กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วอ่อนเป็นสัญญาณแรกของวันใหม่ ธารยืนตรงมุมที่ใกล้เคาน์เตอร์ที่สุด ลำตัวไม่ตั้งตรงเหมือนคนที่ต้องฝืนยืนให้ได้นานกว่าที่ใจจะทน เขาจับแก้วกาแฟเย็นไว้แน่นกว่าจำเป็น นิ้วกดจนเกิดวงกระจายบนพลาสติกโปร่งที่ปกติแล้วเขามักไม่สนใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!— ใครสั่งคาปูชิโน่เย็นไหมครับ — เสียงมีนาตะโกนมาจากหลังเครื่องชง น้ำเสียงสดใสแบบที่คนที่ไม่รู้จักเธอหลายคนมักเข้าใจผิดว่าโลกของเธอไม่เคยมีเรื่องหนักหนา
ธารเลิกคิ้ว นึกในใจว่าตัวเองน่าจะตอบว่าไม่ แต่ปากกลับพาเสียงที่อ่อนแอกว่าออกไป — ผมขอลาเต้เย็นครับ — เขาวางแก้วไว้บนเคาน์เตอร์เพราะต้องการเป็นเหตุผลที่ทำให้ต้องยืนไกลจากกล่องไม้เก่าใต้เคาน์เตอร์ กล่องที่เขาเก็บ ‘บันทึกเล็กๆ’ ที่เขาเขียนให้มีนาโดยไม่กล้าส่งมานานเป็นปี
— มาแล้วจ้ะ ลาเต้เย็นสำหรับธาร — มีนาวางแก้วลงด้วยรอยยิ้ม เธอไม่เคยบังเอิญเจอความนิ่งของเขาโดยไม่พยักหน้าใส่หรือยื่นมือเข้ามาแทรก ทุกครั้งที่ธารนิ่ง เธอจะทำอะไรสักอย่างให้เขามองออกจากหลุมความคิดของตัวเองเหมือนดึงผ้าปูที่ขรุขระให้เรียบขึ้น
เขารับแก้วจากมือเธอแบบหลวมๆ ดวงตาจับที่เส้นผมเธอที่กระเซอะกระสายจากการเช็ดหน้ากากแต่งหน้าบ่อยครั้งในช่วงบ่าย เธออ้าปากจะพูดอะไรสักอย่างแล้วกลืนน้ำลาย เธอหันมามองเขาแล้วก็หัวเราะเล็กน้อย
— วันนี้มีคนมาถามเรื่องคลับหนังสือเพิ่มเติมด้วยนะ เธอจะว่างไหมสำหรับการเลือกหนังสือ เดือนนี้เป็นธีมความสัมพันธ์กับการเดินทาง — มีนาเอนตัวมาทางเขา เสียงกระซิบของเธอมีความเป็นเพื่อนที่คุ้นเคยมากกว่าการเป็นเพียงคนขายกาแฟ
ธารยิ้ม แต่ยิ้มแบบไม่เต็มใจ — ผมคิดว่าได้ แต่… — เขาชะงักเพราะไม่อยากให้ประโยคของเขาฟังเหมือนการปฏิเสธโดยที่ไม่ยอมให้เหตุผล
— แต่? — เธอเหลือบตาขึ้น เหมือนตั้งใจจะดึงคำว่าปรากฏจากปากเขา
— ไม่มีอะไร — เขาแก้ตัวด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแล้วก้มหน้า ดูเหมือนจะเป็นมารยาทที่เขาใช้ประจำเมื่อไม่อยากเปิดเผยเรื่องของตัวเอง
ร้านหนังสือที่ชื่อว่า ‘ชั้นสอง’ ตั้งอยู่ที่มุมถนนเงียบๆ มีชั้นวางไม้เรียงตัวอย่างไม่ประณีตนัก แต่คนที่มุ่งมาหาร้านนี้ไม่ได้มองที่การจัดวาง พวกเขามาหาฝีมือคัดเลือกหนังสือและมาหามุมที่รู้สึกว่าตนเองเป็นคนเก่าของพื้นที่ ธารเป็นหนึ่งในคนที่ลูกค้าหลายคนจดจำได้ เพราะเขาเป็นคนที่รู้จักหนังสือทุกเล่มในร้านเหมือนรู้จักมุมก้นใจเล็กๆ ของตัวเอง
— เมื่อวานมีลุงคนหนึ่งมาเล่าเรื่องภรรยาแก่แล้วหายไป เขาอยากหาหนังสือเพื่อเข้าใจการจากลา — มีนาพูดพลางซอยขวดเชอรรี่ใส่ตู้เย็นเล็ก ธารเงยหน้าฟังและไม่แปลกใจที่เธอสามารถทำหลายอย่างในเวลาเดียวกันโดยไม่เสียรายละเอียด
— คุณมีความสามารถในการฟังคนแบบนั้นจริงๆ — ธารว่าแล้วล้วงมือเข้าไปในกล่องหน้าเคาน์เตอร์ ค้นหาใบจดบรรณารักษ์ที่มีหมายเลขหนังสือสำรอง เขาฝึกเป็นแบบนั้นมาตลอดปีที่ทำงานที่นี่ ประเภทที่ได้ยินเรื่องของคนแล้วเก็บไว้เป็นชั้นหนึ่งในสมอง
— ฉันฟังคนเป็นงานอดิเรก — เธอพูดไม่ทันขาดคำ แล้วทำหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง — คิดว่าฉันจะทำงานประจำแบบจริงจังได้ไหมนะ — มีนาหัวเราะ แต่มือยังทำงานไวเหมือนหมุนเครื่องชงกาแฟอยู่เสมอ
ธารไม่ตอบ แต่สายตาเขาพลิกไปมาที่กล่องไม้ใต้เคาน์เตอร์ กล่องนั้นมีแผ่นสติกเกอร์เล็กๆ เขียนคำว่า ‘คำขอบคุณ’ ติดอยู่ มันเป็นพื้นที่ที่ลูกค้าบางคนเขียนข้อความ ถึงใครก็ตามที่ซื้อหนังสือไปแล้วอยากฝากคำสั้นๆ ไว้ บางครั้งเป็นข้อความขอบคุณ บางครั้งเป็นลายมือสั้นๆ ของเด็กนักเรียนที่ชอบนิทาน
