เสียงกดในเส้นทางรถบัสดับเสียงฝนที่กระทบกระจกใส เส้นทางที่ทอดยาวผ่านภูเขาและทุ่งนาในวันฟ้าหม่นทำให้ภัสสรต้องคิดถึงทุกสิ่งที่ทิ้งไว้ข้างหลัง การกลับบ้านที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหนาทึบและอึดอัด เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ความเหงาและการคาดหวังกระชากใจของเธอให้ยุ่งเหยิง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“จะกลับไปทำไม” เสียงแม่ที่ดังก้องในใจเธอ กลับมาตามคำสั่งของชีวิตแบบไม่มีทางเลือก ภัสสรมองออกไปนอกหน้าต่าง รถบัสผ่าม่านหมอกที่ห่อหุ้มภูเขาไว้เป็นสีขาว มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่าวันก่อนอาจเป็นความทรงจำที่เธอไม่อยากให้กลับมา แต่กลับเป็นเรื่องจริงที่อย่างไรก็ต้องเผชิญ
หลังจากรถบัสจอดหยุดที่ป้ายหน้า บ้านไม้เก่าแก่ที่ถูกเวลาและธรรมชาติตบตีทำให้ความคิดถึงในใจอบอวนอยู่เสมอ เธอหยุดนิ่งมองไปที่บ้านซึ่งเคยเป็นที่ที่เธอมีความสุข แต่เลือกที่จะจากไปอย่างรวดเร็ว แต่การกลับมาครั้งนี้ทำให้ความทรงจำโผล่พรวดสู้อารมณ์
ในขณะที่เธอเดินผ่านประตู สายตาของมารดาที่มองมาตั้งแต่วันแรกที่เธอจากไปทำให้เธอรู้สึกถึงความรักและการคาดหวังจากผู้หญิงที่เลี้ยงดูเธอ อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกเจ็บปวดจากการที่เธอต้องจากกันยังคงติดอยู่เหมือนรอยแผลที่ไม่มีวันหายไป
“แม่” ภัสสรเอ่ยเรียกเสียงเบา ในขณะที่รู้สึกถึงแรงกดดันในอก แม่ของเธอหันมามองแล้วยิ้ม แต่รอยยิ้มก็มีแต่ความแตกต่างเมื่อเวลาผ่านไป มันเหมือนเป็นอะไรที่ค้างคา โดยเฉพาะเมื่อแม่หายไปในครัวและความเงียบเข้ามาแทนที่ เสียงกระทะที่กระทบกันทำให้ภัสสรอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความอบอุ่นของบ้าน แม้มันจะมาพร้อมกับความทรงจำที่ทำร้าย
คืนที่ภัสสรต้องเผชิญไม่ใช่แค่การต่อสู้กับความรู้สึกตัวเอง แต่ยังรวมถึงการที่ต้องพบปะกับน้องสาว จากที่ไร้สาระเป็นเวลาแล้วนาน ผลกระทบจากการแตกแยกเกิดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อทั้งสองพบกัน “ทำไมกลับมา” คำถามที่ทั้งสองพูดออกมาในเวลาเดียวกันทำให้บรรยากาศสลัวลง ภัสสรมองหมาเล็กตัวหนึ่งที่เห่าเอา ๆ อยู่ข้างนอก คำนี้ทำให้เธอรู้ว่าทุกคนต่างมีเหตุผลที่กลับมา
ทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เธอยิ้มให้กับอาหารที่แม่ทำอย่างตั้งใจ แต่การสนทนาภายในนั้นเต็มไปด้วยบาดแผล ที่ยังคงอยู่ในใจ ทั้งอาจจะมีความโกรธความขมขื่นที่แฝงอยู่ในคำพูด “พี่มีชีวิตที่ดีกว่าเราแน่ ๆ” น้องสาวก้มหน้างุดอย่างเงียบงัน ความเงียบนี้เหมือนจะยืดเยื้อไปตลอดกาล แต่มันกลับทำให้ภัสสรคิดถึงเหตุผลที่ทำให้เธอเลือกที่จะกลับมา ซึ่งก็คือการให้การยอมรับาบรรยากาศอักเสบในหัวใจ
