มินตราถอดผ้าคลุมไหล่จากเก้าอี้ เหน็บมันกับขอบโต๊ะไม้เชย ๆ ที่เธอชอบนั่ง คืนนั้นฝนพรำเหมือนลูกเห็บเล็ก ๆ ที่ไม่เคยกล้าจะแตก ความชื้นลอยมาจากระเบียงร้านกาแฟที่เปิดประตูไว้เพื่อรับกลิ่นฝนและกลิ่นกาแฟใหม่ ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ณัฐวัฒน์เช็ดถ้วยสองใบด้วยผ้าขาว เขาไม่มองนาฬิกา เขาดูมือของตัวเองมากกว่า เห็นนิ้วที่เคยทำบิลแล้ววางทิ้งไว้อย่างไม่ตั้งใจ เห็นเส้นขีดบาง ๆ ที่สายตาแถวนั้นชอบจับไปวางไว้ที่มุมปากของเขาเสมอ
มินตราเอียงศีรษะ ดึงปลายผ้าคลุมไหล่ขึ้นมาปิดจมูกเล็กน้อย รู้สึกว่ากลิ่นกาแฟผสมกลิ่นฝนทำให้เรื่องที่เก็บเอาไว้มันแน่นขึ้นกว่าคืนอื่น ๆ เธอหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาวางข้างหน้า กดดินสอตรงมุมสมุดเหมือนไม่แน่ใจว่าจะเขียนหรือจะลบ
ณัฐวัฒน์เดินมาเติมน้ำตาล เขาวางช้อนลงช้า ๆ เหมือนจะตั้งใจให้เสียงมันกระทบถ้วยเป็นจังหวะหนึ่งในบทเพลงสั้น ๆ ที่ไม่มีทำนอง
มินตรา: เธอชอบฟังเสียงช้อนเวลามันกระทบถ้วยไหม
ณัฐวัฒน์: อืม มัน…เหมือนคนรอคำตอบจากใครบางคน
มินตราหัวเราะเบา ๆ หันหน้าไปมองเขา เธอไม่พูดว่าความเงียบของร้านบางครั้งทำให้เธอคิดมากกว่าที่ควรจะเป็น
เขาไม่รู้ว่าทุกครั้งที่เธอหัวเราะ เธอเก็บกลิ่นหัวใจตัวเองไว้ในซอกเล็ก ๆ ของปอด เหมือนกลัวว่าถ้าสูดเข้าลึก ๆ จะต้องจามและเปิดเผยทุกอย่างที่ไม่กล้าพูดออกมา
วันที่ทั้งสองพบกันครั้งแรกไม่ได้โรแมนติกตามนิยาย มินตราเดินเข้ามาพบงานพาร์ตไทม์ประกาศบนบอร์ด มองหาคำว่า ‘รับพนักงานร้านกาแฟ’ เหนือคำประกาศมีตัวอักษรเล็กๆ ว่า ‘น้อง ๆ สามารถอ่านและส่งใบสมัครด้วยตัวเองได้’ เธอครุ่นคิดแล้วตัดสินใจ เขียนใบสมัครด้วยลายมือที่ไม่เรียบร้อยนัก
วันสัมภาษณ์ เขายืนรับใบสมัคร รอยยิ้มไม่กว้างไม่แคบ แต่มีอะไรบางอย่างในสายตาเขาที่ทำให้เธอหยุดหายใจชั่วคราว ไม่ใช่เพราะหล่อ แต่เพราะสายตานั้นตั้งใจฟังราวกับว่าคำพูดเล็ก ๆ ของเธอเป็นเรื่องสำคัญ
มินตรานึกถึงคำถามที่เขาถามเธอหลังสัมภาษณ์ ว่าอยากทำอะไรหลังเรียนจบ เธอตอบว่าอยากเขียน อยากทำหนังสือเล็ก ๆ ขายตามร้านกาแฟ อยากเดินทางไปเห็นเมืองที่มีป่าฝนและบ้านไม้ใกล้ทะเล เขาเพียงพยักหน้าเหมือนไม่แปลกใจ
ณัฐวัฒน์: ถ้าจะเลือกอะไรสักอย่าง สะสมเวลาที่ไม่เสียใจจะดีกว่านะ
มินตราไม่ได้พูดทันที แต่คำว่า ‘สะสมเวลา’ ติดอยู่ในสมองเธอเหมือนเหรียญที่ติดในเครื่องหยอดเหรียญ อ่านซ้ำหลายครั้งก่อนจะรู้สึกว่ามันหมายถึงอะไร
เริ่มแรก มินตราแพ้เสน่ห์ของร้านนี้เพราะมันเป็นที่เงียบ พนักงานไม่วุ่นวาย ลูกค้าส่วนมากเป็นนักศึกษาและคนทำงานที่ชอบนั่งทำงาน มันเหมาะกับคนที่ต้องการมุมเล็ก ๆ ในโลกที่ไม่ค่อยชอบเสียงดัง
งานพาร์ตไทม์ทำให้เวลาของทั้งคู่ชนกันบ่อยขึ้น พวกเขาแลกเปลี่ยนกาแฟสูตรใหม่ บอกกันถึงวิธีชงที่เหมาะกับเมล็ดแบบนั้น แลกเปลี่ยนเพลงที่ชอบ และผสมคุยเรื่องเรียงความที่มินตราต้องส่ง เขาอ่านต้นฉบับของเธอโดยไม่แสดงอาการเบื่อ และเธออ่านใบปลิวสลับกับการยืนจดสูตรกาแฟใหม่ ๆ
การพูดคุยเริ่มจากเรื่องงาน แล้วค่อย ๆ ขยายไปถึงเรื่องบ้าน เรื่องครอบครัว เรื่องฝันที่ยังไม่กล้าบอกใคร เสียงของพวกเขาพูดเป็นสเต็ป ๆ ไม่เร่งไม่รีบ เรื่องที่เคยเป็นของเธอค่อย ๆ ถูกเปลี่ยนเป็นเรื่องของพวกเขา
แพรว เพื่อนร่วมห้องของมินตรา เป็นคนแรกที่จับสังเกตว่ามินตราชอบเขามากกว่าที่เธอพูดคุยกับคนอื่น
แพรว: ทำหน้าแบบนั้นบ่อยไหม เวลาพูดถึงเขา
มินตรา: หน้าก็หน้าเดิมแหละ แค่…ใจมันกระตุกนิดหนึ่ง