ธารเอาเท้าถูพื้นอย่างไม่เจตนา เขาเก็บกล่องไม้ใบนี้มากว่าเกือบสองปี ตั้งแต่วันแรกที่เขาเริ่มทำงาน เขาเขียนบันทึกสั้นๆ บางครั้งเป็นแค่ประโยคเดียวเพื่อให้มีนารู้ว่าเขาคิดถึงเธอ แต่ทุกครั้งเขาก็เก็บมันไว้โดยไม่ส่ง มันกลายเป็นพิธีกรรมส่วนตัว พิธีกรรมที่สงบและปลอดภัย
— วันนี้ฉันจะปิดบ่ายสี่นะ จะไปจัดของงานนิทรรศการภาพถ่ายที่เพื่อนชวน — มีนาทำหน้าเป็นการบอกให้เขาจำไว้ — เธอจะอยู่ไหมถ้าฉันขอให้เธอช่วยยกรูปหน่อย? — เธอถามด้วยเสียงรอคอยคำตอบเหมือนเด็กที่หวังของขวัญ
ธารส่ายหัวอย่างแรงแต่เงียบ — ผมต้องอยู่ที่ร้านถึงห้าโมงครึ่ง — เขาพูดอย่างหนักแน่นทั้งที่ความจริงคือตัวเขาอยากจะไปกับเธอมากกว่าระยะเวลาที่งานต้องใช้
— งั้นฉันจะไปคนเดียว — เธอพยักหน้าเบาๆ แล้วไปหยิบกล่องกระดาษเล็กๆ ที่บรรจุรูปถ่ายขึ้นมา เธอถือมันด้วยนิ้วที่เคยใช้เกลี่ยผมให้ชายผู้หญิงหน้าร้านเมื่อเช้า
เสียงโทรศัพท์มือถือของธารดังขึ้น เขาเก็บแก้วกาแฟชะงักก่อนจะหยิบออกจากกระเป๋า มันเป็นข้อความจากเพื่อนเก่า เสียงข้อความสั้นๆ ที่บอกว่า ‘คิดถึง’ แต่ภายในนั้นมีคำถามมากมายที่เขาไม่ต้องการตอบ บางครั้งคำว่า ‘คิดถึง’ ทำให้ตัวเขารู้สึกหนักกว่าเดิม
— มีนา… — เขาหยุด เพราะกลัวการพูดต่อ ความก้ำกึ่งทำให้ปากเขาไม่ยอมหักเลี้ยว
— อะไรหรือ? — เธอหันกลับมาถามอีกครั้ง และสายตานั้นเหมือนสอบถามว่าเขาจะบอกหรือจะเก็บไว้
— ไม่มีอะไร — เขาได้แต่ฝืนยิ้ม แต่ครั้งนี้รอยยิ้มนั้นเผลอเผยช่องว่างในใจ
สองเดือนผ่านไปอย่างมีเหตุการณ์เรื่อยๆ แบบไม่บังเอิญ ทั้งคู่ใช้เวลาร่วมกันในร้านมากขึ้น ลูกค้าบางคนเริ่มหยุดเพื่อคุยกับธารเกี่ยวกับหนังสือในมือ บางคนขอรสกาแฟแปลกๆ จากมีนา พวกเขาแบ่งปันเรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับวันและชิ้นส่วนของชีวิตที่คนที่ไม่รู้จักมักไม่อยากพูด
— เจ้านี่เป็นเพื่อนฉันนะ เขาบอกว่าส่วนใหญ่สั่งกาแฟแบบที่ไม่เสริมหวาน — มีนาแหย่เขาต่อหน้าเพื่อนร่วมงานคนใหม่ มีรอยยิ้มที่ทำให้ลูกค้าที่ผ่านไปมาหยุดดูด้วยความสนใจ
ธารสะดุ้งแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงสำรวม — ฉันแค่รู้ว่าคนบางคนไม่ชอบหวาน — แต่ในใจเขาคิดว่าคำพูดของเธอเปิดประตูบางอย่างที่เขาไม่อยากปิด
รายการกิจกรรมของร้านเริ่มยาวขึ้น—คลับหนังสือเล็กๆ การเวิร์กช็อปการเย็บปกหนังสือสำหรับเด็ก และการอ่านนิทานให้คนสูงอายุตามบ้านพักเมื่อมีนาขอ เขาสังเกตว่าเวลาเธอพูดถึงโปรเจกต์ เธอจะใช้แรงใจเต็มเปี่ยม ทั้งสองคนมักได้งานที่ต้องทำร่วมกัน และแต่ละครั้งที่ทำ เขารู้สึกว่าระยะห่างระหว่างพวกเขาตื้นขึ้นเล็กน้อย
— เธอมีแผนจะไปไหนไหมหลังจบฤดูร้อน — ธารถามในคืนหนึ่งขณะที่ทั้งสองนั่งปัดฝุ่นบนชั้นวางหนังสือเก่าๆ หลังร้าน
— อยากไปเรียนทำขนมที่นอกประเทศสักปีสองปีนะ — มีนาเลี้ยงกาแฟขึ้นมาดื่มช้าๆ เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าทุกครั้ง — แต่ฉันก็กลัวด้วย — เธอยิ้มแบบคนที่พยายามปลอบตัวเอง
— กลัวอะไร — ธารเอียงคอ เรายังคงมีความสนิทสนมในแบบที่ไม่ต้องอธิบาย
— กลัวว่าถ้าฉันไป ฉันจะทิ้งอะไรไว้ที่นี่ที่ฉันยังไม่พร้อมจะทิ้ง — เธอละสายตาจากเขา ผมเห็นเธอกัดริมฝีปากอย่างคนที่กำลังคิดหนัก
ธารเงียบไปนาน เสียงฝุ่นไม้ที่หล่นลงเหมือนวัดเวลา เขาอยากจะเอื้อมมือไปแตะหลังคอเธอเพื่อบอกว่า ‘ไม่ต้องกลัว’ แต่ความเป็นเพื่อนสอนให้เขารู้ว่ามีขอบเขตบางอย่างที่ต้องไม่ข้ามโดยไม่มีการเชื้อเชิญ
