จิตต์วิทยาเป็นชายหนุ่มที่ใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ เขาเดินข้ามสะพานบัวเพื่อตรงไปยังที่ทำงานทุกวัน วันหนึ่งในช่วงเช้าที่อบอุ่น ได้พบกับชมพู สาวน้อยเพื่อนร่วมงานที่มีรอยยิ้มกระจ่างใส ชมพูจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำและได้งานที่บริษัทนี้เพียงไม่กี่เดือน จิตต์วิทยาภูมิใจกับเธอในฐานะเพื่อนร่วมงานมาก แต่เขากลับรู้สึกมากกว่านั้น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!หลังจากเลิกงานในวันนั้น ทั้งสองไปหาอาหารเย็นที่ร้านอาหารเล็กๆ ใกล้ที่ทำงาน รสชาติของอาหารเจือด้วยเสียงหัวเราะของพวกเขากลายเป็นช่วงเวลาที่ชายหนุ่มไม่อาจลืม
“เธอชอบอาหารไทยใช่ไหม?” เขาหันไปถามชมพูด้วยรอยยิ้ม
“ชอบค่ะ โดยเฉพาะแกงมัสมั่น” ชมพูตอบกลับ รอยยิ้มของเธอสว่างวาบขณะที่พูดถึงอาหาร
ทั้งสองมีความรู้สึกว่ามีบางสิ่งรออยู่ แต่ความจริงกลับเป็นอุปสรรค เมื่อแม่ของจิตต์วิทยาสั่งห้ามเขาไม่ให้มีความรักเพราะคิดว่าความรักจะ distract เขาจากการเรียนต่อ
วันหนึ่ง ในขณะที่ทั้งสองนั่งอยู่ที่สวนสาธารณะ จิตต์วิทยากลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดมายังชมพู เขาเผลอแสดงความรู้สึกออกมา “ชมพู ฉันรู้สึกว่าเราอาจจะมีโอกาสมากกว่านี้”
ชมพูตกใจและลนลาน เธอยิ้มด้วยความหวาดกลัว “จิตต์ ฉันหวั่นใจ ถ้าแม่ของเธอรู้…”
การมองสบตากันเต็มไปด้วยความตึงเครียด ความขัดแย้งภายในใจกำลังค่อยๆ ระเบิดออกมา
เมื่อเวลาผ่านไป ความรักของพวกเขากลับเข้มข้นมากขึ้น แม้จะต้องปิดบังจากครอบครัว แต่เหตุผลอันแรงกล้าเพียงเนื่องเพราะต้องการรักษาความสุขของคนที่รัก จิตต์วิทยาคิดว่าตนเองได้เลือกทางเดินที่ถูกต้อง
จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาได้รู้ข่าวร้ายว่าแม่ของเขาต้องการให้เขาแต่งงานกับหญิงสาวจากตระกูลที่มั่งคั่ง เพื่อผลประโยชน์ของครอบครัว
จิตต์วิทยารู้สึกเหมือนโลกของเขากำลังพังทลาย เขาวิ่งไปหาชมพู ด้วยความตื่นตระหนก “ชมพู ฉันต้องเลือก เราไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้!”
ชมพูมองเขาด้วยน้ำตาที่ไหลเต็มขอบตา น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ “ทำไมจิตต์? เรารักกันไม่ใช่หรอ?”
ความกลัวและความรักกำลังขัดแย้งกันอย่างรุนแรง แต่จิตต์วิทยากลับรู้สึกว่าตนอยู่ระหว่างจริงๆ ที่ยากสุด
สุดท้าย ในท่ามกลางความโกลาหล ความรักอันผูกพันในใจของพวกเขาก็ทำให้จิตต์วิทยาเลือกทางเดินของชีวิตในแบบของเขาเอง แม้ว่าจะต้องเสี่ยงกับครอบครัวและอนาคตที่ไม่แน่นอน
เรื่องราวจบลงด้วยทั้งสองคนที่ได้เรียนรู้ว่า ความรักจริง ๆ ต้องการการเสียสละและการเลือกเส้นทางที่ยากลำบาก ในขณะที่บรรยากาศของความหวังยังคงลอยอยู่ในอากาศ