แพรวหัวเราะแล้วสะกิดแขนมินตรา เธอไม่ได้ดุด่า แต่สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและความเป็นห่วง ผิวเธอมีสีส้มจากหลอดคอนซีลเลอร์และความเจ้าเล่ห์
นานเข้า ทั้งสองจำได้ว่าเคยหัวเราะจนท้องแข็งเรื่องสูตรกาแฟที่เกิดความผิดพลาด ทั้งสองนั่งเงียบร่วมโต๊ะกันเป็นชั่วโมงเมื่อมีคนเล่าเรื่องบ้านและหนีไม่พ้นการจัดการกับแม่ที่อยากให้แต่งงานเร็ว ๆ
ณัฐวัฒน์ตอบโต้อย่างเงียบ ๆ เสมอ เขามีวิธีพูดที่ไม่พร่ำ แต่หนักแน่น บางครั้งคำพูดของเขาสั้นจนคนอื่นต้องเติมเอง
ณัฐวัฒน์: แม่อยากให้เราอยู่บ้านมากกว่า แต่ผม…ผมไม่แน่ใจว่าจะให้ความคาดหวังของคนอื่นมาบอกชีวิตผม
มินตราทำหน้าเหมือนเข้าใจ แต่ในใจเธอคิดถึงคำพูดที่ตัวเองเก็บเอาไว้ ‘สะสมเวลา’ เธอไม่รู้ว่ามันจะหมายถึงการยอมเสียสละบางอย่างหรือการยอมเสี่ยง
ความสัมพันธ์ของพวกเขาเติบโตอย่างช้า ๆ เหมือนต้นไม้ในกระถางที่รดน้ำวันละน้อย ไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงทุกวัน แต่วันหนึ่งก็พบว่ารากยาวขึ้น ใบเขียวขึ้น พวกเขามีความประทับใจสะสมจากเรื่องเล็ก ๆ เช่น เขาจดจำเมนูโปรดของเธอได้โดยไม่ต้องถามอีกครั้ง และเธอรู้ว่าเขาจะไม่กินน้ำตาลเกินครึ่งช้อน
มีคืนหนึ่งที่ฝนตกหนักกว่าปกติ ร้านปิดลูกค้าเกือบหมด แต่ทั้งคู่ยังคงอยู่ช่วยกันเก็บแก้ว เธอเห็นแววเหนื่อยในสายตาเขาที่ไม่เคยมีเมื่อทำเรื่องที่ไม่ใช่งาน
มินตรา: กลับบ้านดีไหม เดี๋ยวฝนคงหนักขึ้น
ณัฐวัฒน์เงียบไปครู่หนึ่ง มองไปที่ประตูที่ปิดสนิทแล้วหันกลับมาหาเธอ
ณัฐวัฒน์: ให้ผมไปส่งไหม
มินตราไม่ได้ตอบทันที เธอจ้องหน้าเขา พยายามอ่านบางอย่างระหว่างเส้นขมวดคิ้วและริมฝีปากที่เกือบเรียบ เขาไม่รอคำตอบนาน เดินออกประตูไปก่อนเธอแล้วก้มลงยิ้ม
เดินไปบนถนนเปียก ๆ ฝนทิ้งเป็นละออง เขาเดินชิดไปทางขวา เธอเดินชิดไปทางซ้าย มีระยะห่างพอให้ลมพัดผ่าน แต่ก็ไม่ได้ไกลจนสามารถเป่าคำพูดให้ตกลงพื้นได้ง่าย
มินตราถามว่าถ้าเธอไปไกลมาก ๆ เขาจะคิดอะไร เธอถามด้วยน้ำเสียงปกติ แต่มือที่กุมกระเป๋าแน่นกว่าเดิมเล็กน้อย
ณัฐวัฒน์: แล้วเธอล่ะ อยากไปไหน
มินตรา: อยากไปเมืองที่มีห้องสมุดเก่า ๆ และทะเลที่เงียบ
ณัฐวัฒน์เดาว่าเธอหมายถึงฝันเขียนหนังสือ แต่เขาไม่ได้พูดถึงความกลัวของตัวเอง ไม่ได้บอกว่าตอนเด็กพ่อเขาย้ายงานบ่อยจนเขาเรียนรู้ว่าความมั่นคงสำคัญอย่างไร
ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่มินตรายังไม่รู้ว่าในหัวเขามีรูปของชีวิตที่ปลอดภัยวาดไว้เต็มผนัง เขาเคยตัดสินใจผิดเรื่องงานที่เคยทำให้ครอบครัวเดือดร้อน และนับตั้งแต่นั้นเขากลัวการเปลี่ยนแปลงมากขึ้น
พวกเขาใช้เวลากับกันจนฤดูกาลเปลี่ยน ใบไม้แห้งจากต้นหน้าเบอร์รี่ถูกเป่าจนเข้ารังเงาในมุมร้าน กลุ่มนักศึกษาที่มานั่งอ่านหนังสือทยอยเปลี่ยนกลุ่มเก่าเป็นกลุ่มใหม่ ผู้คนมีเรื่องราวที่มาและไป แต่ทั้งสองยังคงอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวเดิม
โอกาสมาถึงในรูปแบบของจดหมาย มินตราได้สมัครทุนเรียนต่อต่างประเทศแบบไม่คิดมากนัก เจ้าของทุนคือสถาบันที่ตั้งอยู่ในเมืองที่เธอฝันถึง และในเช้าวันหนึ่งจดหมายตอบรับก็มาถึงพร้อมซองสีครีมที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารในหอพัก
เธอเก็บซองไว้ในสมุดบันทึก เธอไม่กล้าปอกออก ไม่กล้าดูคำพูดที่อาจทำให้ปอดเธอต้องพองหรือยุบเพราะดีใจหรือเพราะกลัว เขียนทับคำตอบได้ไหม
มินตรา: ถ้ามีคนเรียกเธอไปไกล ๆ เธอจะทำยังไง
ณัฐวัฒน์: …ถ้าผมรู้ว่ามันทำให้เขามีความสุข ก็จะไม่ขวาง แต่ผมไม่ชอบให้คนที่ไว้ใจผมต้องเจ็บ
ประโยคหลังเขาพูดเบาเหมือนลม เซาะไปตามหลังคาไม้ของเธอ หลายวันผ่านไป เธอเริ่มวางแผน แต่ไม่เคยปล่อยให้เขารู้ เธอไม่อยากให้ความฝันทำลายสิ่งที่ระหว่างพวกเขายังไม่แน่ชัด