— ถ้าเธอไป ฉันจะคิดถึงร้านนี้แย่เลย — เขาพูดไปแบบไม่เต็มใจ แต่คำพูดนั้นมีน้ำหนักมากกว่าที่เขาเคยให้กับคำพูดอื่นๆ
— ร้านก็จะยังอยู่ — เธอพูดกลับเบาๆ — แต่ความรู้สึกที่นี่คงเปลี่ยนไปไหมนะ — เธอไม่พูดถึงคน แต่เขาฟังออก
ช่วงนั้นเหมือนอากาศรอบตัวหนาแน่นขึ้น ร้านเล็กๆ ดูเหมือนย่อส่วนลงเมื่อความคิดของทั้งคู่ขยายกว้างขึ้นไปอีก ธารเริ่มสังเกตว่าเขาเริ่มวางบันทึกในกล่อง ‘คำขอบคุณ’ บ่อยขึ้นในตอนเช้า แต่ไม่เคยมีเขียนอะไรตรงๆ เขาเลือกใช้ข้อความเล็กๆ ที่สามารถอ่านได้ทั้งในแง่เพื่อนและในแง่อื่น
— วันนี้มีลูกค้ามาส่งข้อความถึงใครบางคนบ่อยนะ — มีนาเอ่ยเมื่อเห็นเขาวางกระดาษใบเล็กในกล่อง คำพูดของเธอไม่ก่อความกังวล แต่ดวงตากลับมีประกายบางอย่าง
— บางครั้งคนต้องการให้รู้ว่ามีคนจำพวกเขาอยู่ — เขาตอบน้ำเสียงนิ่งๆ แล้วมองเธออย่างแปลกประหลาดหนึ่งวินาที
— ธาร — เธอเรียกชื่อเขาเฉยๆ เหมือนเรียกคนที่อยู่ห่างออกไป แต่กลับอยากให้หันมา — พรุ่งนี้ฉันมีสัมภาษณ์ทุนเรียนต่อ — เธอหยุดและทิ้งความหมายเอาไว้กลางอากาศ
ประโยคนั้นกระแทกความเงียบจนเขารู้สึกเหมือนโลกสองคนกำลังลอยหัวของตัวเองขึ้นจากน้ำ เขามองหน้าเธอ ไม่นานก็ตอบไป — นั่นเป็นข่าวดีนะ — แต่ในเสียงมีความกล้ามากเท่าที่เขาจะสังเคราะห์ได้
— ใช่ — เธอยิ้มบาง พยักหน้าแล้วออกไปส่งชิ้นงานที่ต้องจัดสำหรับงานนิทรรศการ เสียงรองเท้าส้นสูงเล็กๆ ของเธอดังไกลกว่าที่เป็นจริง ทั้งที่จริงแล้วเธอเพียงเดินออกไปหน้าร้าน
หลังจากความจริงนั้น โลกของธารหมุนเร็วขึ้นมีความคิดมากขึ้น เขาเริ่มตื่นเช้ากว่าปกติ เพื่อเขียนข้อความในกล่อง ทั้งที่รู้ว่าจะไม่มีใครเข้าใจนอกจากเขาเอง ข้อความบางอันเป็นคำแนะนำเทคนิคการเลือกหนังสือ บางอันเป็นประโยคตลกๆ ที่เขาเชื่อว่าจะทำให้มีนายิ้ม ถ้ามีนาได้อ่านมัน
— คุณธารนะครับ — ลูกค้าผู้ชายวัยกลางคนมองหาแผงหนังสือในวันที่มีนามาไม่ทัน เขาถามและเมื่อธารเดินไปช่วย เขาหยิบเล่มหนึ่งขึ้นมาแล้วถือไว้เหมือนหาอะไรที่ทรงคุณค่า
— เล่มนี้ดีนะครับ แนะนำโดยเพื่อนผม — ธารพูดด้วยความเป็นมืออาชีพ เขาแนะนำหนังสือด้วยน้ำเสียงที่คนซื้อเชื่อถือ แต่ในหัวเขาคิดถึงคำว่า ‘พูด’ ที่เขาไม่กล้าที่จะพูดกับมีนา
วันหนึ่งมีนากลับมาที่ร้านเอาเค้กกล่องเล็กๆ พร้อมป้ายติดว่า ‘ขอบคุณที่ช่วยฉันฝึกทำงาน’ เธอวางมันบนเคาน์เตอร์แล้วยื่นกล่องให้ธารด้วยสองมือที่ยังมีแป้งติดตรงนิ้ว เขาเห็นเธอหัวเราะจนอ้าปากเล็กน้อย
— ทำไมเธอถึงเอามาให้ฉัน — เขาถาม ในเสี้ยววินาทีนั้นเสียงรอบข้างเงียบลงเหมือนมีนากดปุ่มปิด
— เพราะฉันอยากให้เธอลองกิน — เธอตอบง่ายๆ — และเพราะฉันอยากให้เธอรู้ว่าเธอช่วยฉันมากกว่าที่เธอคิด — ความหมายในประโยคทิ้งไว้ให้เขาเก็บ
ธารยกเค้กชิ้นเล็กๆ มาขึ้นมาดูด้วยสายตา รอบชั้นเค้กมีผลไม้สดวางประดับอย่างตั้งใจ เขาหันไปมองมีนา และในสายตานั้นเป็นความกังวลที่ไม่รู้จะเรียกชื่อว่าอะไร
— เธอมีอะไรอยากจะบอกฉันไหม — เขาสบตาเธอ หวังว่าเธอจะพูดคำที่ทำให้เขาสบายใจ
— ว่าฉันกำลังไปสัมภาษณ์ทุน — เธอตอบแล้วหัวเราะเหมือนปล่อยโคมไฟลอยในคืนวัด — แต่นั่นมันก็ไม่ได้หมายความว่าอะไรเลยตอนนี้ — เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงลื่นไหลเหมือนไม่อยากให้ความเงียบมีเวลายืด
ช่วงเวลาที่ตามมาทำให้ธารรู้ว่าการมีความรักในฐานะเพื่อนสนิทไม่ง่าย สิ่งที่ทำให้เขาแทบหายใจไม่ออกไม่ใช่การรู้ว่ามีนาจะไป แต่มันคือการเห็นเธอเตรียมตัวไปด้วยความตั้งใจ เปิดโลกใหม่ให้ตัวเองด้วยความกล้าหาญที่เขาไม่แน่ใจว่าอยากมีอยู่ในตัวเองหรือไม่
