่มเข้าสู่โซนปริศนาแล้วนะแก ฉันชอบเว้ย!”
พีคกลอกตา “ตลกบ้านนายเถอะ”
ฉากเข้าสู่โต๊ะกินข้าวส่วนรวม ทุกคนในหอเริ่มลงมาทำกิจกรรมของตัวเอง หมวยต้มไข่ด้วยกาต้มน้ำฟ้าตั้งใจจะวางแผนโชว์ความเป็น ‘รูมเมทที่ดีที่สุด’ ก่อนหยิบไม้กวาดผิด—หยิบไม้ถูพื้นแทน โถงหอเลยเปียกใต้ข่อยมุมนึงแบบงง ๆ
วินกับดีนยังโต้เถียงเรื่องกางเกงใน หมวยซึ่งไม่รู้ก็หยิบถุงเท้าใครไม่รู้มาใส่เอง ฟ้าฉวยจังหวะถาม “คืนนี้มีปาร์ตี้หอใช่ป่ะ?”
“เออ ป้าอ้วนไม่อยู่ กลับบ้านบวชลูกชาย ฉลองเลยสิ!” วินวางแผนแบบลืมไปว่าทุกทีจัดปุ๊บโดนป้าอ้วนไล่ปั๊บ
พีคเสียงเบา “อย่าดีกว่า มันจะมีปัญหาแน่ ๆ”—แต่ฟ้ายิ้มระรื่น “ไม่มีใครจับได้ เชื่อมั่นในสายตาฉันสิ”
ฉากค่ำคืนปาร์ตี้ค่อย ๆ เริ่ม ทุกคนเอาขนมมาปรากฏเครื่องดื่มคือโอวัลตินหมดอายุ ฟ้าพยายามสร้างบรรยากาศ ด้วยการเปิดเพลงร็อคเบา ๆ ผ่านมือถือจนแบตหมด วินเสนอแข่งเดาะลูกเทนนิสในห้อง ฟ้าเสนอแข่งตั้งหม้อเสี่ยงล้ม หมวยลองเล่นมุกเปิดแป๊บนึงแล้วบ่นว่า “โอ้ย แค่รีบอาบน้ำยังอลหม่าน นี่จะให้ฉันแข่งอะไรอีก”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทุกคนหยุดเงียบ ราวกับโจรมายืนหน้าประตู วินขยับไปเปิด กลายเป็นลุงสม ลุงช่างซ่อมหอพักมาด้วยหน้าตาง่วง ๆ “ขอผ้าขนหนูป้าอ้วนใครเจอก็เอามาคืนเร็ว ๆ ป้าจะกลับเร็วกว่ากำหนด มีของหาย”
เพื่อน ๆ หันขวับไปหาฟ้า ฟ้าหัวเราะกลบเกลื่อน “แหะ ๆ นึกว่าของแจกฟรี…”
“แล้วกางเกงในฉันล่ะ?” วินแทรก ฟ้าหยิบกางเกงในลายสตรอว์เบอร์รี่ที่ติดไปกับผ้าขนหนู “ถ้าไม่ได้ทำอะไรผิดก็ไม่ต้องกลัว!”
หมวยถอนใจ “ประโยคแบบนี้มักใช้กับคนที่ทำผิด”
ฉากบานปลาย กลายเป็นว่าทั้งหอเข้าใจผิดคิดว่าฟ้าเป็นขโมยตัวยง น้องแมวประจำหอเดินมาคลอเคลียกับของหายหมด—กลายเป็นว่าแมวจิ๊กไปซ่อนใต้เตียงของฟ้า พีคฉุดฟ้าออกไปคุย “อธิบายมาดี ๆ ว่านายไม่ใช่หัวขโมย!”
ฟ้าทำหน้าซื่อ “ให้แมวเขียนรับสารภาพมั้ย?”
“นายมัน… บ้าไปแล้ว” พีคถอนใจ แจงแผนพิสูจน์ตัวเองให้ฟ้า ฟ้าสวน “อยู่กับฉัน แค่คิดให้ผิดบ้างบางเวลาก็อาจจะดีนะ”
วินกับดีนรวมพลตามหาของหาย หมวยผิดเวลาอีก ไปงัดห้องผิดตึก คนอื่นเริ่มหวาดระแวง เหตุการณ์เริ่มเละเทะ
เมื่อป้าอ้วนกลับมาก่อนกำหนด ทุกคนแท็กทีมกันปิดบังความผิด ฟ้าเสนอ “เราใส่เสื้อทีมแล้วบอกว่ากำลังซ้อมละครเวทีหอ!” หมวยเลยเล่นเป็นนางร้าย วินเล่นเป็นโจรกลายพันธุ์ ดีนถือหม้อครอบหัว ทุกอย่างดูจะพังตั้งแต่ปลายประโยคแรก
ป้าอ้วนหรี่ตา “แสดงอะไรไม่คิดบทล่วงหน้าเลยเหรอลูก?” พีคพยายามอธิบาย ป้าทำท่าเข้าใจแค่ครึ่งเดียว แล้วบอก “ไม่ต้องมาอ้อมโลกลูก ไอ้แมวบ้านนั่นมันขี้ขโมย ไม่ใช่พวกแก”
ทุกคนอึ้ง ก่อนจะหัวเราะลั่น ฟ้าหันไปพูด “นี่แหละ มิตรภาพหอพักของจริง ต้องผ่านเรื่องบ้าบอแบบนี้บ้างเนอะ”
พีคยิ้มอ่อน “คราวหน้าขอหอที่แมวไม่ขโมยของได้มั้ย?” ทุกคนหัวเราะ ขณะที่แมวเดินมานอนตักฟ้า ฟ้าลูบหัวแมว “เห็นมั้ย ทุกปัญหามีทางออก—แค่ต้องกล้าคิดแบบแมวบ้างบางที”
เสียงโทรศัพท์ป้าอ้วนดังขึ้น ป้ารับสาย “อะไรนะลูก? จะขอกลับมาอยู่อีกหอ? โอ๊ย… ได้นะ แต่จะบอกไว้ หอที่นี่ทุกอย่างไม่ธรรมดา!” ทุกคนหัวเราะอีกครั้ง ก่อนหน้านอกหอจะค่อย ๆ มืดลง วิถีชีวิตของมนุษย์หอก็ยังวนเวียนไป พร้อมความวุ่นวายรอบใหม่ที่เริ่มแว่ว ๆ จากห้องข้าง ๆ
“นี่ใครเอาครีมหมูปิ้งฉันไปกินฟะ!”