การไม่บอกกลายเป็นภาระ เธอเริ่มพูดไม่เสร็จ และเมื่อเขาถาม เธอมักจะยิ้มแล้วเปลี่ยนเรื่องไปเรื่องอื่น มินตรารู้สึกผิดในบางคราว แต่ความกลัวที่จะสูญเสียทำให้เธอเลือกจะเก็บไว้คนเดียว
ในขณะเดียวกัน ณัฐวัฒน์เริ่มรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงอีกแบบหนึ่ง เขาสังเกตว่าเธออ่านข้อความบนโทรศัพท์แล้วชะงัก บางครั้งเธอเขียนอะไรลงในสมุดแล้วหุบยิ้มนิ่ง ๆ เขาสังเกตจนรู้สึกว่าความเงียบระหว่างพวกเขาไม่ได้เป็นของคู่กันแต่เป็นของฝ่ายเดียว
เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งทักว่าเธอดูมีอะไรในใจ เขาตอบกลับด้วยความเป็นกังวลที่เผื่อแผ่ไปถึงหน้าอก เขาไม่กล้าถามออกไปตรง ๆ เพราะกลัวการตอบที่อาจกลายเป็นการหักเงินในบัญชีของความสัมพันธ์ที่ยังไม่ลงตัว
วันหนึ่งมีลูกค้าคนหนึ่งเป็นนักเขียนอาวุโส เขาพูดกับมินตราขณะที่เธอกำลังกวาดเศษกาแฟจากพื้นว่าอยากให้เธอเขียนให้เต็มที่ อยากเห็นงานของคนรุ่นใหม่ไม่มีความกลัว
ลูกค้านั้นไม่ได้รู้เรื่องจดหมาย แต่สายตาของเขาทำให้มินตราได้เห็นภาพตัวเองที่กล้าและยืนอยู่บนเวทีเล็ก ๆ ในเมืองที่มีทะเล
เธอหมดเวลาเก็บสิ่งที่ยากลำบากไว้ในอก และคืนหนึ่งที่ร้านปิดแล้ว เธอเอาจดหมายออกมาอ่าน เขียนลายมือยังคงเรียบร้อย ชื่อเธอปรากฏบนหน้าจดหมายและบรรทัดถัดมาเป็นวันที่ให้ตอบกลับเพื่อยืนยัน
มินตรานั่งนิ่ง ๆ จ้องตัวหนังสือ เธอขอโทรหาแพรวก่อน แต่ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งแล้วตอบกลับว่า
แพรว: ถ้ามันคือสิ่งที่แกอยากทำแล้วจะอยากให้ใครมาห้ามล่ะ
มินตราสบัดหน้าเหมือนพยายามสลัดความกลัวออกไป แต่ตอนนั้นมีเสียงจากด้านหลังเธอ
ณัฐวัฒน์: ถ้าแกไป…ฉันจะคิดถึงแกนะ
น้ำเสียงเขาไม่เหมือนทุกครั้ง มันหนักกว่าปกติ เธอรู้สึกเหมือนมีแผ่นกระจกบาง ๆ คั่นกลาง ระหว่างความเป็นไปได้กับสิ่งที่เก็บไว้
มินตราพูดไม่ออก เธอไม่รู้จะบอกเขายังไง บอกว่าได้ทุน บอกว่าอยากไป หรือจะเก็บไว้ต่อไปเหมือนเป็นความลับที่ให้ตัวเองฝันกลางวันเพียงคนเดียว
วันนั้นทั้งสองทำงานด้วยกัน เสียงเครื่องบดกาแฟทำหน้าที่เป็นฉากกั้น พวกเขาทำท่าทางปกติ แต่สายตาทั้งคู่หลบกันบ่อยขึ้นเหมือนกลัวว่าจะรับรู้กันเกินไป
มีเหตุการณ์เล็ก ๆ เกิดขึ้นที่เปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขา ชีวิตเป็นอย่างนั้น มักจะมีเหตุเล็ก ๆ ที่ห่อหุ้มไว้ด้วยเหตุใหญ่ เธอพลาดนัดสัมภาษณ์งานที่เกี่ยวข้องกับโครงการฝึกงานเพราะต้องไปติดต่อเรื่องเอกสารของทุน เขาเห็นความผิดพลาดน้อย ๆ นั้น เขาไม่ได้ว่าอะไร แต่สีหน้าของเขาเงียบกว่าปกติ
ณัฐวัฒน์นัดเธอหลังเลิกงานที่ม้านั่งด้านนอก ใต้แสงไฟถนนที่สว่างพอ ไม่สว่างจนเห็นรูขุมขน แต่ก็ไม่มืดจนไม่เห็นสีตา
ณัฐวัฒน์: เธอดูเหนื่อยนะ
มินตราล้มเลิกกับการปกปิด เธอจ้องหน้าเขาแล้วพูดฝืน ๆ ว่า
มินตรา: มีเรื่อง…ฉันอาจจะไปต่างประเทศ
คำตอบของเขามาเหมือนอากาศหนาวสั้น ๆ พัดผ่าน เขาไม่พูดต่อทันที แต่มือที่กุมแก้วกาแฟขยับจนกระดาษไขบิดเป็นรอย
ณัฐวัฒน์: แล้ว…แกอยากไปจริง ๆ หรือแค่เป็นความคิด
มินตรา: ฉันได้ทุน ฉันสมัครเอง ไม่ได้คิดเล่น ๆ
เขาหยุดอยู่สักพัก สายตาจากเขาหล่นลงมองถนน เธอเห็นว่ามีสิ่งที่เขาไม่ได้บอกคือความกลัวมันพอกพูนเหมือนน้ำที่เตรียมจะล้น
ณัฐวัฒน์: แล้ว…เธอจะไปเมื่อไหร่
มินตราตอบด้วยเสียงเบา กัดริมฝีปากเล็กน้อย
มินตรา: ต้นปีหน้า ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน
ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา ความเงียบที่หนักแน่นจนสามารถได้ยินเสียงบล็อกยางรถผ่านไปทางไกล เธอมองหน้าเขาอยากจะบอกว่าเธอกลัวการจากลา แต่คำพูดเหล่านั้นติดอยู่ที่ลำคอ
ณัฐวัฒน์พยักหน้าเหมือนเข้าใจคราว ๆ แต่ภาชนะของเขากลับว่างเปล่ามากกว่าครั้งไหน ๆ
หลังจากคืนนั้น ทุกอย่างเปลี่ยน แม้พวกเขาจะยังมาทำงานด้วยกัน แต่บรรยากาศเหมือนมีเส้นบาง ๆ ที่คอยแบ่งความใกล้และไกล เขาพยายามไม่ถามเรื่องทุน เธอพยายามไม่พูดเรื่องการเตรียมตัว ทั้งสองเดินเคียงกันเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ความสะดวกสบายที่เคยมีกลับเย็นลง
วันหนึ่ง มีลูกค้ากลุ่มหนึ่งนั่งคุยเรื่องการทำงานในต่างประเทศ พวกเขาพูดถึงโอกาส เงินเดือน ความเหงา เธอนั่งฟังและคิดว่าตัวเองจะทนเหงาได้ไหม เธอคิดไปถึงตอนที่นอนคนเดียวในหอ แล้วเสียงโทรศัพท์เงียบไป เธอได้แต่นึกถึงการกลับมา
ณัฐวัฒน์เริ่มทำงานหนักขึ้น เขารับทำเค้กเล็ก ๆ รับจัดงานเล็กน้อยหลังเลิกงาน บอกว่าต้องเก็บเงินเผื่ออนาคต แต่ในใจเขาพยายามเติมเต็มช่องว่างด้วยงาน อาจเป็นวิธีของเขาที่พาเป็นไปได้โดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับคำตอบที่ไม่สบายใจ
มีช่วงหนึ่งที่เขาเล่นเกมโทรศัพท์จนดึก แล้วมินตราก็ยังคงตื่นเช้ามาทำงาน เขาเห็นเธอเหมือนผีเก่า ๆ ที่ยืนทำงานเงียบ ๆ ด้วยเขาดูแลกาแฟให้มากกว่าปกติ เธอเห็นการดูแลแต่ไม่กล้าถาม
มินตราครุ่นคิดบ่อยขึ้น เรื่องทุนเช่นเส้นด้ายที่ดึงเธอไปข้างหนึ่ง แต่ความสัมพันธ์ก็รัดแน่นพอไม่ให้เธอขยับโดยไม่รู้สึกผิด เธออยากไปแต่ก็กลัวว่าถ้าจากไป เธอจะไม่มีที่กลับมา
แล้ววันหนึ่ง ผลกระทบมาในรูปของการเข้าใจผิด เขาเห็นข้อความของเธอจากหน้าจอที่ไม่ตั้งใจอ่าน เธอส่งข้อความหาเพื่อนเก่าที่อยู่เมืองนอก ข้อความสั้น ๆ ว่า ‘คิดถึงเธอจัง’ เขาอ่านแล้วหัวใจเขาก็ฉีกไม่มากก็น้อย ความคิดเดิม ๆ เกี่ยวกับอดีตและความเจ็บปวดผสมกับความกลัวว่าเธออาจไม่เป็นอย่างที่เขารู้จัก
ณัฐวัฒน์: เธอคุยกับใคร
มินตราหยุดชะงักแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามป้องกันไม่ให้แตกสลาย
มินตรา: เพื่อนเก่าแค่คนหนึ่ง เขาไปอยู่ต่างประเทศนานแล้ว
ณัฐวัฒน์ไม่พูดต่อ เขาเก็บข้อความไว้ในอกเหมือนก้อนหินที่ไม่รู้จะโยนทิ้งไว้ที่ใด
จากนั้นความห่างเหินก็เกิดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดมากขึ้น เขาเริ่มรายงานตัวน้อยลงเมื่อกลับบ้าน เธอเริ่มนึกถึงคำถามที่ไม่ได้ตอบและคำตอบที่ไม่ได้ถาม เมล็ดความไม่แน่ใจถูกหว่านลงในดินที่เคยอุดม
วันหนึ่งมินตราตัดสินใจบอกแพรวทั้งหมด เธอเปิดสมุดบันทึก แสดงซองจดหมาย ท่าทางเธอเหมือนคนที่คิดจะเล่าเรื่องฆาตกรรมที่เกิดขึ้นในบ้าน
แพรว: แกต้องบอกเขา ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นพื้นที่เล็ก ๆ ที่ปล่อยให้เติบโตเป็นต้นไม้ที่เขาไม่รู้จัก
คำพูดนั้นกระทบใจเธอ เธอรู้สึกว่าถ้าปล่อยไปนานกว่านี้ ทั้งสองอาจจะกลายเป็นคนที่เดินผ่านกันไปมาในร้าน แต่ไม่เคยนับระยะทางที่ทำให้หัวใจเจ็บ
เมื่อเธอวางแผนจะบอก เขากลับหลีกเลี่ยงเรื่องนั้น เขาพยายามทำให้ทุกอย่างกลับมาปกติ แต่การกลับมาของความปกติไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
วันหนึ่งมีแขกที่มาร้องเพลงในร้าน เขาเล่นเพลงให้เธอฟัง แต่ครั้งนี้เพลงทำให้เธอคิดถึงคำตอบมากขึ้น เธอลุกขึ้นและเดินออกไปนอกประตู เหงื่อติดที่ข้อมือ เธอพยายามหายใจลึก ๆ แต่สิ่งเดียวที่ออกมาคือคำว่า ‘ฉันต้องไป’ ในใจที่ยังไม่กล้าพูด
ณัฐวัฒน์ตามออกมา เธอเห็นเขายืนอยู่มุมถนน มือใส่เสื้อคลุมสีน้ำตาล เงาเขายาวบนพื้นเปียกแสงไฟ