— เธอจะไปเรียนจริงๆ ใช่ไหม — เขาถามในคืนหนึ่งที่ร้านปิดแล้ว ทั้งสองนั่งข้างกันบนม้านั่งไม้หลังร้าน รายละเอียดของอาคารข้างทางเริ่มจางในแสงโคม
— ถ้าฉันผ่านการคัดเลือก ฉันคิดว่าจะไป — มีนาพูดแล้วกัดริมฝีปาก — แต่ฉันก็กลัวว่าเมื่อฉันไปแล้ว ฉันจะเปลี่ยนไปจากคนที่เธอรู้จัก
ธารเงียบ ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในใจคือตะโกนว่าถ้าเธอเปลี่ยนไปเขาจะตามไป แต่คำนั้นเป็นคำของคนที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างพอที่จะเข้าใจการจากลา
— ถ้าเธอเปลี่ยนไป ฉันก็ต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับการเปลี่ยนแปลง — เขาพูดในที่สุด น้ำเสียงของเขาเรียบแต่ชัดเจน — มันอาจจะเจ็บ แต่ฉันไม่อยากเป็นคนที่ขวางทางความฝันของเธอ
มีนาไม่ได้ตอบทันที เธอเอามือกุมข้อมือเขาเบาๆ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นถนนว่างเปล่า — ขอบคุณนะ — เธอพูดสั้นๆ แล้วซบหน้าลงกับไหล่เขา เสียงถอนหายใจของเธอเป็นการยอมรับมากกว่าคำพูดไหนๆ
เดือนต่อมาเป็นช่วงเวลาของการเตรียมตัวและความตื่นเต้น ทุกคืนมีนาจะมาที่ร้านเอาสมุดโน้ตสูตรอาหารมาสอบถามธารเกี่ยวกับหนังสือเกี่ยวกับการเดินทางรสชาติต่างชาติ เธอชี้รูป เคาะประโยค แล้วหัวเราะเมื่อธารยิ้มไม่ถูกจังหวะ แต่เธอกลับไม่ถามคำถามที่เขาไม่อยากให้เธอรู้
— ลองเล่มนี้สิ ด้านหลังมีบทสัมภาษณ์เชฟต่างชาติคนหนึ่ง เขาเขียนเรื่องการรับรู้รสชาติแบบละเอียด — ธารวางหนังสือลงหน้ามีนา เขาพยายามช่วยแบบไม่ให้เป็นความรู้สึกพิเศษ
— เธอเหมือนคนที่อยู่ข้างๆ เสมอเนอะ — มีนาพูดแล้วก้มลงอ่านหน้าเพจที่ธารชี้ ธารรู้สึกเหมือนกำลังได้รับคำชมที่ต้องแลกด้วยความเจ็บในอก
แต่เวลาผ่านไปไม่นาน ข่าวที่เขาต้องกลัวก็มาเยือน มีนาบอกข่าวว่าเธอผ่านการคัดเลือกเพื่อไปเรียนต่างประเทศเป็นระยะเวลาอย่างน้อยหนึ่งปี มีข้อความสั้นๆ ฉับไวแต่หนักแน่น ส่งมาถึงธารในช่วงพักเที่ยง เขาอ่านแล้ววางมือถือไว้บนเคาน์เตอร์ไม่ทันตั้งตัว
— ธาร — มีนามองเขา เธอเห็นมือถือในมือเขาแล้วยิ้มที่ไม่สดใส — ฉันได้ทุนแล้วนะ — น้ำเสียงของเธอพยายามหนักแน่น แต่เธอไม่สามารถซ่อนเสี้ยวความสั่นเล็กๆ ได้
— ฉันรู้แล้ว — เขาตอบช้าๆ พูดเหมือนคนที่กำลังเก็บคำให้ฟังเรียบร้อย ทั้งที่ในห้วงลึกเขาอยากจะตะโกนว่า ‘อย่าไป’ แต่คำพูดนั้นขัดกับความจริงของหัวใจ
— เธอจะมอบงานให้ฉันจัดการไหมก่อนเธอไป — มีนากลืนน้ำลาย — ฉันกลัวว่าเธอจะไม่อยากอยู่ต่อถ้าฉันไป — เธอพูดตรงๆ แบบที่ไม่ค่อยเห็นในความเป็นเธอ
ธารยิ้มน้อยๆ แล้วส่ายหน้า — ฉันจะไม่ไปไหน ฉันจะอยู่ที่นี่ — เขาตอบอย่างมั่นคง แต่ความมั่นคงนั้นมีรอยย่นของความกลัวแฝงอยู่
คืนก่อนมีนาจะบินไปสัมภาษณ์ขั้นสุดท้ายก่อนรับทุน เธอเอากล่องเล็กๆ มาให้ธาร มันเป็นกล่องเหล็กสีฟ้าทะเล ที่ด้านในมีต้นฉบับสูตรเค้กระบบพื้นฐาน มีนาบอกว่าต้องการให้ธารเก็บไว้เป็น ‘ของฝาก’ จากคนที่กำลังจะไป
— เก็บไว้นะ ถ้าฉันไม่ได้ไปเธอจะได้บอกว่ามีคนฝากอะไรไว้ — เธอหัวเราะครึ่งใจ แต่ดวงตาเธอกลับไม่หัวเราะ
ธารรับกล่องนั้นมาด้วยมือสองข้าง เขาพยายามไม่ให้มือสั่น — ฉันจะเก็บไว้ให้ อย่างดี — เขาพูดแล้วแนบกล่องไว้ข้างหน้าอกเหมือนคล้องเสื้อผ้าของคนที่เขาอยากปกป้อง
คืนนั้นทั้งร้านเงียบจนแปลก ธารนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม ด้านหน้าเขามีกล่อง ‘คำขอบคุณ’ เปิดอยู่ แต่คืนนี้เขาไม่ได้เขียนอะไร เขาเอามือจุ่มกาแฟและมองไปยังทางที่มีนาเดินออกไป เขาจ้องรูปเธอในหัวและนึกถึงประโยคที่ไม่เคยกล้าพูด
