คืนหนึ่งที่หุบเขาน้ำแข็ง แสงดาวลอยเด่นอยู่บนฟ้าอย่างสงบนิ่ง เสียงลมโกรกผ่านต้นไม้ใหญ่ของป่าโบราณ ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความวิเศษ วิน นักปีนเขาหนุ่มผู้มีความสามารถในการปีนเขา แต่กลับตกอยู่ในความหวังที่ไม่สร้างสรรค์จากเทศกาลความรักของวันวาเลนไทน์ที่กำลังจะมาถึง เขานอกจากจะปีนเขาในวันที่เย็นยะเยือกนี้แล้ว ยังได้คิดถึงชีวิตที่ผ่านมาที่มืดมนและมีเรื่องราวที่น่าเศร้าในครอบครัว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ขณะที่วินคิดแล้วคิดอีก เขาไม่ได้สังเกตว่าใครบางคนกำลังปีนขึ้นมาใกล้เขา นั่นคือบิตา สาวมหาวิทยาลัยที่เว็บมาทำโปรเจกต์วิจัยเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ บิตาเป็นคนเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ไม่กลัวความสูง ตรงข้ามกับวินที่กลัวการสัมผัสชีวิต
“เธอ…ปีนขึ้นมาที่นี่ทำไม” วินตั้งคำถามขณะที่หันกลับไปพบกับบิตา
“อยากสังเกตการละลายของน้ำแข็งที่นี่ค่ะ” บิตาตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะสะดุดสายตามองไปยังวิวทะเลสาบสีฟ้าที่ทอดยาวอยู่เบื้องล่าง
ในตอนแรก วินรู้สึกขัดใจที่บิตาเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความขัดแย้งดูลดน้อยลง เขาพบว่าพูดคุยกับบิตานั้นทำให้เขารู้สึกเป็นอิสระ เขาเล่าเรื่องราวชีวิตของเขาและแสดงให้เห็นถึงมุมมองที่แตกต่างจากความเป็นจริง เขารู้ว่าบิตาเป็นคนเก่งและมีความฝันมากมายอย่างที่เขาเคยมี
แต่เหตุการณ์ที่วินไม่มีวันลืมเกิดขึ้นเมื่อเขาไปสืบในค่ายกว้างของบิตา ดาวดวงแรกที่เขาทั้งคู่จุดเทียนจุดเดียวกันในขณะนั่งอยู่ในอ่างน้ำพุร้อน
“วิน…เธอคิดว่าวันหนึ่งเธอจะมีความรักจริงไหม?” บิตาถามขณะที่เธอจ้องลึกไปในดวงตาของเขา
“ความรัก…อาจเป็นเรื่องที่ไกลตัว” วินตอบเสียงแผ่ว รู้สึกอ่อนไหวกับคำถามนั้นมากกว่าที่เขาคิด
พวกเขามีเวลาในช่วงวันหยุดนั้นเติบโต และในใจของวิน ความรักเริ่มผลิบานอย่างช้าๆ แต่พวกเขายังมีอุปสรรคอยู่ในข้างหน้า ครอบครัวของวินมีปัญหาทางการเงินที่ขัดขวางเขาในการตามหาความฝัน
“วิน ถ้าเราทำงานร่วมกันจะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นนะ” บิตากล่าวขณะที่ใบหน้าเธอสว่างออกมาในแสงไฟของบรรยากาศนั้น
วินมองตามความหวังของเขาที่ดูเหมือนจะหลุดลอยไปจากมือในที่สุด เขาเสียใจที่เขาไม่สามารถทำให้ความฝันเป็นจริงได้อย่างทันที
วันพุธหนึ่งในเดือนกุมภาพันธ์ หลังจากการประชุมที่ใหญ่โตในหุบเขา น้ำแข็งได้เริ่มละลายน้ำอย่างช้าๆ ในขณะที่บิตาต้องเผชิญกับความท้าทายทางการเรียน ขึ้นไปจากสถานที่ที่เธออยู่ วินต้องกลับไปที่บ้านในช่วงวันหยุดเพื่อช่วยครอบครัวที่มีปัญหาทางการเงิน
การเดินทางกลับบ้านครั้งนี้เต็มไปด้วยอารมณ์ เมื่อวินกลับถึงบ้าน เขาพบกับการทะเลาะเบาะแว้งของพ่อแม่ที่มีต่อกันเสมือนทุกวัน ความลังเลในใจที่เขาเคยมีเริ่มโจมตีเขาอีกครั้งเมื่อเขาต้องหาตัวตนที่แท้จริง
ในระยะเวลาไม่กี่สัปดาห์หลังจากกลับบ้าน เขาค้นพบว่าบิตาเดินทางไปที่เมืองใหญ่เพื่อหาทุนการศึกษา วินรู้สึกเหมือนว่าชีวิตของเขากำลังแตกสลาย ทั้งคู่ไม่สามารถสื่อสารถึงกันได้ผ่านการเก็บความรู้สึกที่มีต่อกัน
เวลาผ่านไป บิตาได้รับการตอบรับทุนการศึกษาที่มหาวิทยาลัยชั้นนำ แต่เมื่อถึงวันรับทุน วินกลับไม่สามารถมาที่เมืองได้ เพราะจำเป็นต้องทำงานในโรงงานที่มีความต้องการขัดข้อง
ทั้งคู่ปกปิดใจไม่สามารถบอกสิ่งที่ทั้งคู่รู้ แต่ในใจลึก ๆ กลับรู้ดีว่าพวกเขาได้ห่างไกลกันไป วินพยายามพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น แต่บิตาไม่มีทางรู้ว่าสิ่งที่เธอทำในเส้นทางของเธอกำลังส่งผลต่อชีวิตของวิน
สุดท้ายแล้ว วินสามารถเดินทางไปที่เมืองใหญ่ในวันรับทุนการศึกษา มุ่งหน้าสู่สถานที่นั้น อัดแน่นด้วยความรู้สึกปวดร้าว เมื่อมองเห็นบิตากำลังรับรางวัลในชุดเดรสสีฟ้าและสดใส เธอทำให้เขาตระหนักว่าเธอคือคนที่ทำให้เขาสามารถสร้างอนาคตต่อไป
เมื่อเสียงตบมือดังขึ้น วินเข้าไปหาบิตา ที่กำลังยืนอยู่ตรงกลางและทำให้ทุกคนพากันมอง บิตาแปลกใจเมื่อเห็นวินข้างๆ เธอรู้ดีว่าสิ่งที่พวกเขาต้องการจะพูดคือความลับที่ซ่อนเอาไว้
“ฉันคิดถึงเธอ วิน” บิตากล่าวในช่วงวาบไฟอันเงียบเชียบ
“ฉันก็คิดถึงเธอ” วินตอบกลับ หากเสียงที่พูดนั้นหมายถึงว่าพวกเขาต้องการสื่อสารความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ทั้งหมด
สถานการณ์ต่าง ๆ ทำให้ครอบครัวของวินมีปัญหามากขึ้น จนถึงจุดที่เขาต้องกล้าเผชิญหน้ากับความจริงในครอบครัว และมอบความรักที่เขาอย่างแท้จริง
สุดท้ายทั้งสองตัดสินใจเดินทางต่อไป วิ่งไปในหุบเขาน้ำแข็งอีกครั้ง พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับชีวิตที่แตกต่างไปจากเดิม เพื่อตามหาความรักที่แท้จริงในแบบที่พวกเขารอคอย