มินตรา: ฉันได้ทุนแล้ว นนท์
ถ้อยคำของเธอตกลงมาราวกับลูกแก้วใสที่แตกกระจาย เขาจ้องหน้าเธอชั่วครู่เหมือนกำลังตัดสินใจอะไรสักอย่าง
ณัฐวัฒน์: แล้ว…เธอจะไปใช่ไหม
มินตราตอบเสียงสั่น แต่พยายามให้เสียงหนักแน่น
มินตรา: ใช่ ต้นปีหน้า
เขานิ่งเหมือนคนที่เพิ่งฟังเพลงเศร้าแล้วต้องเดินออกจากห้องเงียบ ๆ เธอเห็นความรู้สึกที่อยู่ในสายตาเขาแต่ไม่มีคำพูดใดออกมา เขาไม่ได้โกรธ ไม่ได้ดีใจ แค่มีความเงียบที่ทำให้เธอรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังแตกสลายไปทีละน้อย
คืนนั้นเขาไม่รับสาย เธอส่งข้อความหลายข้อความ แต่ปลายสายว่าง เธอนอนบนเตียงด้วยสมุดบันทึกวางอยู่ข้าง ๆ เธอพยายามเขียนฉากที่เขายิ้มให้เธอในวันต่าง ๆ เธออยากจะเก็บทุกอย่างไว้ก่อนจาก แต่หัวใจกลับรู้สึกเหมือนเหวกลวง
สัปดาห์ต่อมา งานของเขาหนักขึ้น เขารับออร์เดอร์ใหญ่จากงานแต่งงาน เธอพยายามช่วยแต่ดูเหมือนมือของเธอสั่นเวลาจัดช็อกโกแลตก้อนเล็ก ๆ เขาไม่มองหน้าเธอมากนัก เขาปล่อยให้เธอทำงานจนเสร็จและขอบคุณอย่างสั้น ๆ
มินตรา: ฉันควรจะไปบอกแม่ไหมว่ารับทุนแล้ว
ณัฐวัฒน์: เธอควรบอกแม่ก่อนตัดสินใจเรื่องอื่น
คำตอบของเขาชัดเจนแต่ห่างออกไปมากพอ เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งใหญ่กำลังมาถึง และถ้าเขาจะทิ้งอะไรไว้ เขาคงไม่ทิ้งคำพูดปลอบใจง่าย ๆ
วันสุดท้ายก่อนที่เธอต้องส่งเอกสาร ย่านรอบมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยคนที่กำลังย้ายบ้าน กองกระดาษและลังของกล่อง เธอและแพรวนั่งกินข้าวหน้าอาคารเรียน หัวของเธอเต็มไปด้วยแผนที่ประเทศและชื่อโรงเรียน
แพรวพูดตรง ๆ: บอกเขาเถอะ ว่าจะไปจริง ๆ แล้วให้เขาตัดสินใจว่าจะอยู่หรือจะไปกับแก
มินตราหยุดคิด มองไปยังประตูของร้านกาแฟที่กลายเป็นฉากชีวิตส่วนหนึ่ง เธอไม่อยากให้ใครต้องตัดสินใจเพราะเธอ แต่การไม่บอกก็ทำให้ทั้งสองไม่ยุติธรรมกับตัวเอง
เช้าวันส่งเอกสาร เธอเดินไปที่ร้านกาแฟตามปกติ เขาอยู่หลังเคาน์เตอร์ แต่สายตาไม่ยิ้มเหมือนเคย เธอวางซองไว้บนเคาน์เตอร์ แล้วพยายามหาคำพูดเป็นชิ้นเล็ก ๆ ที่จะไม่ทำให้เขาเจ็บ
มินตรา: นนท์…ฉันจะไปจริง ๆ นะ
เขาขยับมือช้า ๆ เอื้อมไปหยิบซองดู แล้ววางลงอีกครั้ง ราวกับว่าละเอียดอ่อนมากกว่าการทำกาแฟ
ณัฐวัฒน์: แล้วถ้า…ฉันไม่อยากให้เธอไปล่ะ
เสียงของเขาเปราะบางเหมือนแก้วบางใบ เธอมองเห็นว่าเขาขาดคำต่อไป เขาไม่พูดว่า ‘เพราะฉันชอบเธอ’ แต่สายตานั้นพูดแทน
มินตรารู้สึกว่าสมองมันว่างเปล่า เธออยากจะพูดว่า ‘ฉันก็ชอบนาย’ แต่คำว่า ‘ชอบ’ ในหัวเธอมันหนักและต้องการปกป้อง ดังนั้นเธอพูดช้า ๆ อย่างระวัง
มินตรา: ฉันไม่อยากทิ้งใครไว้ แต่ฉันต้องรู้ว่าตัวเองจะเป็นอะไรได้บ้าง ถ้าฉันไม่ลอง…ฉันคงเสียใจ
ณัฐวัฒน์ลงมือทำกาแฟโดยไม่สบตา เขาวางถ้วยให้ลูกค้าแล้วมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการคำนวณ
ณัฐวัฒน์: ถ้าความฝันของเธอทำให้เธอโตขึ้น ฉันก็ไม่อยากเป็นคนที่ขัดขวาง
คำพูดของเขาจบลงเหมือนประโยคที่วางไว้บนกองหิน เธอได้ยินทั้งความกล้าหาญและความเสียใจอยู่ในนั้นพร้อมกัน
วันที่เธอเดินทางมาถึงสนามบิน เขามายืนอยู่กับเพื่อนร่วมงานสองคน ใบหน้าเกลี้ยงเกลาแต่ตาบ่งบอกถึงการอดทน ผิวเขาคล้ำจากการทำงานกลางแดด เขาช่วยเธอยกกระเป๋าใหญ่ ใบไม้สั่นจากสายลมด้านนอก ประตูออโต้ปิดลงเหมือนจะปิดอะไรสักอย่าง
มินตราจับมือเขาไว้ หวังจะบอกบางอย่าง แต่คำพูดที่อยากพูดกลับกลายเป็นการกอดสั้น ๆ ทั้งสองกอดโดยไม่มาก แต่ก็เพียงพอให้รู้สึกถึงการอยู่และการจาก
มินตรา: ถ้าฉันกลับมา ฉันจะหาเขาอีกครั้ง