— ถ้าฉันบอกว่าฉันอยากไปกับเธอ เธอจะหัวเราะใช่ไหม — เสียงธารเบา ราวกับพยายามคุยกับตัวเอง
วันต่อมาเป็นวันสุดท้ายก่อนการเดินทาง มีนาเตรียมกระเป๋าและนำของฝากไปแจกให้เพื่อนร่วมงาน เธอให้ธารผ้าเช็ดหน้าเล็กๆ ที่ตัวเองถักด้วยมือ เขารับมันมาด้วยมือสั่น
— เก็บไว้บ้างนะ เวลาคิดถึงร้านจะได้ไม่รู้สึกเหงา — เธอพูดแล้วช้อนตาเขาขึ้นมอง เหมือนหยั่งความตั้งใจของเขา
ธารยืนเงียบ มือเขายกขึ้นทาบอก แต่เขาไม่พูด เขารู้ว่าถ้าเขาพูดตอนนี้ อาจทำให้เธอตัดสินใจอย่างใดอย่างหนึ่งที่เขาไม่ต้องการให้เกิด
— ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่เธอทำให้ฉัน — มีนาก้มลงกอดเขาเบาๆ เป็นกอดที่ไม่มีการรักษาหนี มันเป็นกอดที่เพื่อนมอบให้กันก่อนการจากลา
ธารกอดตอบ ยังไม่พูดอะไร แต่ในกอดนั้นเขาใส่คำพูดทั้งหมดที่เขาไม่กล้าเอ่ย มันแน่นและเต็มไปด้วยความร้อนของค่ำคืนนี้
เวลาเดินอย่างไม่ปราณี มีนาออกเดินทางไปตามความฝัน ส่วนธารต้องรักษาร้าน เขาเขียนบันทึกเพิ่มลงในกล่อง ‘คำขอบคุณ’ มากขึ้นกว่าที่เคย แต่ในแต่ละบันทึกมีการประคองความเงียบของคำที่เขาอยากพูด เมื่อมีนาหายไป เขารู้สึกชัดเจนขึ้นว่าการไม่พูดนั้นเป็นการกระทำที่มีผล
— พอแล้วนะธาร — เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งแซวเมื่อเห็นสภาพเขาหลังจากสัปดาห์แรกที่มีนาไป — เธอหายไปแต่เธอกลับมาที่จิตใจคุณแทบทั้งเวลา
— ผมแค่… — เขาตอบโดยไม่จบประโยค แล้วหัวใจเขาก็หนักขึ้นเมื่อคิดว่ามีบางอย่างที่เขาพลาดไป
มีนาส่งจดหมายมาเป็นระยะ ส่งรูปขนมที่เธอลองทำ ส่งภาพวิวเมืองที่เธอชอบ และบางครั้งส่งคลิปเสียงสั้นๆ ที่เธอร้องทดสอบสูตรใหม่ ธารฟังคลิปแล้วยิ้ม แม้บางครั้งรอยยิ้มนั้นจะมีลักษณะเศร้าซ่อนอยู่
ผ่านไปสามเดือน มีนาส่งข้อความมาว่าเธอจะกลับมาประเทศชั่วคราว เพื่อเยี่ยมบ้านและร้าน ธารนัดเจอเธอที่ร้านตอนบ่าย มีนามาพร้อมกระเป๋าและรอยยิ้มที่เหมือนเดิม แต่ภายในดวงตาเธอกลับมีเรื่องราวมากมาย
— เมืองนอกไม่เหมือนที่คิดเสมอไปนะ — เธอพูดพลางวางกระเป๋าแล้วนั่งตรงม้านั่งไม้หลังเคาน์เตอร์ — ฉันคิดถึงกาแฟที่นี่มาก — เธอถอนหายใจและยิ้มเหมือนเด็กที่ได้ของเล่น
— แล้วเธอล่ะ เป็นยังไงบ้าง — เขาถามเหมือนคนแคร์ แต่คำถามของเขามีความหมายมากกว่าคำพูดทั่วไป
— สนุก แต่อีกแบบหนึ่ง — มีนาตอบแล้ววางแก้วกาแฟลง เธอหันหน้าเข้ามาใกล้ — ฉันเรียนรู้เยอะ แต่ฉันก็คิดถึงสิ่งเล็กๆ ที่ฉันเคยคิดว่ามันไม่สำคัญ — เธอหลบสายตาไปมองชั้นหนังสือที่เรียงอยู่แน่น
ธารยืนนิ่ง สองมือจับที่ขอบโต๊ะจนเส้นเลือดขึ้นชัด — ฉันก็เหมือนกัน — เขาพูดแล้วพยายามยิ้มให้เธอเหมือนทุกครั้ง แต่คราวนี้ในริมฝีปากมีบางอย่างคลี่ยิ่งกว่าที่เคย
— เธอจะกลับไปอีกไหม — เขาถามเสียงขาดๆ เพราะไม่อยากให้เธอคิดว่าเขาต้องการให้เธอเปลี่ยนแผน
— ฉันยังไม่รู้ — มีนาเงียบแล้วเอื้อมมือไปจับมือเขาเบาๆ — บางทีฉันอาจจะไม่ได้ไปต่อ หรือบางทีอาจจะอยู่ที่นั่นอีกนาน — เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความแน่นอน แต่เธอจับมือเขาไว้เหมือนต้องการความมั่นคง
วินาทีนั้นธารรู้ว่าถึงเวลาที่ต้องทำอะไรสักอย่าง ความเงียบในหัวใจที่เขาปล่อยให้เก็บไว้หลายปีเริ่มผลักดันจนทนไม่ได้ เขาหายใจลึกหนึ่งครั้ง และเปิดปากพูดเป็นประโยคที่เขาเตรียมมาหลายเดือน
— มีนา — เขาเรียกชื่อเธอชัดเจนมากกว่าทุกครั้ง — ฉันมีเรื่องจะบอก — เสียงเขาสั่นเล็กน้อย แต่มีความหนักแน่นในน้ำเสียง
— ว่ามา — เธอลังเล แต่ไม่กระพริบหนี เขามองตาเธอและเห็นความต้องการจะฟัง
