เสียงประกาศจากลำโพงเก่าในหอประชุมทำให้ทุกคนเงียบลงในไม่กี่วินาที ก่อนที่ความเงียบจะถูกเติมด้วยการหัวเราะแผ่ว ๆ และการซุบซิบของสมาชิกชมรมละครที่ยืนเหวออยู่ตรงเวทีเก่าที่มีแสงไฟสลัว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โซ่: “ใครเอาป้ายโปรแกรมมายัดไว้ในชุดเสื้อของหมอกอีกแล้วเนี่ย!”
หมอก: “ฉันไม่รู้ ฉันแค่เขียนบทกับกาแฟตอนตีสองเมื่อคืน ไม่ได้ส่งป้ายไปให้ใครเลย”
แคทยักไหล่ มือยังถือเชือกผูกฉาก “ก็เห็นมันโผล่มาอยู่ในกล่องของพวกเราเมื่อเช้า ใครจะไปคิดว่าวันนี้ผู้อุปถัมภ์จะมาตรวจงานจริงจัง”
ไทเดินเข้ามาพร้อมท่าเท่ ๆ แต่จากสายตาเห็นได้ชัดว่าเขาเหนื่อยจนตาเป็นหมีแพนด้า “พวกเขาจองเก้าอี้ด้านหน้า เป็นคนสำคัญสองคน และมีป้ายชื่อ ‘กองทุนพิทักษ์ศิลป์’ โอเคไหม ถามจริง ๆ ใครบอกให้ฉันเอาแซนด์วิชขึ้นเวทีเมื่อคืน?”
โซ่กลืนน้ำลายแล้วหัวเราะแห้ง ๆ “ฉันเป็นคนบอกน่ะ… กับทั้งฉันก็สั่งพวกเขาทำทุกอย่าง ฉัน… ฉันคิดว่าส่งไฟล์โปรเจ็กต์ผิดไปเอง”
แคท: “พูดดี ๆ สิ วันนี้คือการประเมิน ถ้าโดนตวาดงานจะหายไปทั้งปี”
โซ่ตาโต “ฉันไม่ได้ส่งไฟล์งานของเราไป… ฉันเผลอส่งแฟ้มที่ชื่อ ‘ความรักของตึกบี’ ซึ่งเป็นแฟ้มข้อความส่วนตัวที่ฉันเขียนตั้งแต่ปีหนึ่ง ฉันแน่ะเปิดดูแล้วตกใจเหมือนกัน”>>
หมอกขมวดคิ้ว “แล้วทำไมคณะกรรมการถึงคิดว่านี่เป็นงานประวัติศาสตร์ล่ะ?”
โซ่สะดุ้ง “เขาบอกว่ามีคำอธิบายประกอบว่า ‘การรำลึกถึงตึกเรียนเก่าและความผูกพันระหว่างนักศึกษาและสถานที่’ แล้วก็ส่งคำเชิญให้มาสำรวจโชว์พร้อมอาหารค็อกเทล พวกเขาอยากเห็นงานที่เป็น ‘งานประเพณี’ แนวสำคัญทางวัฒนธรรม”
ไทหัวเราะแหบ “ก็แปลกดีนะ เราจริงจังเรื่องหัวข้อวัฒนธรรมไม่เท่าไหร่ แต่… เราก็มีฉากตึกเก่า มีเสียงลม มีคนเดินพลางร้องเพลงโบราณที่หมอกเขียนเอง”
แคทเอียงคอ “เพลงของหมอกฟังเหมือนสลับจังหวะเมโลดี้โฆษณาซุปก้อนกับเพลงโรงเรียนประจำจังหวัด”
หมอกปกป้องตัวเอง “นั่นคือการทดลองเสียงนะ มันเป็นเส้นเรื่องของ…”
โซ่ตัดคำนั้นทันที “ฟังนะ พวกเรามีเวลาแค่เจ็ดวัน ก่อนวันตรวจจริง ถ้าพวกเขาคิดว่าเรามีโปรเจ็กต์ประวัติศาสตร์ เราก็ต้องทำให้เป็นแบบนั้นให้กลายเป็นจริง—แต่แบบที่เราเป็นได้”
ไท: “หรือจะบอกความจริงก่อน แล้วเสนอบทคอมเมดี้ที่แท้จริง?”
โซ่ส่ายหัว “ไม่มีทาง พวกเขาจะยกเลิกการสนับสนุนแน่ ๆ และเราจะไม่มีงบซ่อมไฟเวที ไม่มีเงินจ้างนักแสง ไม่มีแม้กระทั่งแซนด์วิชสำหรับการซ้อมกลางคืน”
แคทถอนหายใจ “แล้วใครจะรับผิดชอบความ ‘กลายเป็นประวัติศาสตร์’ นี่ล่ะ?”
โซ่หลับตา “ฉันจะรับผิดชอบ”
เสียง ‘โอ๊ะ’ เบา ๆ ดังขึ้นพร้อมกัน แต่ไม่มีการหัวเราะเชิงโทษ—มีเพียงความหวังปนกับความกังวล
คืนนั้น โซ่นอนแทบไม่หลับ นึกภาพการเปิดเผยความจริงต่อหน้าสตรีผู้มีท่าทางเรียบร้อย คนหนึ่งในชุดสูทที่ส่งอีเมลลายเซ็นแบบเป็นทางการไปยังชมรม และอีกคนที่เป็นนักธุรกิจท้องถิ่นที่ชอบศิลปะเพื่อการลงทุน เขาทั้งสองอาจจะมาพร้อมกับกล้องถ่ายรูปและความคาดหวัง
โซ่พูดกับตัวเอง: “ถ้าทุกอย่างพัง… อย่างน้อยฉันต้องทำให้มันพังด้วยความพยายามเต็มที่”
เช้าวันใหม่ แคทเอาแผ่นกระดาษวางบนโต๊ะเต็มไปด้วยสเก็ตช์ ฉากเก่า หุ่นไล่กาโบราณ และแผนการใช้แสง “เราจะทำให้มันรู้สึกเหมือนตึกบีมีชีวิต เราจะเอาพรมเก่าออกมาทำภูมิศาสตร์ของเวที ใช้แสงวอร์มเพื่อให้ความรู้สึกเก่า”
หมอกมองด้วยตาเป็นประกาย “ฉันจะปรับบท ให้มีการอ้างถึงประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัย แต่… แบบลับ ๆ มีมุกซ่อนอยู่สำหรับคนรุ่นใหม่”
ไทยักคิ้ว “แล้วฉันจะเรียนเดินแบบผู้ดีโบราณทั้ง ๆ ที่ไม่มีพื้นความรู้อะไรเลย”
โซ่พยักหน้า แต่ในใจรู้สึกเหมือนกำลังเดินบนเชือก “และพวกเรา… ต้องทำให้ดู ‘จริง’ แต่อย่าลืมว่าเรายังเป็นพวกเดียวกันที่ชอบหัวเราะ ไม่น่าเชื่อว่า…
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: คอมเมดี้, มหาวิทยาลัย, ชมรมละคร, ความเข้าใจผิด, ฟีลกู๊ด, มิตรภาพ
