สถานที่: ชั้นสองของตึกเรียนวิชาศิลป์ เวลา: บ่ายวันจันทร์ แสง: แสงแดดอ่อนผ่านหน้าต่างทิศตะวันตก สาดเป็นเส้นยาวบนโต๊ะเก่า เสียง: กระดาษขลิบ เสียงดินสอกระทบแผ่นกระดาษ และเสียงพูดคุยไกลๆ กลิ่น: กลิ่นสีเทียนและน้ำยาล้างพู่กัน บรรยากาศ: อบอุ่น แต่มีความลังเล การเคลื่อนไหว: เมษาเลื่อนมุมไม้บรรทัดเบาๆ เป้าหมายของฉาก: แนะนำเมษา และแสดงความสัมพันธ์เริ่มต้นระหว่างเธอกับธันวา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมษาไม่มองขึ้นเมื่อครูประกาศหยุดพัก เธอจับมือตัวเองไม่ให้สั่น ข้างๆ เป็นรอยหมึกของธันวาที่เขียนทับเส้นที่เธอวาดไว้เป็นครั้งที่สี่ของเช้านั้น เขามายืนพิงหน้าต่าง ทแยงมองแผนผังที่เขาใช้วางองค์ประกอบงานศิลป์ แต่สายตาเขาก็ยังช้อนไปศึกษาผลงานคนอื่นเหมือนกำลังยืมความกล้าจากสิ่งรอบตัว
“เธอจะเอาเส้นพวกนี้ให้ครูพิจารณาหรือยัง?” เสียงแหบต่ำจากธันวา พูดเหมือนไม่อยากให้คำพูดกระทบพื้นที่เงียบของเธอ
“เอา” เมษาตอบเสียงเบา นิ้วยังคงลากเส้น เธอไม่อยากให้เขาเห็นรอยยิ้มที่ฝืน เมษาชอบวิธีที่ธันวามองรายละเอียดเล็กๆ เหมือนเขาเชื่อว่าทุกจุดมีเรื่องเล่าของมัน และนั่นทำให้เธอวางใจกว่าที่เคย
“ถ้างั้นฝากไว้ที่มุมนี้นะ เดี๋ยวฉันส่งให้” ธันวาบอกก่อนจะโค้งตัวเอากระดาษไปวางที่มุมโต๊ะครู กลิ่นน้ำยาล้างพู่กันจางผ่านเหมือนความกล้าที่เพิ่งโผล่หน้า
สถานที่: บันไดหน้าห้องศิลป์ เวลา: บ่ายโมงสิบห้า แสง: เงาและแสงสลับ เสียง: กระทบเท้าบนบันได และเสียงลมผ่านหน้าต่าง เปิดกลิ่น: กลิ่นเหงื่อบางๆ ของนักเรียนบ่ายร้อน บรรยากาศ: อึดอัดแต่ปลอดภัย การเคลื่อนไหว: ธันวาเดินลงบันไดช้าๆ เมษาตามลงมาเป้าหมายของฉาก: แสดงความใกล้ชิดทางกายภาพแรกๆ และความเงียบที่ไม่กล้าข้าม
ธันวาเดินลงก่อน เมษาเดินตามลงมาช้าๆ จนเหลือช่องว่างของบันไดเพียงก้าวเดียวระหว่างพวกเขา เสียงรองเท้าคู่หนึ่งดังเป็นจังหวะชัดขึ้นและเงียบลง เมษาอยากคุย แต่คำพูดติดอยู่ที่ลิ้น
“อยากไปสนามบาสไหม ตอนเย็นมีซ้อม” ธันวาพูดราวกับไม่มีแรงผลักดันให้บอกว่าตัวเองอยากชวน
“ชวนคนอื่นไปสิ ฉันมีการบ้าน…” เมษาพูด แต่เธอไม่ได้ตั้งใจจะปฏิเสธเต็มปาก ความหมายแฝงคืออยากไป แต่กลัวจะไปแล้วดูเหมือนแสดงออกมากไป
“ถ้างั้น…ไว้คราวหน้าแล้วกัน” เสียงธันวาแผ่ว มือเลื่อนไปจับผ้าพันคอที่เปื้อนสี เขากลั้นยิ้ม แต่สายตาเป็นการบอกว่าเขารู้ว่าเมษาไม่ชอบปฏิเสธ