— ฉัน…ฉันเขียนบันทึกให้เธอไว้ในกล่อง ‘คำขอบคุณ’ มาตลอด — เขาเริ่ม พูดเร็วเหมือนพยายามถ่ายทอดทุกอย่างก่อนใจจะถอยกลับ — บางอันฉันไม่ได้ส่ง เพราะฉันกลัวว่าพูดออกไปแล้วเธอจะไป ฉันกลัวว่าการพูดออกมาจะทำให้เธอไม่สามารถทำตามความฝันได้ — ธารมองหน้าเธอและเห็นตาที่กว้างขึ้นจากความประหลาดใจ
— เธอเขียนอะไรแบบนั้นไว้จริงๆ เหรอ — มีนาเอ่ย แล้วมือเธอสั่นเล็กน้อย เธอถอนหายใจแต่ยังคงฟังเขา
— ใช่ — เขาต่อโดยไม่หยุด — แล้วฉันก็กลัวที่จะพูดกับเธอโดยตรงเพราะกลัวจะทำให้เธอต้องรู้สึกถูกผูกมัด แต่การเก็บมันไว้ก็ทำให้ฉันเจ็บ — ธารพูดเร็วและหยุดเพราะรู้ว่าคำพูดมีน้ำหนัก
มีนาเงียบ นำมือไปขยี้ผ้ากันเปื้อนของเธออย่างไร้สมาธิ เสี้ยวหนึ่งของเวลาเหมือนยืดออกไปยาวนาน เธอเปิดปากแต่ไม่ใช่คำตอบที่เขาคาด
— แล้วเธออยากให้ฉันตอบอะไร — เธอถาม เพราะมีบางอย่างในท่าทางของธารที่ทำให้เธอไม่กล้าตอบง่ายๆ
— ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันจะไม่ขวางทาง ถ้าเธอไปฉันจะปล่อย แต่ฉันไม่อยากให้เธอจากไปโดยที่ฉันไม่เคยบอก — เขาพูดตรงและชัดเจน เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้หลบสายตาเธอ
เธอหัวเราะในลำคอ ขำตัวเองหรือขำเขา เขาไม่แน่ใจ แต่เธอยังยิ้ม และมือที่จับมือเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย
— ธาร — เธอเรียกชื่อเขาเหมือนเรียกคนที่เคยรู้จักกันดี — ขอบคุณที่บอก ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากเธอ — เธอพูดแล้วกลืนน้ำลาย นัยน์ตาเธอชื้นขึ้นในเสี้ยววินาที แต่เธอหันไปมองชั้นหนังสือแทนที่จะมองหน้าเขา
— แล้วเธอล่ะ — ธารถาม โดยความจริงคือเขากลัวคำตอบเท่ากับที่หวังให้เธอเลือกอยู่กับเขา
— ฉันคิดถึงทั้งสองอย่าง — เธอตอบ — อยากไปเรียนรู้ อยากทำขนม อยากเห็นโลกกว้าง แต่บางครั้งฉันก็คิดถึงการอยู่กับคนที่รู้รายละเอียดของฉันจนไม่ต้องอธิบาย — เธอยิ้มเศร้า ๆ และหันมามองเขา
ความเงียบเข้ามาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เงียบที่เติมด้วยความกลัว มันเป็นเงียบที่ให้สองคนได้ฟังความจริงของกันและกันโดยไม่ต้องรีบเร่ง
— ถ้าฉันบอกว่าอยากให้เธออยู่ ฉันจะดูเห็นแก่ตัวไหม — ธารถามสุภาพ แต่เบื้องหลังคำถามนั้นคือความเปราะบางที่เขาตัดสินใจจะเผย
มีนายิ้มบางอย่างที่ทำให้ธารรู้สึกเหมือนหัวใจลอยขึ้น — เธอคงไม่คิดอย่างนั้นหรอก — เธอพูด — ฉันก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ฉันก็ไม่อยากให้เธอทิ้งความฝันของฉันเพราะคำพูดของฉัน — เธอจ้องตาเขาอย่างอ่อนโยน
— งั้นเรา…ลองหาจุดกึ่งกลางกันไหม — ช่วงเวลานั้นธารรู้สึกเหมือนมีดวงตะวันเล็กๆ สะท้อนขึ้นในอก — เธออาจจะไปและกลับ เราอาจจะยังคงร้านไว้ด้วยกัน หรือบางที… — เขาหยุด เพราะเขาอยากให้คำต่อไปมาจากเธอ
— หรือบางทีเราสามารถหาวิธีที่ไม่ต้องละทิ้งใคร — มีนาพูดทั้งที่หน้าเธอยังใส่ความหวัง — ถ้าเราพยายาม มันอาจจะมีหนทาง — เธอจับมือเขาแน่นขึ้นเหมือนสัญญา ไม่ใช่คำสัญญาที่ต้องปฏิบัติตามทันที แต่มันคือการยืนยันว่าจะพยายาม
จากวันนั้นทั้งสองเริ่มทำสิ่งเล็กๆ ร่วมกันเพื่อรักษาระยะห่างที่ไม่ทำร้ายความฝันของอีกฝ่าย พวกเขาตั้งกติกาในการสื่อสารเมื่ออยู่ต่างประเทศ มีช่วงเวลาโทรคุยที่เป็นเวลาพิเศษ พวกเขาส่งรูปอาหารและหนังสือให้กันเมื่อคิดถึง มีการแบ่งงานในร้านให้ชัดเจนเมื่อมีนากลับมาช่วงสั้นๆ
— ฉันจะส่งสูตรขนมผ่านกล่องเมล์แล้วเธอลองทำดูสิ — มีนาชวนในคืนหนึ่ง เขาเห็นประกายในตาเธอเหมือนคนที่ค้นพบโลกใหม่
— ตกลง ฉันจะลองทำ แล้วถ้าเธอไม่ชอบฉันจะบ่นใส่เธอด้วย — ธารตอบอย่างประมาทและเธอก็หัวเราะจนทำให้ร้านสะท้าน
