ในคืนที่ฝนตกหนักเหนือเมืองเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยอดีตและความหวัง แสงไฟจากบ้านเรือนที่เรียงรายอยู่ริมถนนสะท้อนลงบนพื้นถนนเปียกชื้น ภายในบ้านไม้หลังเก่าของปกรณ์ เสียงฟ้าร้องดังสนั่นสะเทือนใจ ขณะที่เขานั่งอยู่บนโซฟาที่เก่าและหลวมยุบ แม้จะมืดมิดแต่มีแสงจากโคมไฟที่ติดอยู่บนเพดานส่องสว่างให้เห็นใบหน้าของเขา ที่ดูเศร้าหมองและเหงา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ทำไมต้องเป็นอย่างนี้…” เขาเบะปากพูดกับตัวเอง ขณะมองออกไปนอกหน้าต่างที่ฝนตกลงมาอย่างหนัก “ทำไมฉันถึงไม่สามารถลืมเธอได้เลย” ในขณะที่เขาพูด ชื่อของมายา ภรรยาที่จากไปในอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อนปรากฏขึ้นในใจ
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้เขาตกใจเล็กน้อย เขาลุกขึ้นและเดินไปที่ประตู เปิดออกพบกับน้ำฝนที่พัดกระหน่ำและมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่น ชื่อของเธอคือมีนา เพื่อนเก่าในวัยเด็กของเขา
“ขอโทษที่มารบกวน กำลังฝนตกอยู่ที่บ้านเลยไม่รู้ว่าจะไปไหน” มีนาเอ่ยอย่างกังวล
“ไม่เป็นไร เข้ามาเถอะ” ปกรณ์กล่าวขณะที่เขายิ้มให้ แม้ในใจจะยังรู้สึกหดหู่
มีนาเดินเข้ามาในบ้าน ขณะที่เธอเปียกโชกจากฝน เสียงของฝนที่ตกกระทบหลังคาเป็นเหมือนเสียงดนตรีที่เธอเคยฟังในวัยเด็ก
“ฟังดูเหมือนเสียงดนตรีเลยนะ” มีนาหัวเราะขณะที่นั่งลงบนโซฟา “เมื่อก่อนเราเคยนั่งอยู่ที่นี่ พูดคุยกันเรื่องความฝันใช่ไหม”
“ใช่…” ปกรณ์ตอบเสียงเบา “แต่มันเหมือนเรื่องเก่าไปแล้ว”
“ทำไม?” มีนาถามด้วยความสงสัย “ทำไมไม่พยายามทำให้ชีวิตดีขึ้นล่ะ?”
“ชีวิตมันไม่ง่ายขนาดนั้น” ปกรณ์พูดแล้วถอนหายใจ “หลังจากมายาจากไป ทุกอย่างก็เหมือนหยุดนิ่ง”
มีนาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะถามต่อ “แล้วถ้าวันหนึ่งมายากลับมา คุณจะทำยังไง?”
คำถามนี้ทำให้ปกรณ์รู้สึกสับสน “ฉันไม่รู้…” เขาตอบ “แต่ที่แน่ๆ คือ ความทรงจำของเธอจะไม่มีวันลืม”
ในขณะที่ฝนยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ทั้งสองคนนั่งอยู่ในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเงียบสงบ มีนาพยายามสร้างความหวังให้ปกรณ์ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนถูกกักขังอยู่ในอดีต
“คุณไม่ควรอยู่คนเดียวแบบนี้นะ” มีนาพูดเบา ๆ “ลองออกไปใช้ชีวิตใหม่ ลองเริ่มต้นใหม่”
“มันยาก…” ปกรณ์พูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม “ทุกครั้งที่ฉันลองจะก้าวออกไป ฉันก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างดึงฉันกลับไป”
มีนาจับมือเขาเบาๆ “อย่าปล่อยให้ตัวเองอยู่ในความมืด จำไว้ว่าความรักไม่เคยตาย แม้ว่าเธอจะไม่อยู่แล้ว”
ในนั้นเขารู้สึกถึงพลังที่มีอยู่ในคำพูดของมีนา ที่มีพลังทำให้เขามองเห็นอนาคตที่สดใสกว่าที่เคยเป็นมา
วันต่อมา เมื่อแสงแดดส่องสว่างหลังจากฝนหยุดตก ปกรณ์ตัดสินใจออกจากบ้าน เขาเดินไปตามถนนที่เคยมีมายาอยู่เคียงข้าง การเดินเล่นในเมืองที่เคยรู้สึกคุ้นเคยกลับมาทำให้เขารู้สึกถึงความสดชื่นในชีวิต
“วันนี้อากาศดีจัง” เขาพูดกับตัวเอง ขณะที่เดินไปที่สวนสาธารณะ ที่เต็มไปด้วยเด็ก ๆ ที่เล่นอยู่
จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่คุ้นเคย ทำให้เขาหยุดเดิน และมองไปที่เด็กหญิงคนหนึ่งที่กำลังเล่นอยู่ที่สนามหญ้า เธอมีหน้าตาคล้ายมายาอย่างชัดเจน ความรู้สึกที่แปลกประหลาดนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปยังอดีต
“เธอเหมือนมายาจัง” ปกรณ์พูดในใจ ขณะที่ยิ้มให้กับเด็กหญิงที่เล่นอยู่
“พ่อ! ดูสิ!” เด็กหญิงพูดขึ้น ขณะชี้ไปที่ลูกบอลที่ลอยไปในอากาศ
สายตาของปกรณ์เต็มไปด้วยน้ำตาเมื่อเห็นความสุขของเด็กหญิง แต่ก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดในอดีตที่ลอยออกมา
“มายา…” เขาเรียกชื่อเธอในใจ ขณะที่ความคิดและความทรงจำที่ถูกเก็บซ่อนไว้เริ่มกลับมา
ในที่สุด เขาเริ่มเข้าใจว่าความรักและความทรงจำที่มีอยู่จะไม่มีวันหายไป และแม้ว่าชีวิตจะมีความเจ็บปวด แต่ก็ยังมีความหวังในวันข้างหน้า
“อาจจะถึงเวลาแล้วที่ฉันจะลองเริ่มต้นใหม่” เขาเปรยออกมาเบา ๆ ขณะที่ยิ้มให้กับเด็กหญิงและเดินเข้าไปหาท่ามกลางเสียงหัวเราะแห่งความสุข
บ้านไม้หลังเก่าที่เคยเป็นที่พักพิงของความเศร้า กลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความหวัง การเริ่มต้นใหม่จะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาพร้อมที่จะมองไปข้างหน้า แม้ว่าอาจจะมีความทรงจำที่เจ็บปวด แต่ในใจเขาก็รู้ว่าสิ่งที่สำคัญคือการเดินหน้าต่อไปในเส้นทางของชีวิต