เขาไม่รับปากอะไรมากกว่า แค่ยิ้มน้อย ๆ แล้วปล่อยให้เธอเดินเข้าไปในประตูกว้าง ท่าเดินของเธอเหมือนไม่แน่ใจ แต่แต่ละก้าวก็หนักแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
การจากลาก่อตัวเป็นหน้าหนังสือเล่มใหม่ ช่วงเวลาหลังจากนั้น ทั้งสองติดต่อกันเป็นครั้งคราว เธอโพสต์รูปภาพจากห้องสมุดจากเมืองหนึ่งที่มีฝนตก เธอเขียนจดหมายยาว ๆ ถึงเพื่อนเก่าและที่สำคัญคือถึงจัดสรรชีวิตที่กำลังเปลี่ยน แต่เธอเลือกไม่พูดเรื่องความรู้สึกทั้งหมด เธอไม่อยากให้ทุกสิ่งกลายเป็นเหตุผลที่เขาต้องตัดสินใจ
ณัฐวัฒน์อ่านจดหมายของเธอ เขาเห็นภาพเธอกับหนังสือเก่า เขาเห็นคำบรรยายที่อ่อนโยนและเบา ความอิจฉาแทรกผ่านความสุขเล็ก ๆ เขาเริ่มคิดถึงการทบทวนชีวิต ห่วงโซ่ของความกลัวและความต้องการของเขาถูกกระตุ้น หลายคืนเขานอนคิดว่าจะทำอย่างไรกับความสัมพันธ์ในระยะไกล
เวลาผ่านไปหลายเดือน เธอเห็นชีวิตใหม่ เขาเห็นชีวิตที่เหมือนเดิมมากขึ้นแต่แตกต่างที่รายละเอียด ทั้งสองเปลี่ยนแบบเงียบ ๆ เธอมีเพื่อนใหม่และพื้นที่ที่เธอเติบโต เขามีงานที่ทำให้เขาอยู่ใกล้บ้านและมีงานพิเศษที่ทำให้เขาเหนื่อยแต่มีรายได้มากขึ้น
มีช่วงหนึ่งที่เธอกลับมาประเทศไทยชั่วคราวเพื่อเยี่ยมแม่ วันแรกที่กลับมาร้านกาแฟกลับมาเหมือนเดิม แต่บรรยากาศไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอเห็นว่าเขาทำงานด้วยความเร็วและลดรอยยิ้มลง แต่เมื่อเขามองเธอ เขาหยุดและยิ้มอย่างเงียบ ๆ
เขาเล่าเรื่องงานให้ฟัง เธอเล่าเรื่องหนังสือที่เขียนคั่นเวลา เรื่องเพื่อนใหม่ เรื่องความเหงา เขาฟังไม่ขัด ไม่แทรกคำสั่งสอน แต่บางครั้งเขาก็ถามว่าเธอมีความสุขไหม คำถามนั้นยากจะตอบเพราะคำว่า ‘มีความสุข’ ถูกห้ามใช้ในนิยามตามกฎในหัวใจของเธอ เธอตอบด้วยการเล่าเหตุการณ์แทน
ณัฐวัฒน์: เมื่อวานมีลูกค้ามาบอกว่าเมนูที่ฉันชงทำให้เขานึกถึงบ้าน
มินตรายิ้มอย่างเงียบ ๆ แล้วชวนเขาไปเดินเล่นหลังเลิกงาน เดินไปรอบ ๆ บ่อน้ำที่มหาวิทยาลัยในค่ำคืนที่แสงไฟส่องลงบนผิวน้ำ เธอหยุดเดินและหันมามองเขา
มินตรา: เราเปลี่ยนไปนะ
เขาเงียบก่อนจะตอบเสียงแผ่ว
ณัฐวัฒน์: ใช่ แต่บางอย่างที่ฉันชอบก็ยังอยู่
คำว่า ‘บางอย่าง’ ทำให้เธอคิดถึงการที่เขาเป็นคนเงียบ ๆ แต่มั่นคง เขายังคงถนอมของเล็ก ๆ สำหรับคนที่เขาสนใจ เช่นจำวันเกิดเพื่อน หรือจะซื้อเสื้อพิเศษเป็นของขวัญ
คืนสุดท้ายก่อนเธอกลับต่างประเทศอีกครั้ง ทั้งสองนั่งเงียบ ๆ ที่โต๊ะไม้ ตัวร้านโล่ง เหลือเพียงกลิ่นกาแฟและเสียงหัวใจที่อาจจะเต้นหนักกว่าท่าปกติ
ณัฐวัฒน์ถือถ้วยกาแฟของเขาแล้ววางลงเบา ๆ
ณัฐวัฒน์: เรา…จะลองไหม
มินตราหน้าแดงเล็กน้อย เธอไม่ชอบคำว่า ‘ลอง’ เพราะมันทำให้เรื่องกลายเป็นทดลอง แต่ในขณะเดียวกันมันก็ปลอดภัยกว่า ‘รับปาก’
มินตรา: ลองยังไงล่ะ
ณัฐวัฒน์: โทรคุยกันอย่างสม่ำเสมอ วางแผนว่าจะเจอกันเมื่อเธอกลับมา ให้มีเวลาในการดูแลซึ่งกันและกัน และ…ถ้าระยะทางทำให้เราเจ็บมากเกินไป เราตัดสินใจใหม่ด้วยกัน
เธอคิดนาน แต่ในที่สุดยิ้มออกมาเล็ก ๆ เธอไม่ตอบคำว่า ‘รับ’ อย่างเด็ดขาด แต่พยักหน้าเหมือนให้คำสัญญาเบา ๆ
การเริ่มต้นแบบนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งสองต้องเรียนรู้การจัดการความคาดหวัง การสื่อสารเมื่อต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเอง การยอมรับว่าแต่ละวันอาจมีความเหงาที่ต้องทน แต่ก็มีจุดเล็ก ๆ ที่ทำให้กลับมายิ้มได้ เช่น เมลภาพหนังสือที่เธออ่าน หรือคลิปกาแฟที่เขาส่งให้ในเช้าวันหนึ่ง
