เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งอันเงียบสงบในยามเช้า สายลมที่พัดมาเบา ๆ ทำให้ภาพอดีตแล่นกลับเข้ามาในหัวใจของเขา ชายหนุ่มชื่อ ‘นภ’ ยืนอยู่บนหาดทรายที่เขาเคยเล่นเมื่อวัยเด็ก สายตาของเขาจับจ้องไปที่บ้านไม้เก่า ๆ ที่มีสีซีดจาง ขณะที่ความทรงจำที่ถูกลืมกลับมาเยือนอย่างช้า ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นี่มันนานแค่ไหนแล้วนะ” เขาพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึงวันเวลาที่เขาเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ กับเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่เขาสูญเสียไปเมื่อหลายปีก่อน ‘พิม’ เป็นสาวน้อยที่มีรอยยิ้มสดใส ช่วงเวลาที่พวกเขาใช้ด้วยกันเต็มไปด้วยความสุข แม้ว่าเวลานั้นจะผ่านมานานแค่ไหน แต่มันยังคงอยู่ในใจเขา
“นภ!” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เขาหันกลับไป พบกับ ‘ต้น’ เพื่อนเก่าที่กลับมาเยี่ยมบ้านเช่นกัน “มาที่นี่ทำไม?” ต้นถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“กลับมาหาความทรงจำเก่า ๆ น่ะ” นภตอบพร้อมรอยยิ้มที่ดูเศร้า “แล้วนายล่ะ?”
“ก็เหมือนกัน” ต้นตอบ ก่อนจะหลุดหัวเราะ “เหมือนจะหลีกหนีอะไรบางอย่าง”
พวกเขานั่งลงบนหาดทราย ฟังเสียงคลื่นที่กระทบฝั่งและพูดคุยถึงความทรงจำในวัยเด็ก ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าชีวิตในเมืองใหญ่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
“นายยังจำพิมได้ไหม?” นภถามขึ้นอย่างไม่กลัวที่จะเปิดเผยความรู้สึก “เราเคยสัญญาว่าจะกลับมาที่นี่ด้วยกัน”
“จำได้สิ” ต้นตอบเสียงเศร้า “แต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป”
หลังจากที่พวกเขาพูดคุยกันจบ นภก็เดินไปที่บ้านเก่า รอยยิ้มของพิมยังคงติดอยู่ในใจเขา เขาเปิดประตูที่เก่าแก่ด้วยมือสั่น ๆ ภายในบ้านมีฝุ่นจับที่ทุกมุม และกลิ่นไม้เก่าที่ยังคงอยู่ ทำให้เขานึกถึงวันเก่า ๆ
“พิม… ถ้าฉันทำให้เธอรู้ว่าฉันยังคิดถึงเธออยู่” เขาพูดเบา ๆ ชนิดที่ไม่อยากให้ใครได้ยิน
ในห้องนอน เขาเห็นภาพเก่าที่เคยถ่ายร่วมกัน บนโต๊ะมีของเล่นหลายชิ้นที่พิมเคยให้ไว้ มันเป็นความรักบริสุทธิ์ที่เต็มไปด้วยความหวังและความฝัน
แต่แล้วเสียงโทรศัพท์จากกระเป๋าเก่าก็ดังขึ้น มันเป็นหมายเลขที่เขารู้จักดี เขาหยิบขึ้นมาดูและพบว่าเป็นหมายเลขของพิม เขาสั่นมือเมื่อเห็นชื่อเธอปรากฏอยู่บนหน้าจอ
“พิม…” เขาพูดเบา ๆ ก่อนจะกดรับสาย “เธอเป็นใคร?”
“นภ…” เสียงที่ปลายสายทำให้เขาหัวใจเต้นแรง “ฉันกลับมาแล้ว”
น้ำตาของนภไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกที่เขาซ่อนไว้กลับมาอีกครั้ง และเขารู้ว่าเขาต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่เขาเคยหลีกหนี
“เราต้องคุยกัน” เขาพูดเสียงสั่น “มาที่บ้านเก่าเถอะ”
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ขณะที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน พิมก็มาถึงบ้านเก่าที่พวกเขาคุ้นเคย ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างเงียบงัน ราวกับเวลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
“นายเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ” พิมพูดเพื่อทำลายความเงียบ
“แล้วเธอล่ะ?” นภถามกลับ “ฉันยังจำทุกอย่างได้ดี”
“ฉันก็เหมือนกัน” พิมตอบเสียงเบา “แต่เราต่างมีชีวิตของเรา”
“ทำไมพวกเราจึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน?” นภถามอย่างสงสัย
“ฉันกลัว…” พิมตอบพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า “กลัวว่าเราจะกลับไปไม่เหมือนเดิม”
ขณะที่คำพูดนี้หลุดออกไป ร่างของทั้งคู่ก็ห่างออกจากกัน พวกเขาเหมือนจะเข้าใจถึงความเปราะบางของรักที่ผ่านมานั้น
ในค่ำคืนที่มืดครึ้ม พวกเขาเดินบนชายหาดอีกครั้ง โดยมีเสียงคลื่นเป็นเพลงประกอบ และการพูดคุยที่เต็มไปด้วยความทรงจำ
“นายยังรักฉันอยู่ไหม?” พิมถามเสียงเบา
“ตลอดไป” นภตอบด้วยน้ำเสียงแน่นอน
และในค่ำคืนนั้น พวกเขาทั้งสองได้พบกับความเข้าใจใหม่ ว่าความรักไม่ใช่เพียงแค่ความทรงจำ แต่มันคือการใช้ชีวิตร่วมกันในปัจจุบัน แม้ว่าจะต้องเผชิญกับอดีตที่เจ็บปวดก็ตาม
