ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่มีบ้านไม้เก่าแก่ติดริมคลอง เสียงน้ำไหลกระทบขอบคลองเล่นเพลงไปกับลมเย็น ๆ ในยามบ่าย สองหนุ่มสาวคือ “ย้ง” และ “น้อย” นั่งอยู่ที่ขอบคลอง พวกเขามองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆขาวและดวงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาแสงสีทองทำให้บรรยากาศอบอุ่นและรื่นรมย์…
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ย้งมีรอยยิ้มที่อบอุ่น มีแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง ขณะที่น้อย สาวผู้มีผมยาวสลวยยิ้มตอบและหยิบปีกบัวที่ผันออกมาเมื่อตอนเช้า มาพูดคุยเกี่ยวกับความฝันในการเปิดร้านอาหารของตัวเองในอนาคต…
แต่โลกกลม ๆ ใบนี้กลับไม่พอให้พวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างมีความสุข วันนั้นพ่อของย้งโทรตามเขาให้กลับบ้านด่วน เพื่อพูดคุยกันถึงอนาคตของเขาในเมืองใหญ่…
“ย้ง นายต้องไปเรียนต่อที่กรุงเทพนะ” เสียงพ่อของเขาดังเข้ามาในหู เสียงที่เหมือนเชือกที่รัดไหล่เขาไว้ ย้งมองกลับไปที่น้อย เธอทำหน้าสลดลงทันที “แต่พ่อ…” เขาพยายามพูดแต่ถูกพ่อดุ“ไม่มีแต่ นายต้องไปเรียน”
ความขัดแย้งนี้ทำให้สี่ตาของย้งเผลอมีน้ำตาใส่ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ น้อยกอดเขาไว้และบอก “ทุกอย่างจะต้องดีเอง” เสียงหวานที่เธอพยายามปั้นแต่งขึ้นเพื่อปลอบใจเขา
จากวันนั้นมาถึงการเดินทางที่ยาวนานในกรุงเทพ ย้งใส่ชุดนักศึกษาที่ดูขายาวและทื่อ ๆ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยน้อยที่รอเขากลับอยู่ในหมู่บ้าน…
ระหว่างที่เขาใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยความแข่งขัน ทั้งการเรียนที่ต้องเน้นและเพื่อนใหม่รอบตัว เขาเจอคนที่มีวิสัยทัศน์และแนวคิดการใช้ชีวิตได้อย่างน่าประทับใจ ช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นถูกแสบปนเข้ากับความคิดถึงน้อย กลางคืนอันสงัดที่ทำให้เขานอนคิดถึงเด็กหญิงที่เขาทิ้งไปยังหมู่บ้าน..
ความสัมพันธ์ของย้งและน้อยเริ่มสั่นคลอนเมื่อย้งได้รับข่าวว่าน้อยประสบอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ พวกเขาได้พบกันใหม่ แต่กลับเจอความไม่เข้าใจกัน เมื่อย้งพบว่าน้อยซ่อนความรู้สึกเอาไว้กับความรู้สึกผิดที่เคยทิ้งให้เธออยู่คนเดียวในช่วงที่เขาต้องการเวลาในการปรับตัว…
“ทำไมไม่บอกว่าเธอเจ็บ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม “ฉันไม่อยากให้เธอเป็นห่วง” น้อยตอบออกมาเสียงสะท้อนของความเจ็บปวด ทำให้ทุกอย่างที่ไม่ดีก็เผยออกมา เมื่อย้งละสายตามองไปที่ระเบียงที่มีแสงดาว เปรียบเสมือนปัญหาเขาและน้อยกำลังถูกเป็นดาวที่หลงทางในจักรวาลที่กว้างใหญ่…
ย้งต้องตัดสินใจว่าจะอยู่ในกรุงเทพเพื่อไล่ตามความฝันหรือกลับไปที่น้อยและอนาคตที่เขาไม่มั่นใจ ยิ่งนานวันความรู้สึกทั้งสองที่ไม่สมานก็ทำให้เกิดสภาวะที่ยิ่งหนักขึ้น …
แต่สุดท้ายแล้ว ย้งได้ตระหนักว่า ความรักที่เขามีให้น้อยคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เขากลับสู่หมู่บ้านหอบความมุ่งมั่นว่าจะทำให้ความฝันของเขาเป็นจริง ในแบบที่สองคนรักกันไม่ต้องทิ้งกัน และย้งต้องช่วยน้อยในการทำให้ร้านอาหารที่พวกเขาฝันไว้เป็นจริง…
สุดท้าย ความรักที่มีคือการทำให้กันได้เติบโต ไม่ใช่การบังคับกันออกจากกัน และน้อยก็เปิดโลกใหม่ให้ย้งได้พบกับการเติบโตเพื่อทำให้ชีวิตของพวกเขาดีขึ้น …
เมื่อร้านอาหารที่พวกเขาสร้างขึ้นกลายเป็นที่นิยมในหมู่บ้าน พวกเขาจึงเป็นเจ้าของร้านอาหารที่ถูกเล่าในหมู่บ้าน มีหยดน้ำตาแห่งความสุขที่ทำให้เพื่อนและครอบครัวเห็นคุณค่าแห่งความรัก และเห็นค่าของการไม่ยอมแพ้ต่อเนื้อหาที่เป็นจริง …
เรื่องราวจบลงด้วยการที่ทั้งคู่ยืนอยู่ที่ขอบคลอง มองขึ้นสู่ท้องฟ้า รอยยิ้มอันอบอุ่นที่ส่งผลต่อความฝัน หากแต่พวกเขาได้เห็นขอบฟ้าที่บานตะไทอยู่เหนือศีรษะ พร้อมที่จะท้าทายอนาคตด้วยกัน …