ความเสียใจเริ่มก่อตัวในตัวเธอเมื่อคิดถึงอดีตที่ยังคงสับสน ภัสสรเฝ้าคิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับครอบครัว ก่อนหน้านี้ในระหว่างวัน การพบปะกับเพื่อนเก่ากลับกลายเป็นยาพิษที่ทำให้เธอรู้ว่าแม้ในเมืองที่เธอเลือกไป ทุก ๆ คนมีเรื่องราวของตนและในนั้นยังมีชัยชนะ มีการสูญเสีย แต่เวลาที่ผ่านไปก็ทำให้เธอกลับมาคิดถึงการเป็นครอบครัว
เมื่อเวลาผ่านไป ตลอดเวลาที่ภัสสรกลับบ้าน ความรักเริ่มกลับเข้ามาในชีวิต ไม่ใช่แค่การกลับไปอีกครั้งในความทรงจำของพ่อแม่ แต่ยังเป็นความรักที่เธอมีต่อบ้าน ที่ติดอยู่กับความหมายของการเป็นสถาบันของครอบครัว เวลาเดินไปข้างหน้าและความเสียใจที่ยังติดอยู่ในหัวใจเริ่มจางลง ทุกการเผชิญหน้ากับสมาชิกในครอบครัวกลับช่วยให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน
เมื่อคืนวันหนึ่ง การนั่งอยู่รอบกองไฟในสนามหลังบ้านทำให้ภัสสรรู้สึกว่าเธอไม่เพียงได้กลับมา แต่ได้มองเห็นใหม่ในสิ่งที่เคยเป็น หนังสือเล่มเก่าๆ ถูกจับจับเรียงรายบนชั้นวางที่เธอเคยอ่าน และทุกครั้งที่เธอเปิดก็เหมือนกับว่าเรื่องราวกลับมาเกิดใหม่ในชีวิตของเธอ ความปรองดองคืนนั้น ทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวค่อยๆ ฟื้นฟู แม้มีกลิ่นอายของการให้อภัยที่ตั้งอยู่ร่วมในทุกพยุก
“พี่ขอโทษที่ทิ้งเธอไป” เสียงภัสสร แผ่วเบาแล้วก็ค่อยๆ เปลี่ยน น้ำตาเริ่มไหลในคืนที่อากาศหนาว ความอบอุ่นจากกองไฟทำให้เธอรู้สึกถึงการทำให้สัมพันธ์ที่หยุดนิ่งได้เกิดใหม่
เวลาผ่านไป ความหมายของการกลับบ้านเริ่มเปลี่ยนไป ทุกคืนที่ภัสสรนั่งอยู่กับแม่และน้อง สิ่งที่เคยเจ็บปวดกลับกลายเป็นการเติบโต ความรักที่เล็กน้อยกลับชัดเจนในความรู้สึกลึกๆ หัวใจ ทุกคืนมักทำให้พวกเขาได้เรียนรู้ถึงความหมายของการให้อภัยของชีวิต
ในค่ำคืนที่เธอและครอบครัวยกมือขึ้นสวดภาวนาใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว ภัสสรจึงเริ่มทำความเข้าใจว่า ความฝันที่เธอเคยฝันไม่ใช่แค่เรื่องงานและชีวิตการมีความสุข แต่เป็นเรื่องการมีรัก และการเดินทางกลับเข้ามาในชีวิตของกันและกันนั้นแหละคือการเดินทางที่มีค่าที่สุดของชีวิต
เมื่อถึงวันที่ภัสสรตัดสินใจกลับไปหามือในที่ทำงานของเธอที่เมืองใหญ่ เธอกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นซึ่งหยั่งรากอยู่ในหัวใจที่มีความรักที่จัดแบ่งไว้ได้อย่างรอบคอบ ระหว่างการเดินทางแล้วและหลายเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นซึ่งจะทำให้เธอเห็นถึงการขับเคลื่อนของชีวิตใหม่ซึ่งจะก้าวไปข้างหน้า
การรักษาแผลในใจไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การกลับบ้านทำให้เธอได้ค้นพบว่าสิ่งที่เคยเป็นเหมือนเจ็บปวด แต่เมื่อมันกลายเป็นความทรงจำที่สวยงามและผ่านไป ด้วยแรงบันดาลใจจากคนที่รักเธอที่สุดทำให้เข้าใจว่าสิ่งที่สำคัญคือการไม่ได้หลงลืมความรักที่แท้จริงของครอบครัว