เวลาเดินแบบไม่หยุด ทั้งสองคนเผชิญความไม่แน่นอนด้วยการสื่อสารที่ค่อยเป็นค่อยไป เมื่อมีนากลับมาบ้านพวกเขามีช่วงเวลาที่หนักแน่นขึ้นในการคุยเรื่องอนาคต แต่ไม่มีใครกดดันอีกฝ่ายให้ตัดสินใจทันที ทั้งคู่เรียนรู้การให้พื้นที่และการใกล้ชิดในเวลาเดียวกัน
มีนากลับมาครั้งหนึ่งพร้อมกับถ้วยเค้กยาวกว่าปกติ เธอเอื้อมมือให้ธารแล้วออกตัว — ฉันลองสูตรใหม่ เธอช่วยลองบอกหน่อยว่าควรแก้รสตรงไหนบ้าง — น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความภูมิใจและเกรงใจ
ธารกัดเค้กชิ้นหนึ่ง ชิมแล้วนิ่ง — รสชาติหวานน้อยไปหน่อยสำหรับผม แต่กลิ่นวานิลลานี่สมดุลดี — เขาตอบแล้วเริ่มชี้จุดปรับเล็กๆ มีนาเขียนบันทึกก่อนจะยิ้มอย่างเด็กผู้ชนะ
— ดี ฉันจะลองเพิ่มนมสดนิดหน่อย — เธอพูดเชิงปฏิบัติ เธอไม่เคยปล่อยให้ความรักทำให้เธอล้มเหลวในการทำงาน สิ่งนั้นทำให้ธารหันกลับมามองตัวเองว่าความรักของเขาจะต้องมีความรับผิดชอบด้วยหรือไม่
ปีผ่านไปอย่างช้าๆ แต่มั่นคง พวกเขาฝึกการเข้ากันจนพบจังหวะที่ลงตัว มีการทะเลาะครั้งหนึ่งซึ่งเรื่องไม่ได้รุนแรง แต่เป็นเรื่องของการตัดสินใจเกี่ยวกับการขยายร้าน ธารอยากให้ร้านยังคงเล็กๆ แต่มีนากลับอยากเพิ่มมุมสำหรับเวิร์กช็อป
— ถ้าเราเปิดมากขึ้น เราอาจจะสูญเสียความอบอุ่นของที่นี่ — ธารอธิบายอย่างใจเย็น และพยายามไม่ยกเอาอดีตมาดึงเธอลง
— แต่ถ้าเราไม่ขยาย เราจะไม่สามารถให้โอกาสคนอื่นได้ — มีนาขานกลับ น้ำเสียงไม่โกรธ แต่หนักแน่น คล้ายกับคนที่เชื่อในการเติบโต
พวกเขาประชุมยาวจนดึก สุดท้ายทั้งสองนั่งลงและยอมรับบางอย่างเกี่ยวกับตัวเองและกันและกัน ธารยอมรับว่ากลัวการเปลี่ยนแปลง และมีนายอมรับว่าเธออยากให้ฝันขยายไปพร้อมกับการดูแลรากฐาน
— งั้นเราลองแบบค่อยเป็นค่อยไปไหม — มีนาเสนอ — ถ้าสองเดือนแรกไม่เวิร์ค เราปรับกลับ — เธอไม่นานเธอก็ยิ้มเจ้าเล่ห์
— ข้อตกลง — ธารพยักหน้าแล้วจับมือเธอไว้เหมือนการตอกเสาเข็มใหม่สำหรับความสัมพันธ์ของพวกเขา
แตกต่างไม่ได้หายไป แต่เรียนรู้กันและกันทำให้ทุกอย่างยืดหยุ่นขึ้น ความเงียบที่เคยเป็นบทลงโทษกลับกลายเป็นที่สำหรับคิดและหยุดก่อนลงมือ พวกเขามีช่วงที่ต่างฝ่ายต่างเงียบ แต่จะมีการกลับมาคุยเพื่อทำความเข้าใจเสมอ
เวลาหนึ่งคืนมีนานั่งบนม้านั่งหลังร้าน เธอเอื้อมมุมกล่องเหล็กสูตรที่ธารรักษาไว้ในลิ้นชักออกมาดู เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขาเขียนให้ตอนก่อนเธอไปต่างประเทศ มันเป็นข้อความสั้นๆ ที่ไม่ได้พูดออกมาแต่บอกว่ามีคนคอยอยู่
— ธาร — เธอพูดพลางยิ้มทั้งน้ำตา — ขอบคุณที่ยังอยู่ — เสียงเธอสั่น แต่ไม่ใช่เสียงที่หมดแรง มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ
— ฉันก็ขอบคุณเธอที่กลับมา — เขาตอบแล้วนั่งลงข้างเธอ ทั้งสองมองไปที่ถนนว่างเปล่าด้วยกัน เหมือนให้เวลาได้พูดแทนพวกเขา
เรื่องราวไม่ได้จบแบบจบลงในแสงจ้าหรือเพลงบรรเลงยาวนาน มันเป็นการต่อเนื่องของการตัดสินใจเล็กๆ การมีน้ำใจ และการบอกให้กันรู้เมื่อสิ่งที่ไม่พูดเริ่มเป็นภาระ ทั้งคู่เรียนรู้ว่าการรักคือการตั้งคำถามกับตัวเองและแสวงหาคำตอบด้วยกัน
หลายปีต่อมา ‘ชั้นสอง’ กลายเป็นพื้นที่ที่มีมุมกาแฟมุมเวิร์กช็อป และมุมเล็กๆ ที่มีป้าย ‘บันทึกจากเพื่อน’ กล่อง ‘คำขอบคุณ’ ยังคงอยู่ แต่ในนั้นไม่ได้มีแค่บัตรจดหมายจากลูกค้า มันมีบันทึกของคนสองคนที่เรียนรู้จะบอกกันและกันโดยไม่ต้องทำร้ายความฝันของอีกฝ่าย
— เธอเคยคิดไหมว่าถ้าฉันไม่กล้าพูด เราจะยังเป็นเพื่อนอยู่หรือเปล่า — ธารถามในเช้าวันหนึ่ง ทั้งสองยืนอยู่หน้าร้าน หยิบกาแฟที่อุ่นและดูออกถึงการเริ่มวัน
