เมื่อเสียงฝนตกกระทบหลังคาในวันประจำที่ค่อนข้างเก่าแก่ของกรุงเทพมหานคร พอลล่าสาวนักออกแบบกราฟิกวัย 28 มีชีวิตที่เธอกำลังดิ้นรนเพื่อหาความหมายในงานที่เธอทำและความหวังในอนาคตข้างหน้า เธอใช้ชีวิตคนเดียวในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ท่ามกลางความเงียบที่มีแต่เสียงฝนสะท้อนให้เห็นอารมณ์ของเธอเอง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!วันหนึ่งขณะที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่ร้านกาแฟคาเฟ่เล็กๆ แห่งหนึ่งที่เธอชื่นชอบ น็อต หนุ่มนักเขียนที่มาเป็นลูกค้าประจำ เริ่มทำให้เธอสังเกตเห็นเขามากขึ้น ด้วยความหล่อเหลาดูละมุน ไม่เพียงแค่รูปร่างหน้าตา แต่ยังเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ไม่เหมือนใคร
“คุณเป็นนักเขียนเหรอ?” พอลลาถามด้วยเสียงที่คล้ายจะสั่นทั้งๆ ที่พยายามที่จะทำให้มันฟังเป็นธรรมชาติที่สุด
“ใช่ครับ ผมกำลังเขียนเกี่ยวกับความรักและการเดินทาง” น็อตตอบพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น
ตั้งแต่วันนั้น ฟ้าฝนก็ไม่มีทางหยุดได้ พอลล่าและน็อตเริ่มรู้จักกันมากขึ้น ผ่านเรื่องราวต่างๆ ที่พวกเขาแชร์ให้กัน ฟังเพลงที่ชอบด้วยกันและดูหนังที่ทั้งคู่หลงรัก
พวกเขาใช้เวลาร่วมกันในร้านกาแฟที่เย็นยะเยือก แต่ความใกล้ชิดนั้นกลับทำให้หัวใจของพอลล่าบีบแน่นราวกับความรู้สึกแปลกใหม่ครั้งแรก มีความหวาดกลัวที่จะต้องบอกเล่าความรู้สึกที่เติบโตขึ้นในใจ
แต่ในขณะที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มเดินหน้าต่อไป พอลล่ากลับมีเป้าหมายในการทำงานที่ต้องเดินทางไปต่างประเทศ ทำให้เธอเริ่มลังเล เธอต้องการให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่หัวใจเคยปรารถนา และน็อตก็รู้ว่าเขาอาจจะมีปัญหากับความรักที่ต้องจับต้องและไขว่คว้าในช่วงเวลานี้
“ทำไมคุณไม่บอกผมเกี่ยวกับการเดินทาง? คุณคิดว่าเราจะใช้ชีวิตคู่กันจริงๆ เหรอ?” น็อตถาม ขณะที่พวกเขานั่งอยู่ในร้านกาแฟที่คุ้นเคย
“ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอก แต่ฉันกลัวว่าอาจจะทำให้ทุกอย่างยุ่งเหยิง” พอลล่าตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
น็อตจึงต้องพิจารณาถึงความหมายของข้อจำกัดทางอารมณ์ที่ทั้งคู่ต้องเผชิญ พวกเขามีสิทธิ์ที่จะมีความสุขในต่างที่ แต่ความสัมพันธ์นี้ก็ยากเกินไปสำหรับพวกเขาที่จะรักษาไว้ได้
พอลล่าตัดสินใจว่าจะไม่เข้าไปในความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงนี้ แต่ทว่าในใจเธอกลับมีแต่ความกังวลว่าถ้าเธอไปแล้วจะมีอะไรที่หายไปหรือไม่?
ทุกๆ วันน็อตลงมือเขียนงานจนรู้สึกว่าตัวเองเหมือนอยู่ในเรื่องราวของเขา เขาเริ่มรู้สึกคุ้นเคยกับตัวละครของตัวเอง ที่มักมีการเดินทาง แต่ในความเป็นจริงตัวตนของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่สมหวัง
ในคืนวันฝนตก พอลล่าได้รับข้อความจากน็อต “ฉันขอเจอคุณได้ไหม อยากคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เราเป็นอยู่”
ทั้งคู่พบกันที่ร้านกาแฟเดิม แต่สถานการณ์กลับมีความตึงเครียดมากขึ้น ความรู้สึกภายในเริ่มกลายเป็นแรงกดดัน “เราจะยังมีความรู้สึกที่ดีตามมาหรือเปล่า?” พอลล่าถาม น็อตพยักหน้าโดยไม่มั่นใจ
“เราอาจจะต้องไปในเส้นทางที่แตกต่างกัน” เขาตอบ และทันใดนั้นทั้งคู่เกิดการเงียบที่แสนนาน ราวกับว่าเวลาได้หยุดอยู่ตรงนั้น
ทั้งสองต้องตัดสินใจว่า พวกเขาจะอยู่หรือต้องแยกจากกันในวันที่มีสายฝนเป็นเสียงเพลง
ความรักของพวกเขาขึ้นอยู่กับการเลือกที่จะก้าวไปข้างหน้าหรือยังคงอยู่ในความมืดมนของความรู้สึกเก่า พอลล่าเริ่มคิดได้ว่า จะต้องยอมรับอะไรก็ตามที่เกิดขึ้นในอนาคต
“เราไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งที่ฉันรู้คือ ฉันยังรักคุณ” น็อตเริ่มเปิดเผยอารมณ์ของเขา
“ถ้าฉันไป เราจะต้องอยู่ห่างกัน” พอลล่าเสนอ ในขณะที่น้ำตาเริ่มคลอ
“แต่ฉันจะรอคุณ” คำพูดนี้ทำให้พอลล่าสะอึกใจ ในใจของเธอยังมีความหวังที่จะกลับมาพบกันอีกครั้ง
ในที่สุด พวกเขาจึงตัดสินใจที่จะเลือกความรักแม้ต้องแบ่งกันอยู่ไกล แต่เส้นทางความรักอันซับซ้อนนี้ก็คงยังต้องต่อสู้กันอีกยาวไกล
เวลาผ่านไป กลับพบว่าในวันที่สายฝนตกนั้น ชัยชนะของความรักไม่ใช่การได้เป็นของกันและกัน แต่คือการยอมให้ตัวเองเติบโต ท่ามกลางความห่างไกลและเป้าหมายชีวิตที่แตกต่าง
ในที่สุดเมื่อฤดูฝนผ่านไป และดอกไม้เริ่มบานใหม่ ความรักของพวกเขาก็ถูกปลดปล่อย และพวกเขาก็กลับมามีโอกาสได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