สถานที่: ห้องสมุดโรงเรียน เวลา: เย็นย่ำ แสง: ไฟในห้องสมุดเป็นแสงเหลืองอุ่น เสียง: พลิกหน้ากระดาษ เสียงหายใจของคนสองคนที่ใกล้ เสียงนาฬิกาเต้น กะจังหวะ กลิ่น: กลิ่นหนังสือเก่าและกาแฟจากตู้เครื่องดื่มใกล้ๆ บรรยากาศ: อบอุ่น แต่มีความเงียบที่ไม่ใช่ความว่าง การเคลื่อนไหว: เมษากวาดสายตาไปหาเล่มเดียวที่เธออยากได้ เป้าหมายของฉาก: พัฒนาความใกล้ชิดและแสดงความชื่นชอบเงียบของเมษา
ธันวานั่งฝั่งตรงข้าม ขาทั้งสองข้างไขว้ เขาวางสมุดที่เต็มไปด้วยภาพร่าง เด็กผู้ชายอีกคนเข้ามาเรียกให้ไปซ้อม แต่ธันวาแค่ทำท่าจะลุกก่อนหันกลับมามองเมษา
“เล่มนี้ขึ้นปกแล้วนะ” เขาพูดหน้าตาย แต่แววตาแอบยิ้ม
“อืม…อยากอ่านมานาน” เมษาพูด พยายามจะไม่ให้เสียงสั่น
“ยืมกันเถอะ ฉันยังไม่ได้อ่านเสร็จ” ธันวาเสนอมือให้สมุด เมษาแตะมือเขาแค่ปลายนิ้ว เหมือนการสัมผัสสั้นๆ นั้นหนักแน่นกว่าบทพูดใดๆ
สถานที่: สนามบาสของโรงเรียน เวลา: เย็นค่ำ แสง: แสงเย็นจากตะวันตกค่อยๆ จางลง ไฟสนามยังไม่เปิด เสียง: ลูกบาสเด้ง เบรกของรองเท้าผ้าใบ และเสียงหัวเราะของคนวัยรุ่น กลิ่น: เหงื่อ ความเป็นยางของพื้นสนาม บรรยากาศ: กระตือรือร้นแต่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน การเคลื่อนไหว: ธันวาโยนลูกบาสให้เพื่อน เมษายืนดูอยู่ข้างสนาม เป้าหมาย: เปิดพื้นที่ใหม่ที่ทำให้ทั้งคู่ได้อยู่ใกล้กันภายใต้คนอื่น
ธันวาเป็นหนึ่งในคนที่ทีมอยากให้เล่นหลัก เขาวางมือบนลูกบาสเหมือนกำลังคิด เมษาอยู่ตรงอัฒจันทร์ ม่านผมกั้นหน้าเล็กๆ เธอไม่ค่อยเชียร์ดัง เธอเชียร์ด้วยการมองและพยักหน้าให้เขาตอนเลี้ยงลูกจบการเล่น
“เธอรู้ไหม ว่าเวลาเห็นเธอมาดู ฉันเล่นฟอร์มดีขึ้น” เพื่อนธันวาพูดแล้วตบหลังเขา ธันวาส่ายหน้าแล้วหัวเราะเบาๆ
“อือ…อย่าให้เยอะนักล่ะ เธอจะยิ่งประหม่า” ธันวาตอบ แต่สายตาเขามองหาเมษาเหมือนมองหาอะไรที่มั่นใจ
สถานที่: ร้านน้ำชาใกล้โรงเรียน เวลา: ค่ำ แสง: โคมไฟปล่อยแสงอ่อน เสียง: แก้วกระทบกัน เสียงเพลงเบาๆ จากเครื่องเล่น กลิ่น: ชาอบควันไม้และน้ำตาลไหม้ บรรยากาศ: เป็นส่วนตัวและอ่อนโยน การเคลื่อนไหว: เมษาเกลี่ยผมหลังหู ธันวาเลื่อนเก้าอี้ใกล้ขึ้น เป้าหมาย: ให้บทสนทนาเปิดเผยความฝันของเมษา
“แล้วถ้าเธอ…