มีครั้งหนึ่งเธอไม่ตอบโทรศัพท์นานเป็นวันเพราะเธอติดงานส่งโครงงาน อีกฝ่ายกังวลและส่งข้อความหลายข้อความ เขาไม่ได้ตำหนิ แต่ข้อความสุดท้ายเป็นประโยคสั้น ๆ
ณัฐวัฒน์: แค่อยากให้รู้ว่าฉันคิดถึงเธอ
เธออ่านแล้วเก็บเอาไว้ในสมุด วางไว้ระหว่างหน้าที่เป็นเรื่องราวของวันนั้น เธอจึงตอบกลับด้วยข้อความที่ยาวกว่าทุกครั้ง
มินตรา: ขอบคุณที่คิดถึงกันนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหายไปแบบนั้น งานมันยุ่งจริง ๆ
การขัดกันบ่อยขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา แต่พวกเขาเลือกที่จะพูดมากขึ้น เลือกที่จะไม่ทิ้งช่องว่างไว้เป็นเวลานาน และเลือกที่จะยอมรับความผิดพลาดของตัวเองเมื่อมีสิ่งที่ทำให้อีกฝ่ายเจ็บ
หนึ่งปีผ่านไป มินตราได้รับโอกาสในการตีพิมพ์หนังสือเล็ก ๆ ผลงานที่รวมเรื่องสั้นของเธอ เธอส่งสำเนาของหนังสือไปให้เขาเป็นเล่มแรก เขาเปิดอ่านแล้วพบข้อความจดหมายที่เธอไม่ได้พิมพ์ลงไปในหนังสือ—ข้อความที่เขียนว่า
มินตรา: ขอบคุณที่เป็นพื้นที่ให้ฉันเติบโต
เขาจับขอบหนังสือแล้วยิ้มอย่างคนสำนึก เขาโทรมาหาเธอเสียงสั่นเล็กน้อย แต่มีความสุขอยู่ในนั้นมากกว่าเดิม
ณัฐวัฒน์: หนังสือของเธอ…ดีมากนะ
มินตรายิ้มจนตาปิดเล็กน้อย เธอรู้ว่าวันเวลาและการรักษาของทั้งสองทำให้คำพูดนี้มีน้ำหนัก พวกเขาเรียนรู้ที่จะยอมเสียสละและยอมรับสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ
มีช่วงวิกฤตอีกครั้งเมื่อเขาเสนอให้เข้าทำงานในบริษัทหนึ่งที่ต้องย้ายไปจังหวัดใกล้บ้าน โดยมีข้อเสนอที่น่าน้อยใจสำหรับเขาที่ต้องเติบโตขึ้น แต่การย้ายครั้งนี้จะทำให้เห็นว่าความสัมพันธ์ในระยะไกลสามารถคงอยู่ได้ไหม เขาบอกเธอเป็นแผนการแต่ไม่ได้บังคับ
มินตราตกใจ เธอไม่ทันคิดว่าเขาจะยอมเสี่ยงแบบนั้น เป้าหมายของเธอคือการโตออกไปต่างประเทศ แต่เขากำลังยอมเปลี่ยนทิศทางเพื่อทำให้ระยะทางสั้นลง
มินตรา: นายอยากย้ายจริง ๆ เหรอ
ณัฐวัฒน์: ฉันแค่คิดว่าถ้าสามารถลดความห่างได้สักนิด มันอาจจะดีสำหรับเรา
เธอคิดถึงคำตอบในอดีตของเขาเกี่ยวกับการไม่ขวางความฝัน แต่ครั้งนี้เขากำลังทำสิ่งที่แตกต่าง เธอรู้สึกลังเล แต่ในหัวก็มีความอบอุ่นจากการที่เขาพยายามทำอะไรสักอย่างเพื่อความสัมพันธ์
หลังการตัดสินใจนั้น ทั้งคู่นั่งลงและวางแผนอย่างเป็นรูปธรรม พวกเขาคุยเรื่องค่าใช้จ่าย เรื่องเวลาที่จะเจอกัน และเรื่องการสนับสนุนซึ่งกันและกัน เขาส่งภาพบ้านเช่าเล็ก ๆ ที่เขาอาจย้ายเข้าไป เธออ่านแล้วหัวใจพองขึ้นเล็กน้อย
ระหว่างการเตรียมการ มีคืนหนึ่งที่ทั้งสองเงียบจนยาวนาน มินตรามองหน้าต่างแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขรุขระ
มินตรา: กลัวเหมือนกันแหละ ว่าถ้าเราทำแบบนี้แล้วมันจะยังคงอยู่ไหม
ณัฐวัฒน์: ใครจะไม่กลัว เขาเงียบไปแล้วพูดเสริมว่า แต่ถ้าฉันไม่ลองก็คงเสียใจมากกว่า
คำพูดนั้นไม่ได้บอกว่าเขาพร้อมเสมอ แต่บอกว่าเขาจะยอมรับความไม่แน่นอน และนั่นก็เพียงพอให้เธอเลือกยอมเสี่ยง
การตัดสินใจครั้งสุดท้ายมาถึงเมื่อมินตราต้องกลับมาประเทศไทยถาวรเพื่อเตรียมวางแผนตีพิมพ์หนังสือและจัดสัมมนา เขาย้ายมาพร้อมกับกล่องเล็ก ๆ ของชีวิต เหลือเพียงสิ่งที่จำเป็นไว้ เขาไม่พูดอะไรมาก แต่สายตาเธออ่านได้ว่าเขาเหนื่อยแต่จริงใจ
ในงานเปิดตัวหนังสือ คนมามากกว่าที่คาด บางคนวิ่งมาต่อแถวเพียงเพื่อขอลายเซ็น เธอเห็นเขาอยู่มุมหนึ่งของห้อง มือจับแก้วน้ำแน่น ๆ เขายืนมองเธอจากระยะห่างที่เหมาะสม ไม่ได้ก้าวเข้ามาจนกลายเป็นความวุ่นวาย
เช้าวันต่อมา หลังงานเลิก ทั้งสองนั่งบนม้านั่งเดิมที่ร้านกาแฟอีกครั้ง บทสนทนาง่าย ๆ ไหลออกมาเหมือนเดิม แต่มีความหมายมากขึ้นในทุกคำ เธอชวนเขาพูดถึงอนาคตที่ยังเปิดกว้างและไม่ได้ยืนยันอะไรตายตัว