— บางทีมันอาจจะต้องใช้เวลานานกว่านี้ — มีนาตอบแล้วหัวเราะขำตัวเอง — แต่ฉันคิดว่าเราคงหาทางของเราได้ — เธอหันมาและยื่นแก้วกาแฟให้เขาเบาๆ ดวงตาเธอมีความคุ้นเคยซึ่งทำให้เขาหัวใจอบอุ่น
— งั้นตอนนี้เราได้กาแฟแล้ว เราจะทำอะไรกันอีก — เขาแหย่ต่อ ทั้งคู่หัวเราะและเดินเข้าร้านในคู่กัน ทั้งสองรู้ว่าไม่ว่าจะมีเรื่องใหม่เกิดขึ้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเดินไปพร้อมกับการรับฟัง การให้ และการตัดสินใจใหม่เมื่อต้องการ
ในกล่อง ‘คำขอบคุณ’ ที่ตอนแรกเป็นพิธีกรรมของคนเดียว ตอนนี้มันเต็มไปด้วยข้อความจากทั้งสอง — ข้อความขอบคุณสำหรับความอดทน ข้อความขอโทษสำหรับครั้งที่ทำร้ายกันโดยไม่ได้ตั้งใจ และข้อความที่บอกว่า ‘ยินดีที่เธอเป็นเพื่อน’ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือมีข้อความสั้นๆ หนึ่งฉบับที่ธารเขียนในคืนที่เขาพูดกับมีนาเป็นครั้งแรก
— ถ้าเธออ่านได้แล้วก็รู้เถอะว่า ฉันเลือกที่จะพยายามทุกวัน — ข้อความนั้นสั้น แต่เมื่อเธอหยิบมันอ่านในยามเช้า มีนารู้สึกว่ามีบางอย่างในอกที่อุ่นขึ้น ช่วงเวลาปกติกลายเป็นภาพจำในหัวใจของเธอ
และเมื่อมีคนถามถึงร้านเล็กๆ แห่งนี้ บางคนมองเห็นเพียงชั้นวางหนังสือ บางคนเห็นคาเฟ่เล็กๆ แต่สำหรับคนสองคนที่เคยลังเล มันเป็นเครื่องเตือนใจว่าความรักไม่ได้เกิดจากเหตุการณ์ใหญ่เสมอไป แต่มาจากการรอคอย การยอมรับ และการเลือกที่จะทำทุกวันให้ดีขึ้นกว่าวันก่อน
คืนหนึ่งหลังปิดร้าน ธารกับมีนายืนอยู่ที่เดิม พวกเขาจับมือกันและเดินไปที่กล่อง ‘คำขอบคุณ’ มีนาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแล้วอ่านให้ธารฟัง เสียงของเธอนุ่มและเต็มไปด้วยความหมาย
— “ขอบคุณที่ไม่ยอมแพ้ให้กับความเงียบของเรา” — เธออ่านแล้วยิ้มกว้าง พลางซ่อนใบหน้าไปที่ไหล่ของเขา
ธารกุมมือเธอแน่นและเข้าใกล้จนหัวเกยกับหัวเธอ ทั้งสองไม่ต้องพูดอะไร นิ่งเป็นคำตอบเพียงพอ เพราะการอยู่ด้วยกันในตอนนั้นคือการหวนคืนของสิ่งที่เคยสูญสิ้นแต่กลับมาเติมเต็มอย่างช้าๆ
เรื่องรักของพวกเขาไม่ได้เป็นนิทานที่จบลงด้วยบทสรุปอันเกินจริง มันเป็นการเดินไปด้วยกันของสองคนที่มีความฝัน ต่างเติบโตและเปลี่ยนโดยไม่เผลอทำร้ายกัน พวกเขาเรียนรู้ที่จะพูดเมื่อถึงเวลาที่ต้องพูดและเก็บไว้เมื่อการเก็บไว้หมายถึงการให้เกียรติกัน
เมื่อแสงไฟในร้านค่อยๆ ดับ พวกเขาเดินออกไปด้วยกัน ในมือมีถุงใส่เค้กชิ้นหนึ่ง และกล่องเหล็กสูตรที่นอนอยู่ในลิ้นชัก ธารหันมามองมีนาอีกครั้ง เธอมองตอบ เทคนิคการสื่อสารที่พวกเขาสร้างขึ้นเรียบง่ายแต่มั่นคง
— ไปเดินเล่นไหม — ธารเสนอ — เดินไปที่มุมเดิมเหมือนตอนเราเริ่มคุยกัน — เขาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง
— ไปสิ — เธอตอบ และเดินไปด้วยกันอย่างไม่ต้องรีบร้อน ทั้งสองรู้ว่าพรุ่งนี้อาจมีเรื่องใหม่ให้คิด แต่วันนี้พวกเขาเลือกจะอยู่ด้วยกัน และนั่นก็เพียงพอ
คำสุดท้ายในกล่อง ‘คำขอบคุณ’ ถูกเขียนโดยมีนาหลังจากหนึ่งปีที่พวกเขาทำสัญญาให้กันและกัน มันสั้นแต่หนักแน่น — “ขอบคุณที่รอและพยายามมาเป็นเพื่อนร่วมทาง” — ประโยคสั้นๆ ที่ทำให้ธารยิ้มแล้ววางหัวลงบนไหล่เธอ ท่ามกลางชั้นหนังสือและกลิ่นกาแฟ เรื่องราวของพวกเขายังคงเขียนต่อไปในทุกวันธรรมดาที่เต็มไปด้วยการเลือกและการอยู่ร่วมกัน
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: รักคอมเมดี้,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,ร้านหนังสือ,แอบรักมานาน,หวานละมุน,เติบโต,การตัดสินใจ,ความสัมพันธ์