มินตรา: ฉันอาจจะได้ไปเป็นวิทยากรเล็ก ๆ บ้างที่ต่างจังหวัด แต่ฉันไม่อยากให้เราเป็นใครที่ขูดกันด้วยความคิดถึง
ณัฐวัฒน์: เราจะตั้งกฎง่าย ๆ กันไหม โทรคุยสองครั้งต่อวัน เจอกันเดือนละครั้ง หรือเมื่อมีเวลาว่างจริง ๆ แล้วก็…ไม่เก็บความสงสัยไว้แต่ส่งคำถามออกมาทันที
เธอหัวเราะออกมา ทั้งสองยอมรับกฎเล็ก ๆ ที่อาจดูธรรมดา แต่มีคุณค่าทางใจ พวกเขาเรียนรู้ว่ารักไม่ได้เป็นแค่คำสัญญา แต่เป็นการกระทำเล็กน้อยทุกวัน
ปีต่อมาผ่านไป พวกเขาปรับตัวและเติบโตทั้งสอง มินตราได้ขยายฐานผู้อ่านและยังคงเขียนเรื่องสั้นที่ถ่ายทอดความเป็นคนที่เธอรู้จัก เขาเป็นผู้จัดการร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่ยังคงยึดเหนี่ยวความเรียบง่าย เขาเปิดชั้นวางหนังสือเล็ก ๆ ในร้านเพื่อวางงานของเธอและนักเขียนคนอื่น ๆ
คนที่เคยเห็นพวกเขาเป็นเพียงพนักงานร้านกาแฟบางคนกลับมองเห็นเป็นคู่ที่มีเรื่องราว คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเห็นว่ารักของพวกเขาไม่หวือหวาแต่คงทน ความอบอุ่นของความสัมพันธ์ไม่ได้อยู่ที่คำพูดหวาน แต่เป็นการมองตาและการยอมทำสิ่งเล็ก ๆ ให้กัน
หลายปีต่อมา เมื่อเธออายุพอที่จะนับความทรงจำเป็นหมวดหมู่ เธอนึกถึงคืนแรกที่ฝนตก คำถามสองสามข้อที่ยังคงย้อนกลับมา เช่น ถ้าตัดสินใจต่างออกไปชีวิตจะเป็นอย่างไร แต่ทุกครั้งเมื่อคิดถึงเขาที่ยืนอยู่ในมุมร้านกาแฟ เธอรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งที่มั่นคงพอ
ณัฐวัฒน์ไม่ได้กลายเป็นคนที่ไม่กลัวเลย แต่เขาเรียนรู้ว่าการกลัวไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งที่ปิดกั้น การยอมให้ตัวเองกลัวแล้วยังทำก็เป็นความกล้าชนิดหนึ่ง
มินตรามองดูเขาชงกาแฟ ยกถ้วยขึ้นแล้ววางลงด้วยความช้าและใส่ใจ เธอเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาไม่เคยปล่อยผ่าน เขาพูดแทรกขึ้นมาว่า
ณัฐวัฒน์: เธอรู้ไหม ว่าเวลาที่ฉันเห็นคนอ่านงานของเธอ ฉันรู้สึกว่า…เราไม่ใช่แค่คนยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว
มินตรายิ้มอย่างพอใจ เธอไม่ตอบเป็นคำประกาศ แต่จับมือเขาแน่นขึ้นเล็กน้อยแทน
ความรักของพวกเขาไม่ได้จบลงด้วยการแต่งงานในช่วงเวลาสวยงามหรือฉากพูดคำสาบานยิ่งใหญ่ แต่จบลงด้วยการตัดสินใจเล็ก ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งสองเลือกกันในวันที่เหนื่อย ทั้งสองยอมรับความไม่สมบูรณ์ของตัวเอง และทั้งสองยืนอยู่ด้วยกันในวันที่ต้องเลือกคงไว้ซึ่งอนาคตร่วมกัน
ในคืนวันที่ฝนตกอีกครั้ง มินตราและณัฐวัฒน์นั่งที่โต๊ะไม้ตัวเดิม เงียบ ๆ เหมือนเคย แต่ครั้งนี้เงียบเต็มไปด้วยความรู้สึกอิ่มเอม พวกเขาไม่ต้องพิสูจน์อะไรให้โลกเห็น เพราะทุกครั้งที่ดวงตาสบกัน ก็มีเรื่องราวของทั้งสองทับซ้อนอยู่ในนั้นแล้ว
คำพูดสุดท้ายของเรื่องนี้ไม่ใช่คำพูดหวาน แต่เป็นการกระทำที่คงทน เขาลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าคลุมไหล่คืนจากเก้าอี้ แล้ววางมันที่ไหล่เธออย่างช้า ๆ เธอไม่พูดอะไร แค่หันมามองแล้วยิ้ม ทั้งสองรู้ว่าการกระทำนั้นมีความหมายมากกว่าคำบรรยายใด ๆ
และเมื่อไฟในร้านแผ่วลง พวกเขานั่งต่อ จิบกาแฟ และฟังฝนที่ตกลงมาตรงระเบียงเหมือนเดิม แต่ในใจของทั้งสองมีพื้นที่ที่กว้างขึ้นสำหรับความฝันและกันและกัน
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: รักวัยรุ่น,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,ร้านกาแฟ,ระยะห่างของชีวิต,ความฝัน,เติบโต,อบอุ่นหัวใจ,หวานละมุน
